Een schrale troost voor de thuisblijvers: in zuid-Frankrijk was het ook slecht weer!
Desondanks heb ik een heel goede week gehad. Ik heb heel veel geleerd. Geen boeken vol technische details, maar een compacte basis waarmee ik direct aan de slag kon.
Al op de eerste dag leerden we hoe voortaan te werk te gaan. Wat een goed startpunt is qua camera-instellingen, en hoe vervolgens via logische stappen te te werken naar de foto die je zoekt. Dat hoeft niet altijd een technisch perfecte foto te betekenen; maar het kennen van de techniek helpt je wel om de gewenste sfeer te bereiken. We hebben geleerd welke keuzes je hebt en welke consequenties daarbij horen.
Deze werkwijze hebben we in verschillende situaties geoefend en verderuitgewerkt.
We hebben met perfect licht gewerkt in de studio, met portretfotografie. Dan is van iedereen wel wat moois te maken:
Maar die heb ik natuurlijk niet zelf gemaakt. Deze wel:
We zijn ook een keer om 6.15 uur op pad gegaan om het licht in het landschap te zien veranderen. Dan heb je het duidelijk niet zelf in de hand: door de dichte bewolking hebben we nog gene halve zonnestraal kunnen ontdekken, dus we hadden ons net zo goed nog eens om kunnen draaien.. Maar ook in dat trieste weer blijk je nog wat te kunnen leren en leuke plaatjes te kunnen schieten. (die van mij in actie op het bospaadje is door de master himself gemaakt)
(nou lijkt het misschien alsof er toch een zonnetje schijnt, maar als dat waar was geweest, had ik de foto niet zo kunnen schieten... dat weet ik nu!)
(ik ben mijn fascinatie voor terugkerende patronen en grove structuren nog niet kwijt)
We zijn ook bij een beekje en een waterval geweest, uiteraard om water op verschillende manieren vast te leggen, en in een plaatsje waar genoeg vervallen deurtjes en gevels te vinden waren. Maar ook tijdens een wandeling op en rond het terrein was genoeg leuks/moois vast te leggen.
Ik denk dat mijn masterpieces deze week nog niet gemaakt zijn; maar ik ben een eind op weg om me een effectieve werkwijze eigen te maken, waarmee ik verder aan de slag kan. Het was dus een waardevolle, leerzame week!
Het lijkt een logische manier om het zo te leren, maar (bijna) blijkt het zo (simpel?) aan te pakken. Bizar genoeg komen er ook veel cursisten die de fotovakschool hebben gedaan en/of zich professioneel fotograaf noemen, maar vor wie een wereld open gaat als Patrick ze vertelt hoe het (volgens hem) zit. Er wordt heel wat aangerommeld in de fotografie. Ik ben overtuigd: zijn methode werkt. Ik ben blij dat ik
deze cursus heb gekozen en voor als 't nog niet duidelijk was: ik raad hem iedereen aan die (beter) wil leren fotograferen!
Ik heb zin om verder met het geleerde aan de slag te gaan! (wordt vervolgd dus).
De plek is heerlijk. Patrick en Babs en hun twee dochters wonen op een heel mooie plek in de Corrèze, op de grens met Cantal (lekker!). Je kunt op hun terrein kamperen maar ik had een huisje gehuurd: aan alles is met liefde gedacht bij het inrichtn van de gezellige hutjes. Mijn
hutje had geen verwarming en geen ramen, wat zelfs voor iemand die vaak klaagt dat het te warm is, wat fris was ('t is de hele week, behalve maandagmiddag, niet boven de 8C gekomen). Dus ik zat met de luikjes open voor wat daglicht (= +/- buiten) weggezakt in veel kussens en met een dekentje, lekker te lezen (1139 blz Franse 'Ontdekking van de hemel' : oefenen zal ik!).
(belangenloze reclameboodschap:) ook zonder fotografiecursus, en dus zelfs <10C, is het daar goed toeven!
De cursusgroepen zijn altijd met maximaal 4 personen, dus veel aandacht voor je werk is gegarandeerd. Er blijken heel verschillende types op af te komen. Er was nu 1 ander meisje (zie portretfoto), met wie ik zondag op onze vrije dag al meteen een gezellige start maakte. We kookten en aten steeds samen. Bijkomend voordeel bij die gezelligheid was dat zij wel een kachel (en ramen) in haar hutje had! Verder zaten er twee mannen in onze groep, met wie de interactie duidelijk minder was.
Alleen het weer had beter kunnen zijn, maar ik heb een heel leuke, leerzame, motiverende en ontspannen week gehad!
