Malade

Ik heb een goede griep te pakken, dus ik zit eens niet vol verhalen. Ik mis mijn (ex) Rotterdamse bankstel en AHs verse sinaasappel-kiwi-sap. Ik voel me best belabberd, maar ik wilde toch even van deze plek gebruik maken om jullie fijne feestdagen te wensen en een mooie start van 2009! Ik hoop dat het jullie brengt wat je ervan verwacht.

Woensdag ga ik voor 1,5 week naar Nl - familie zien (en schilderen in het nieuwe huis van mijn steeds hogerzwangere zus) en wat vrienden.

(koortsig) warme kerstgroet uit Parijs!

Even inhoudelijk

... dat is weer eens wat anders!

Misschien is het leuk voor de niet-genetici onder jullie als ik probeer uit te leggen wat me tussen alle culturele uitjes en gezellige bezoekjes bezig houdt: mijn werk als medisch/genetisch onderzoeker (postdoc).

Degenen die bij mijn promotie aanwezig waren, weten nog dat DNA is opgebouwd uit vier bouwstenen, die aangeduid worden met de letter A, C, T en G (voor degenen die nu de draad al kwijt zijn, kan ik je Wikipedia aanraden). In Rotterdam werkte ik aan een ziekte, Fragiele X-geassocieerd tremor/ataxia syndroom of FXTAS, die wordt veroorzaakt door een lange aaneenschakeling van CGG-eenheden. De lengte van deze CGG-herhaling kan veranderen (meestal betekent dit een verlenging) als het DNA aan de volgende generatie wordt doorgegeven. Er bestaan verschillende van dit soort herhalingen in ons DNA, waarvan een aantal, als ze te lang wordt, tot (neurologische ziekten) kan leiden.

Hier in Parijs werk ik aan een CTG-repeat, die in zijn abnormaal verlengde vorm leidt tot myotone dystrofie = spierdystrofie. In tegenstelling tot in Rotterdam, waar ik probeerde meer inzicht te krijgen in hoe de ziekte ontstaat (wat maakt dat het hebben van een verlengde CGG-repeat (soms) leidt tot klinische problemen?), ga ik me in Parijs met een wat basaler vraagstuk bezighouden: wat zorgt ervoor dat de CTG-repeat instabiel overerft, en in het geval van spierdystrofie, ook tijdens het leven langer kan worden? En waarom is dit laatste in sommige weefsels vaker en meer het geval dan in andere? Het lijkt erop dat deze verdere instabiliteit tijdens het leven bijdraagt aan het erger worden van de ziekte met het ouder worden. 

In mijn nieuwe lab hebben ze ook muismodellen gemaakt, met een verlengde CTG-repeat, die het myotone dystrofie-ziektebeeld, én de CTG-instabiliteit nabootsen. Door allerlei genetische aspecten te bestuderen in muizen met verschillende CTG-repeatlengtes, en in diverse weefsels die een uiteenlopende mate van instabiliteit laten zien, hopen we inzicht te krijgen in de factoren die de instabiliteit beïnvloeden. 

Natuurlijk hopen we, als we meer van het mechanisme afweten, dit op een of andere manier te kunnen afremmen. Maar dat is lange termijn-planning (c.q. dagdromen voor nu). Aangezien de verschillende herhalingen, andere ziekten veroorzakend, zich vergelijkbaar gedragen, zouden deze bevindingen op termijn ook daarvoor relevant kunnen zijn. Als ik baanbrekende ontdekkingen heb gedaan, horen jullie het! (maar meestal gaat het in kleine stapjes.., dus heb geduld!).

Ik ga mijn volgende gasten zo eens van de trein plukken ... Fijn weekend!

Ik kan geen leuke titel bedenken

Ik heb weer een gezellig weekend met Nederlands bezoek achter de rug. Zulke weekenden blijken iedere keer (n=4) weer samengevat te kunnen worden als: veel rondlopen om een indruk van de sfeer en al het moois in de stad te krijgen, en veel kroegjes en restaurantjes testen! Dat bevalt uitstekend. Tijdens deze 'activiteiten' kunnen we dan goed bijkletsen, dus dat is leuk. Veel meer zal ik over die weekenden dus ook niet uitwijden: ik zal jullie alle gespreksonderwerpen en looproutes en meer en minder succesvolle (ik noem geen namen, maar iemand voelt zich nu aangesproken!) restaurantkeuzes besparen!

Tussen die weekenden door werk ik nog wat! De eerste goede indrukken heb ik al verteld; die zijn nog steeds aan de orde. Er wordt hard gewerkt in onze groep, maar dat wordt gecombineerd met gezelligheid. Werken in een lab is eigenlijk overal qua sfeer wel vergelijkbaar, althans op de plekken waar ik dat heb mogen ervaren. Regels variëren wel. Ik heb hier al door dat ze het niet zo nauw nemen met sommige regels. Een (duidelijk) voorbeeld: ze lopen gewoon met hun handschoenen aan (door de enkele deur) het radio-actief lab uit, de gang op. In Nl zijn we (/jullie!) in mijn ervaring ook niet erg paranoia, maar dit is wel een zonde te noemen.

Ook eten en drinken in het lab mag (dit is natuurlijk niet waar, maar in de praktijk komt het erop neer). Dat is prettig (lees: van levensbelang voor mijn gemoedsrust) aangezien ik voorlopig een bureau in het lab heb. Natuurlijk pas ik hierbij de nodige common sense toe. In januari verhuis ik naar een kantoor.

Ik tast nog aardig in het duister over arbeidsgerelateerde zaken als verzekering en zo: als ik vraag waar ik info over deze dingen kan vinden/krijgen, halen mensen hun schouders op. Beetje apart. Als mijn Frans beter was, zou ik meer zin/moed hebben om het op internet te zoeken, maar voorlopig lijkt niemand me op weg te kunnen helpen. 

Dat soort praktische dingen gaan dus nog met horten en stoten. De initiële tevredenheid dat het me gelukt was in het Frans een rekening te openen, is inmiddels wel weggezakt: eerst bleek er geen chequeboek voor me te zijn aangevraagd, hoewel deze (ietwat ouderwetse) dingen in Frankrijk nog heel veel worden gebruikt. Inmiddels heb ik dat, maar nu blijk ik op mijn internetrekening geen geld over te kunnen maken naar andere rekeningen, tenzij ik persoonlijk naar de bank ga om alle bankgegevens van bijvoorbeeld mijn verhuurder door te geven, zodat ze zijn naam in mijn internetaccount zetten en ik vervolgens geld naar hem kan overnemen. Da's toch een beetje een knullig systeem, als ik zo vrij mag zijn!

Hoezeer het Frans spreken ook meevalt: met dit soort dingen ben ik toch behoorlijk hulpeloos en moet ik vaak de hulp van collega's inroepen voor het plegen van een telefoontje. Telefoneren is namelijk eng in het Frans!

Verder wil ik nog vertellen over de geldaanvragen waar ik het een paar maanden geleden zo druk mee had: ik heb inmiddels de uitslag van twee van de vier aanvragen. En die zijn negatief. Die waarvoor ik laatst naar Dresden moest voor een interview, heb ik niet gekregen. Dat verbaasde me niet, omdat ik geen prettig/goed gevoel had over het interview/gesprek (te meer omdat die man nogal ongeïnteresseerd en ongefocust deed en zelfs zijn ogen dicht had tijdens mijn presentatie!!!). Van de heel grote beurs van de Europese Unie (waar ik het meest over geklaagd heb: ellenlange zwamverhalen, en niet omdat ík zo lang van stof ben...) heb ik vandaag bericht gekregen dat ik hem niet krijg. Dat was jammer, want twee weken geleden had ik de evaluatie van mijn voorstel gekregen en die was erg positief. Blijkbaar die van de andere inzenders ook ...

Volgende week verwacht ik de uitkomsten van de andere twee instanties die ik heb aangeschreven. Als daar ook geen positief antwoord bij zit, dan is er nog een Franse optie en daarna kunnen we bij de volgende rondes van dezelfde beurzen opnieuw aanvragen ... Er is nog hoop! Hoe dan ook heb ik hier eerst een jaarcontract, dus alle geplande bezoeken kunnen gewoon doorgaan!

Ik laat jullie weer alleen met je Sinterklaastcadeautjes. Was het een heerlijk avondje? Lekker elkaar voor schut gezet en met meer of minder succes de poëet uitgehangen, of gedobbeld om dingen die je eigenlijk helemaal niet wilt hebben? Dat blijft toch een mooie traditie. 

Il pleut

Even een momentje voor wat etymologie: ik snap nu waar het woord ' pleurisweer'  vandaan komt. Hier regent het namelijk ook. En veel. Het doet niet onder voor een echte Nederlandse herfst. Dat zo'n woord uit zo'n elegante taal kan zijn ontstaan (denk ik - correct me if I'm wrong).

't Werd weer eens tijd. Ik heb het druk gehad met bezoekers (de marathon van vrienden die in het weekend langskomen is begonnen ... vooralsnog bijna ieder weekend tot in februari ..), moe zijn (nieuw (lab)leven blijkt energie te kosten) en nerden, omdat ik opeens de 'trotse'  bezitter ben van twee Apple computers. Een desktop op het werk en om het proces van het met apple te leren werken te vergemakkelijken heb ik nu ook mijn laptop (die er niet meer zo'n zin in had..) vervangen door een heuse MacBook. Dat vereist dus wat verkenningswerk. Met dank aan de schrijver van de handleiding voor ' first time Apple users, used to PC'  lukt dat aardig. 

Vanavond ben ik uit eten geweest met collega's. Met ons onderzoeksgroepje, met zijn vijven. Genevieve, de bazin, ging eerst nog mee voor een drankje. Dat was gezellig. Ze weten zich wel te vermaken, dus mijn eerste indruk was terecht!

Binnen ons groepje doen ze wel hun best om ofwel duidelijk Frans te praten, ofwel het in het Engels te vertalen, maar daarbuiten valt dat nog erg tegen. Men lijkt zich nog meer voor elkaar te schamen om krakkemikkig Engels te spreken, dan voor mij, want het is wel voorgekomen dat ik alleen met iemand in een ruimte was en dat er opeens wel een paar woorden Engels klonken ... Jammer. Ze kunnen de oefening zo goed gebruiken!

Later meer. Morgen staat weer de volgende vriendin op de kloosterstoep! Het wordt nog lastig om iedere keer iets leuks (voor mij) te verzinnen om met alle bezoekende vrienden te bekijken. De ultra-toeristische dingen ken ik al, maar ze zijn niet voor niets zo bekend, dus wel de moeite van het bekijken waard .. maar of ik dat met iedereen gezien wil hebben ... we zullen het merken!

L'art de vivre

Ik vind het zelf érg grappig dat ik op de fiets (10 minuutjes!) naar Centre Pompidou kan gaan (en nog vééél vaker zal gaan). Zie het bewijs op de foto.

Ik heb in drie weken zes musea/exposities bezocht, dus ik vind dat ik daarmee het recht heb verworven iets te zeggen over 'mens en musea in Frankrijk (te beginnen met Parijs).

Wat me opvalt is hoe geïnteresseerd mensen hier zijn in kunst en cultuur. En hoeveel mensen het zijn (gelukkig hoef je met een abonnement niet in de rij te staan - ik heb er inmiddels één voor Centre Pompidou en voor Palais de Tokyo). En hoe jong ze zijn.

Eerder viel me al op dat er veel jeugd in musea is. Beginnend bij kleuterklasjes die luisteren als juf uitleg geeft bij een abstract schilderij (foto). Geweldig vind ik dat! Bij mijn weten is dat in NL niet erg gebruikelijk, laat staan met dreumissen met een nogal korte concentratieboog. En blijkbaar blijft er iets van de interesse hangen, te zien aan de brede samenstelling van het museumpubliek.

Er lopen veel mensen met notitieboekjes in de hand door het museum. Een actievere beleving lijkt me dat. Ook grappig: bij video's gaan veel mensen op de grond zitten - ze voelen zich erg op hun gemak. Ik kan me niet herinneren dat ik dat in NL ook gezien heb.

De 'opzichters' (hoe heten die mensen?) lijken (dit zijn puur vooroordelen!) ook kunstminners te zijn, in plaats van door een Melkert-baan-systeem op die stoel gezet.

Ik weet niet of het waar is, maar mijn gevoel zegt dat het goed is voor een samenleving als mensen kunst en cultuur weten te waarderen.

In het algemeen verdenk ik de Parijzenaar (je kent 'm wel) ervan aardig van het leven te kunnen genieten.

Voor mij werkt dit allemaal erg inspirerend. Ik word ERG enthousiast van het omringd worden door zoveel musea, mooie gebouwen, culturele activiteiten, concerten en mensen die daarvan houden.

Ik zag een A5-formaat boekje dat elke 2 weken alle concerten in Parijs weergeeft: 1 regel per concert, klein lettertype, 60 pagina's !!! Hoe kun je dat nou allemaal gaan ontdekken. Ik heb een start gemaakt door al naar twee concerten te zijn geweest (morgen de 3e!) en het wekelijkse jazz-optreden bij het buurcafé te hebben getest. Ooooh, er is zoveel te doen!

't Scheelt dat mijn Franse taalgevoel me vooralsnog belet om ook toneelstukken te willen zien ...

Ik hoop deze inspiratie kwijt te gaan kunnen in fotografie. Ik sprak een fotograaf bij zijn expositie en hij heeft me verteld waar ik een doka kan huren, het beste mijn rolletjes kan laten ontwikkelen, óf welk flessenwater het beste is voor het geval ik ze zelf wil ontwikkelen. Erg leuk!!

Maar voorlopig heb ik geen tijd, want bijna alle weekenden zijn t/m begin feb '09 volgeboekt door vrienden die komen kijken of het waar is wat ik allemaal schrijf: dus ik klaag niet!!

Genoeg uitroeptekens!

L'environnement

Ongetwijfeld hadden velen van jullie dit stukje vroeg of laat wel verwacht.
Geloof het of niet: ik ga er kort over zijn.
Hier recyclen ze glas, papier, blik, plastic en 'sappakken'. En dan zie je hoeveel je er van gebruikt! Er blijft niet veel restafval over.
Nu vraag ik me af: als een joekel van een stad als Parijs het kan regelen, waarom kan (lees: wil) Nederland het dan niet? Vanwaar die onwil?
Ik begrijp het echt niet.

Ik moet er wel bij zeggen: op het werk doen ze helaas niet aan recycling (dus ja, mijn gebruikte kladpapiertjes gaan weer mee naar huis ...). Ook valt het besef dat je ook zuinig met energie en papier om kunt gaan wat tegen, maar mijn gebrekkige Frans belet me om mijn collega's zo streng toe te spreken als ze in Rotterdam van me gewend waren... En zo smoort een taalbarrière fundamentalisme in de kiem!

(dat was kort!!!)

Fietsen in Parijs

Hier fietsen verdient wel een apart stukje, want dat is best een avontuur.

Sinds juli vorig jaar, staan er verspreid door de stad, duizenden fietsen ter beschikking van de Parijzenaar. Voor 29 euro per jaar mag je per keer max 30 minuten gratis fietsen (voor toeristen is het 1 euro per 24 uur!). Wil je langer fietsen, dan betaal je iets bij, of je pakt een nieuwe fiets. Een witte fietsen-plan dus, maar hier werkt het wél! Het is behoorlijk populair. Mij is verteld dat een staking van de metro de populariteit van 'Velib' een aardige impuls heeft gegeven.

Ik ben gefascineerd door hoe goed het werkt. Ik wil graag weten hoe ze het onderhoud regelen van al die fietsen die nooit een voorspelbare route door de stad afleggen, maar ik ben er nog niet achter.

Fietsen mag op de busbaan; dat scheelt. Nadeeltje is dat daar ook de taxichauffeurs rijden, die internationaal niet bekend staan om hun elegante rijstijl... Toch is het daar relatief veilig. Fransen in het verkeer zijn echt gek. Richting aangeven doen ze per definitie niet. Geduld kennen ze ook niet. Het is echt een chaos; auto's staan op grote kruispunten vaak haaks op elkaar. Ik moet er vaak om lachen. De bestuurders lijken te denken dat alles goed komt als ze maar hard genoeg toeteren (volgens mij werkt het niet).

Ik heb respect voor ambulance-chauffeurs, die zich door die chaos moeten zien voort te bewegen, en snel ook. Als het moet, gaan ze een stukje spookrijden, als die baan wat rustiger is. Stalen zenuwen moeten die mensen hebben! Jullie snappen dat mijn behoefte om achter het stuur te kruipen zo mogelijk nog verder onder het nulpunt zakt.

Mijn route van huis naar werk is ongeveer 30 minuten fietsen (~6 km). Bij sommige kruispunten duurde het even voordat ik door had hoe ik met de grootste overlevingskans aan de overkant kon komen. Nu ben ik fietstechnisch niet meer van een echte Parijzenaar te onderscheiden (behalve dat ik me nog opwind als iemand geen richting aan geeft en mij nogal af snijdt). Hoewel dus nu meer geoefend, uit zich dat niet in tijd. Voor de grap heb ik geteld hoeveel stoplichten ik tegenkwam: 59 op de heenweg, 53 op de terugweg! Dat schiet dus niet op. Gelukkig doen ze wel aan groene golven, maar toch; op sommige straten is er iedere 50-100 meter een nieuw stoplicht. Dat vind ik wel wat veel. Maar anders komen toeristen misschien nooit aan de overkant.

Ik heb mijn Nlse fiets meegenomen, maar ik ga me ook abonneren op Velib. Dat zorgt voor maximale flexibiliteit; als het keihard regent, neem je de metro. De volgende ochtend brengt Velib je weer naar je werk!

Wie durft de Parijse jungle aan?

A mon travail

Ik krijg veel vragen over hoe het op het werk is, dus dat is een logisch onderwerp voor een volgend bericht. Ik ben sinds vorige week woensdag aan het werk, dus de eerste indrukken zijn gevormd.

Eigenlijk zou ik maandag de 10e beginnen, maar omdat dinsdag de 11e nationale wapenstilstanddag was (dat jullie daar geen aandacht aan besteden) en daarmee een vrije dag, heb ik me meteen aangepast aan de Franse gewoonte om dan maandag ook vrij te nemen: 'le pont' noemen ze dat. Een bruggetje slaan naar het weekend (denk ik). Integreren is eigenlijk niet zo moeilijk!

Het groepje van mijn bazin, Geneviève, bestaat uit twee postdocs, waarvan 1 inmiddels een vaste baan heeft (dat is bijzonder in ons wereldje..), twee analisten en een AIO die in haar laatste jaar is. De postdocs zijn een Portugees en een Mexicaan. Die spreken Engels. De AIO kan ook een aardig woordje babbelen, maar de analisten absoluut niet. Of dit extreme verlegenheid of een gebrek aan kennis is ... ik weet het nog niet.

Op de afdeling zijn ook nog twee andere onderzoeksgroepen, met wie we apparatuur en ruimten delen, en samen lunchen. Daar zijn veel jonge AIOs bij, dus dat is leuk. Hoewel zij ook een aardige drempel ervaren voor het uitspreken van een woordje Engels - maw: nog niet gehoord uit hun mond.

Laten we zeggen dat het een stimulerende omgeving is voor het leren van Frans! Dat valt eerlijk gezegd niet tegen. Ik heb deze week steeds samengewerkt met de analist die (echt) geen Engels kan spreken. Zij weet alles op zo'n manier uit te leggen in het Frans, dat ik het vrijwel direct en allemaal begrijp. En vervolgens praat ik nog terug in het Frans ook! Ik weet niet hoe dat kan, maar 't maakt het leven een stuk gemakkelijker. Die informatie is sinds VWO4 erg goed opgeborgen geweest; geen idee dat het er was!

Ik heb gelukkig geen last van gebrek aan durf met Frans praten. Dat drempeltje was snel genomen toen ik besefte dat als ik het niet in het Frans probeer, mensen niets durven te zeggen.

Met Annie, die analiste, is het gezellig, want behalve dat ze me uitlegt hoe dingen gaan en waar alles is, lukt het ons ook om over andere dingen te kletsen. Goede oefening en motiverend!

Half januari begint een cursus Frans waar ik hopenlijk aan mee kan doen.

De sfeer op de afdeling is goed. Ook al heb ik niet door waar ze het onder elkaar (dus snel!) over hebben, men heeft het gezellig met elkaar. Aardige mensen. Dus als ik me iets beter kan redden en zij door hebben dat ik, als ze iets langzamer praten, best wel wat kan verstaan, zal dat wel leuk zijn.

Verder heb ik het idee dat er ook nog wel iets zinnigs in het lab gebeurt .. ook niet onbelangrijk.

Over mijn eigen werk valt nog niets te melden, want voorlopig loop ik alleen als een eendje achter mensen aan ... 't Kost altijd wat tijd om door te krijgen hoe dingen in een nieuw lab gaan en waar alles staat wat je nodig hebt.

Ik zal tzt eens proberen voor de leek uit te leggen wat het onderwerp van mijn onderzoek is, voor wie dat leuk vindt. Tot zover de eerste indrukken.

À bientôt!

À la maison(nette)

29.
Dat is het aantal vierkante meters dat ik mijn thuis mag noemen. Anders. Wel leuk. Ik heb het geluk dat ik me overal snel thuis voel. Als dit het is, is dit het. En dat is goed.
Meer foto's heb ik op Facebook gezet. Daar komt later vast meer op te staan.
Even wat geschiedenis: het gebouw waar ik woon, Centre des Recollets, is een oud klooster geweest van een bedelorde, in de 17e eeuw. Onder de Franse Revolutie was het een kazerne en daarna werd het een tehuis voor ongeneeslijk zieken. Onder Napoleon III werd het een militair ziekenhuis en dat bleef het tot in 1968. In de jaren '90 werd het door een kunstenaarscollectief gekraakt (zegt de Trotter reisgids). Inmiddels is het gebouw gerenoveerd en mag ik er wonen, samen met andere internationale onderzoekers en kunstenaars.
Ik heb nog niet echt mensen gesproken, behalve bij de wasmachine. Het blijkt ook een plek te zijn waar oudere (échte volwassenen) onderzoekers een paar maanden wonen, terwijl ze onderzoek doen/werken in Parijs. Ik heb stellen uit Israël en uit Brazilië gesproken, die hier hun sabattical doorbrengen. Leuk idee voor later!
Verder woont hier een Nederlandse jongen, over wie later vast meer, want hij wil ook allemaal leuke culturele dingen ontdekken hier.
Mijn studio is op de 3e verdieping. Mijn raam kijkt uit over een parkje. Overdag is het van de moeders met kinderen en 's avonds nestelen de clochards zich in de speeltoestellen. Lekker overdekt. Als het donker wordt, loopt de parkopzichter met een fluitje rond om de spelende kinderen naar huis te sturen, zodat de zwervers hun bed op kunnen maken. Efficiënt gebruik van de ruimte!
In de zomer zal ik er misschien ook te vinden zijn: de parken hebben gratis WIFI-voorziening!
Als ik door het parkje loop, kom ik bij het Canal St. Martin, met pittoreske sluizen, die nog steeds gebruikt worden, bekend uit Amélie (ze gooide er graag steentjes in het water). Over één van de bruggetjes loop ik naar de supermarkt. Zo voel ik me een paar keer per week een beetje Amélie en da's leuk (ik ga bijna huppelen).
Langs het kanaal zijn leuke cafeetjes en in de zomer is het een populaire plek voor de nationale sport van de Fransen: picknicken. Ik overweeg om ook een sportvrouw te worden ...
't Is een leuke buurt, favoriet bij Parijzenaren en (/want?) nog redelijk onontdekt door toeristen.
Samengevat: ik woon in een mooi gebouw in een leuke buurt! Ik ben érg tevreden!

Ik ben er

Zo. Ik woon in Parijs.
Hier de eerste (en enige, want een beetje inspiratieloos is het natuurlijk wel - maar één keer ben ik geëxcuseerd (vind ik)) foto van de welbekende toren, als bewijs dat ik écht in Parijs ben.
Ik heb drie weken de tijd gehad om te relaxen en de stad te verkennen, voordat ik begon met mijn nieuwe baan. Ik heb veel rondgelopen en gefietst, dus ik begin al een aardig beeld van de stad te krijgen. De eerste musea en fotoexposities ('t is de maand van de foto, dus ik val met mijn neus in de beurre) zijn al bezocht. Oh, wat is hier veel leuks te zien en te doen!
Maar ik heb ook veel thuis gezeten met een boek in de hand. Ik heb dus lekker kunnen ontspannen deze weken; prettig na alle drukdoenerij van de afgelopen maanden. Ik ben zó relaxed, dat mijn gebruikelijke mailgrage zelf het soms laat afweten en ik niet zo snel alle mails heb beantwoord als ik normaal zou doen ... ik kan het niet als iets negatiefs zien!
Op deze blog ga ik proberen een indruk te geven van wat ik hier meemaak en wat ik daarvan vind. Ik ga écht (ja, écht) mijn best doen om dit niet in ellenlange epistels te doen, maar in hapklare brokken (maar ik beloof niets...). Misschien helpt het als ik het ondewerpje voor onderwerpje doen, ipv de hele stad in één keer te willen beschrijven. Jullie merken wel hoe goed ik hierin slaag.
Tot later!