Vol enthousiasme had ik me bij het stadhuis aangemeld om dit jaar een modeltekencursus te gaan doen. Eerder had ik me al eens positief uitgelaten (ja, het gebeurt!) over het brede aanbod flink gesubsidieerde cursussen in Parijs. Ik zag hierin een kans om eindelijk eens meer, en regelmatiger, iets te doen met mijn creatieve aspiraties, want thuis komt er van dat soort ideeën altijd maar weinig terecht.
Maar tegenwoordig komt er ook van de georganiseerde aanpak niets terecht! En dit keer is het niet de schuld van de Fransen!
Blijkbaar zit ik niet op mijn plek bij deze 'cursus', want het aantal keren dat ik redenen vond om niet te gaan is aanzienlijk. Normaalgesproken ben ik behoorlijk plichtsgetrouw in dat ik, als men iets voor me organiseert en ik heb gezegd dat ik kom, ik kom. Maar bij deze cursus wordt geen les gegeven, het is meer een 'moment waarop je de gelegenheid krijgt een model na te tekenen' (vandaar mijn aanhalingstekens bij 'cursus'). Het is niet zo dat je iets hebt gemist als je niet bent geweest.
Dat is leuk als je al een stijl hebt ontwikkeld en je lekker met allerlei materialen aan de slag wilt en kunt. Maar, ik heb mijn talenten op dit vlak nog niet kunnen vinden, en word daarin ook niet gestuurd.
De 'klassikale instructies' van de 'docent' gaan niet veel verder dan 'tja, wat zal ik zeggen ... dit stuk is heel interessant, mooi. Dat niet, dat slaat nergens op, ik weet 't niet, tja, wat zal ik zeggen. Ga met díe stijl verder'.
Hoewel zijn instructies om je op het model te concentreren, de lijnen te voelen en niet na te denken over of het 'mooi' wordt wel erg nuttig is (maar moeilijk!), merk ik dat ik liever iest meer sturing had gehad, iets meer zou leren over hoe een menselijk lichaam te tekenen. Niet per se allemaal regeltjes over verhoudingen en hulplijnen, ik snap wel dat een tekening interessanter is als hij minder precies, met meer gevoel gemaakt is. Maar ik blijf het leuker vinden als je op mijn papier kunt zien wie of wat er op het podium heeft gestaan.
Dit blijkt het dus niet helemaal voor me te zijn: ik merk dat ik de 3 uur op 't krukje (rugpijn!) wel kan missen. Helaas.
Laatst dacht ik de gulden middenweg te hebben gevonden_ wel gaan, maar niet de hele avond. Maar dat werkte maar één keer: ik moest de conciërge vragen het hek voor me te openen (we zitten dus opgesloten!). Hij vroeg me of ik wel aan 'de meester' had gevraagd of ik weg mocht. Nee, want ik wilde hem niet storen in zijn bespreking. Bovendien dacht ik dat we volwassen waren. Nou, dat had ik niet goed begrepen: dit was niet de bedoeling!
In de situatie waarin de samenstelling van de groep elke week anders is, omdat we meerdere keren per week mogen komen, en dat er geen les wordt gegeven, vond ik dit wel geoorloofd gedrag. Ik had het mis!
Bij hoge uitzondering liet hij me gaan. Dat werkt dus geen tweede keer!
Ik ga nog (minstens?) één keer terug, om mijn tekenpapier op te halen, dat we daar kunnen laten liggen. Maar verder?
Het plan is nu om de maandagavonden te gebruiken voor creativiteit thuis ... met camera, pen, potlood, houtskool of verf. De ezel staat klaar in mijn slaapkamer.
...
