Café Philo en andere intelligente zaken

In het boekje 'Parijs denkt' schrijft Marijn Kruk over het intellectuele milieu in Parijs en Frankrijk in het algemeen. Dat lijkt wellicht een apart onderwerp, maar voor hier is het best een paar woorden waard. Intellectuele, filosofische discussies vinden in Frankrijk plaats in tv- en radioprogramma's, in het parlement, in kranten en (speciale intellectuele) tijdschriften, in café's en boekhandels en natuurlijk op universiteiten. Zoals Marijn Kruk zegt: 'ideeën zijn in Frankrijk alom tegenwoordig; het intellectuele debat, theoretiseren, neemt in de Franse samenleving een prominente plaats in'.
Anders (dus) dan in Nederland.
Intellectuelen, filosofen spelen een belangrijke publieke rol, en Marijn Kruk gaat zo ver om te constateren dat ze een sterrenstatus hebben verworven: 'ze worden verafgood en verguisd, en vormen het onderwerp van 'enquetes' in glossy weekbladen'. Deze media-intellectuelen hebben niet nood-zakelijkerwijs een eigen pakket aan ideeën, voegt hij eraan toe. Ze zijn vooral erg mediageniek en weten op de juiste momenten of vooral veel zichtbaar te zijn en zo initiëren, animeren en beïnvloeden ze het publieke debat.
Bijvoorbeeld zoals dat plaatsvindt in het eerder genoemde 'Café Philosophique'. Dat is in 1992 opgericht door de filosoof Marc Sautet (ik kende hem ook niet), in café Des Phares bij Place de la Bastille. Wat startte als een klein event is uitgegroeid tot een wekelijks treffen van zo'n 200 mensen per keer, met studenten, taxi-chauffeurs buiten hun dienst, excentrieke voorbijgangers en rijke, ijdele dames. Althans dat zegt Wikipedia. Ik zal het zelf ook eens gaan bekijken, of bij de Engelse versie die in het bekende café Flore in Quartier Latin (daar kwamen vroeger al veel schrijvers bij elkaar) wordt gehouden.

Een interessant voorbeeld van hoe de nationale voorliefde voor theoretiseren ook nadelen kent is het volgende. De staatsvorm in Frankrijk is een republiek, maar 'La Republique' verwijst naar meer dan dat: 'dat is de belichaming van universele idealen als mensenrechten, gewetensvrijheid, emancipatie van het individu, triomf van de Rede. Mensen zijn niet alleen gelijk, maar ook rationale wezens'.
Dat is mooi, behalve waneer het ideaal voor de werkelijkheid wordt gehouden, iets waar men in Frankrijk nogal eens toe neigt. Dit stug volgehouden gelijkheidsideaal belemmert het onder ogen zien van de toch wel stagnerende integratie van immigranten. In Frankrijk is het verboden om statistieken te verzamelen waaruit religieuze of politieke overtuiging, ras of etnische afkomst zou kunnen blijken. Als je ze niet telt, zijn er geen problemen met bepaalde bevolkingsgroepen, maar dat betekent niet dat het peis en vree is in de banlieus ..

Mijn eerste ervaring met Café Philo (ze gaan dat natuurlijk niet helemaal uitspreken) was een kleinschalige versie georganiseerd door een Brit die ik op de eerder beschreven soiree had ontmoet. Er waren 10 mensen van allerlei pluimage. Het thema was 'feminisme'; misschien iets waar bij sommigen de haren van overeind gaan staan, maar het was interessant. Zijn mannen en vrouwen intrinsiek gelijk en zijn eventuele verschillen opgelegd of versterkt door de samenleving? En zo ja, moeten we dan een 50/50 man/vrouw-verdeling op de werkvloer nastreven? En moet je dat opleggen, omdat het niet vanzelf gebeurt?
Het blijkt allemaal niet zo eenvoudig!
Twee mensen hadden zich als voorbereiding ingelezen, wat goed was om bestaande vooroordelen/misvattingen onderuit te halen. De kleine setting gaf iedereen de gelegenheid om wat te zeggen, waarbij sommigen die duidelijk meer grepen dan anderen!
Het was een leuke discussie, een leuke avond.
Ik vind het ook interessant om de groepsdynamiek te observeren, en te zien hoe sommigen er een handje van hebben om iet eens te proberen te luisteren naar wat de ander zegt, maar als 'reactie' gewoon hun argumenten herhalen of verder uitbouwen.

het Parijsgevoel

Ik zeg vaak dat het weer mijn humeur niet beïnvloedt, maar dat is niet helemaal waar. Althans, wel voor slecht weer (mijn truc is is zingen voordat je de regen in gaat: chagrijnig zijn en zingen gaat niet samen, dus als je op tijd met het goede begint..). De beïnvloeding werkt alleen ten positieve! (wel via een U-curve: te heet is 't niet voor me).
Nu vind ik het heerlijk; zo'n 20C. Ik krijg er energie van, ben lekker actief, creatief, opgewekt. Volgens mij hoef ik dat niet uit te leggen; ik ben niet de enige bij wie de lente dat effect heeft.
Dit weekend was bijvoorbeeld heerlijk. Ik ben weer eens met mijn camera op pad geweest _ mijn fascinatie voor zware metalen constructies (bruggen, rails) en graffiti en andere niet per se standaard mooie dingen blijkt nog niet voorbij!
Ik word erg blij van zo de stad verkennen; creatief bezig zijn, buiten, grappige dingen of plekken opmerken waar ik normaal niet kom of snel langs fiets. Ook zorgt een camera om je nek (op een niet-toeristische manier) voor meer interactie met de omgeving. Voorbijgangers of zich vervelende winkelhouders maken grapjes, een professionele fotograaf begon een praatje (hij hield ook van zware metalen). De sfeer op straat is goed met dit weer; overal zitten mensen van het weer en elkaars gezelschap, of een boek te genieten.



Die interactie en de stad nog beter bekijken, zien, vind ik leuk: het geeft me het 'Parijsgevoel'. Ik weet niet wat ik daar precies onder versta, maar het was een tijdje weg. Dat betekent geenszins dat ik het niet meer leuk vond, maar het was allemaal wat neutraler. Alle regen zal (toch) ook niet geholpen hebben (wij hadden niet zoveel sneeuw als in NL).
Maar fotograferen of gewoon rondlopen in de lentezon en nieuwe dingen zien doet veel goeds! Energiek! Geïnspireerd! Creatief!
Zondag was ook heerlijk. 's Ochtends een interessant bezoek aan het Joods Historisch museum, toen 2 uur zitten lezen op het balkon van Centre Pompidou, in het zonnetje, uitkijkend over de stad,

met gezellige achtergrondgeluiden van het plein voor CP, waar veel straatartiesten hun croissants proberen te verdienen. Toen kort een expositie bekeken en thuis in de vensterbank (ook al geen slechte plek!) verder gelezen.

Een beperkt sociaal leven (dus meer tijd) hebben heeft ook voordelen!

wat losse observaties

Heb ik net acrylverf gekocht om die creativiteit een impuls te geven, krijg ik opeens weer ideeën om te schrijven ..
Nog niet over het Philo Café; dat wordt als het goed is volgende week. Wel een paar losse observaties die ik volgens mij nog niet had beschreven.
* Gisteren kocht ik 'La decouverte du ciel' van ons Harry. Ik heb 't 2x in het Nls gelezen en 1x in het Engels, dus ik vond dat dat Frans ook in dat rijtje pst. Toen ik bij de vertaalde literatuur keek, zag ik 'En plein coeur' (~recht in het hart) van Ray Kluun staan ('Komt een vrouw...').
Ik vind het interessant dat besloten is hem een dubbele, maar niet zijn echte naam (Raymond vd Klundert) te geven in Frankrijk, en ook in Engeland, las ik op zijn site. Houden ze hier/daar niet van enkelvoudige pseudonymen?
* Fransen hebben wel iets specifieks met achternamen: overal (formulieren, email ondertekeningen) schrijven ze 'ACHTERNAAM voornaam': eventueel andersom, maar de achternaam altijd in hoofdletters. Dat hoort hier zo. Dus dat doet iedereen.
* Prijzen worden overal (winkels, rekeningafschriften!) ook nog in Franse Francs weergegeven ... Dat ze niet van verandering houden was duidelijk, maar dat hoeft toch niet overal bevestigd te worden!?
* het is ook bekend dat ze er erg voor waken dat Engels niet hun mooie taal overrulet (!). Prima, maar soms is het wel wat belachelijk. Zo moeten niet-Engelse uitroepen in bijvoorbeeld reclames worden vertaald. Ik zag vandaag een plastic tas van C et A voorbijkomen met 'crazy prices*' en dan '*des prix foux'. En er zijn geen uitzonderingen op deze regel: ik zag eens een poster met 'Hello!*' en '*Bonjour!' ...
Op andere momenten (met Barbaarse, aardse zaken?) kunnen ze wel wat Engelse invloeden aan en zeggen ze zonder blikken of blozen 'faire le shoppíng' en 'squatter' (kraken).

* De Franse spoorwegen staken weer (~3-maandelijks fenomeen); vandaag was dag 10. Dit zijn de mensen die nog een steenkolentoeslag krijgen (en vervroegd pensioen) omdat het werk gevaarlijk is. De stakingen gaan erom dat posities van mesnen die met pensioen gaan niet per se worden opgevuld. Dus meer werk voor minder mensen (lijkt me in 't geval van de spoorwegen nog acceptabel, toen ik over hun pauze-schema en werktijden las). Aangezien het vrijwel onmogelijk is in Frankrijk om mensen met een vaste positie te ontslaan (dit verklaart dat ze zich vaak niet zo uitsloven), is dit de manier om loonkosten te reduceren.
Misschien is het een ideetje om de ontslagvoorwaarden te versoepelen_ te beginnen voor een van onze secretaressen die haar dagen doorbrengt met patience spelen en mode bekijken op Internet (en het scherm niet eens meer wegklikt als we binnen komen lopen).

* Tot slot moet ik weer even iets kwijt over de temperatuur: ik heb het zwaar: dit is de warmste periode in de lab, want de kachels staan nog aan (ik kan niet overal bij!), maar buiten is het niet meer koud. En als de zon schijnt ...
Maar men komt nog gewoon in winterjas met shawl naar het werk, en ik heb deze week nog diverse (wollen) gebreide truien gezien, en een paar coltruien. Ik heb een t-shirt aan en het raam open, totdat er klachten komen (onder de 20C wordt het niet).

(ik kan geen foto's meer uploaden: 't knopje is verdwenen)

Paris soirees

Tijdens een virtuele zoektocht naar een teken- en schildercursus kwam ik op meetup.com terecht. Dit is een website waar mensen met gelijke interesses in contact kunnen komen om vervolgens in groepjes iets met deze overeenkomst te doen. Denk aan samen musea bezoeken, fotograferen, campagne voeren voor Obama, boeken bespreken; er is ontzettend veel om uit te kiezen en je kunt zoeken per stad.
Ik noemde in een eerder stukje dat het me wat tegen valt hoe snel je mensen leert kennen in een stad als Parijs, of in de expat scene. Aan de uitgebreidheid en populariteit van deze website te zien ben ik niet de enige die dat zo ervaart. Mijn plan is dus om daar eens verder op te kijken en eventuele verlegenheid te overwinnen om zo wat meer mensen te leren kennen en bijvoorbeeld met mijn camera om de nek nog onontdekte plekjes van Parijs te ontdekken.
Na een snelle blik op het Parijse aanbod viel mijn oog op een Amerikaanse vrouw die 'soirees' organiseert voor wie maar komen wil. Ze nodigt een spreker of een muzikant uit, opent een paar flessen wijn en bereidt een lekker maal en creëert zo in haar huis een goede sfeer waar mensen elkaar kunnen leren kennen. Samen met mijn Russische buurvrouw leek het me wel eens leuk om dat mee te maken. Dat hebben we zondag gedaan; met een muzikant als gast leek het ons een mooie gelegenheid om het eens laagdrempelig mee te maken. Onze eerste indruk 'o jee, wat moeten wij tussen al die onbekenden, 'echte volwassenen', nee zelfs oude mensen!?', bleek onterecht. We raakten snel aan de praat. De rest van de avond hebben we niets anders meer gedaan, behalve toen de gitarist Braziliaanse Bossa Nova muziek speelde.
Er waren ~30 mensen. Het gebruikelijke voorstelrondje werd dit keer overgeslagen maar het was duidelijk een gevarieerd gezelschap: allerlei nationaliteiten (zelfs Fransen bij dit Engelstalige event!), beroepen (inclusief ex-beroepen voor de gepensioneerden) en leeftijden dus.
Een leuk concept om mensen met elkaar in contact te brengen. Het werkt!
Een Britse fotograaf/filosoof nodigde ons uit als vrouwelijke inbreng bij zijn kleinschalige 'Café Philo' (filosofisch café: een populair Frans fenomeen). Als het door gaat zal ik daar ook wat woorden aan wijden: dat aspect van de Franse cultuur heb ik nog niet ontdekt, dus dat moet er een keer van komen.