Ik weet niet of het ligt aan het feit dat ik in een ander land woon, maar opvallend vaak ben ik helemaal vol van het ontdekken van een bijzondere locatie, of het ontmoeten van bijzondere mensen. Dit gebeurt je in NL natuurlijk ook wel, maar volgens mij kom je in een nieuwe/buitenlandse omgeving toch vaker in aparte situaties. Je staat waarschijnlijk gewoon wat meer in de ontdekkingsstand.
Ik durf wel te zeggen dat ik goed bezig ben hier om zoveel mogelijk dingen te ontdekken in Parijs. Het scheelt ook dat iedereen die hier een tijdje woont, en die ik heb leren kennen, bovengemiddeld cultureel geïnteresseerd (b)lijkt te zijn. De stad trekt misschien tot een bepaald type mensen aan. Dat bevalt me wel!
Vorige week ben ik naar een Engels toneelstuk geweest, door de Britse regisseur Peter Brook. Hij heeft een theater hier, 'Bouffes du Nord'. Het is vlakbij mij, niet in de beste buurt van Parijs (voor wie mijn buurt in R'dam kende: zoiets). Het theater was vroeger rijk en mooi versierd, maar nu is het helemaal gestript tot kaal beton, met nog wat vage (opzettelijk) beschadigde herinneringen aan alle ornamenten. Dat vind ik echt geweldig mooi! Het toneelstuk was leuk om te zien, maar niet super. Maar het was hoe dan ook erg leuk om hier geweest te zijn, omdat ik het theater zo gaaf vond!
Zondag was het 'Fête de la musique', een festival om het begin van de zomer te vieren (in meerdere (francofone?) landen). Overal op straat wordt muziek gemaakt door mensen met meer of minder talent of oefening, en in cafés gebeurt ook van alles muzikaals. De enige dag schijnbaar dat er hier overal op straat een echte festivalsfeer hangt. Erg leuk. Ik ging met de buren naar een muziekvoorstelling van 2 van hun collegas. Dit hoorde niet bij het officiële programma, maar was gewoon bij mensen thuis en open voor select gezelschap. Typisch een geval van 'wat gaaf dat ik hier ben beland!'. In een ontzettend mooi huis, grenzend aan een mooie binnenplaats, stond een joekel van een vleugel (zo een van een metertje of 4,5 lang -- en dat past niet in ieder Parijs' huis!). 2 mensen speelden klassieke pianostukken en een jongen speelde cello. Ontzettend mooi. En ook erg bijzonder om zo dicht op de muzikanten te zitten: tijdens het spelen van Bach's Cellosuites, hoorde je de cellist op 1,5 m afstand kreunen en zuchten: 't was hard werken. Dat merk je niet als je naar een concert gaat. Erg mooi dus. Er was ook lekker eten en ongeveer alle 60 aanwezigen hadden een flesje wijn meegenomen, dus we waren goed voorzien. Leuke sfeer en bijzonder om hier bij te zijn geweest.
Maandag ging ik uit eten met de Britse wiskundige (van het boek zonder 'e's'). Omdat hij een ontzettende operafanaat is, gingen we naar zijn favoriete restaurant, waar operastukken worden opgevoerd tijdens het eten. Hoewel ik dus wel veel klassieke muziek luister, houd ik niet echt van opera (dat zingen vind ik maar in de weg zitten van de muziek ..). Maar, dit was een leuke ervaring: ze zongen steeds maar 1 liedje en dan gingen ze weer weg en kon je een gesprek voeren. En in hapklare brokjes zoals dit, bleek opera best heel draaglijk. Ook leuk om mee te maken dus; uit mezelf was ik er niet naartoe gegaan.
Dat was dus een bovengemiddeld cultureel weekje. Nu wordt het weer een beetje normaler denk ik. Morgen 'gewoon' uit eten, met collegas en vrienden daarvan, die ik wel eens eerder heb ontmoet. Dit weekend komt er weer een vriend op bezoek. De frequentie van vriendenbezoekjes is weer een beetje opgeschroefd: de komende tijd weer ongeveer elke 2 weken - ik moet weer gaan waken dat ik niet alles volboek!
Maar, bij gebrek aan grootse vakantieplannen (vooralsnog), zijn die weekendjes een gezellige manier om de zomer op te leuken.
Ik ga in augustus een weekje naar Zuid-Frankrijk met een Frans meisje dat ik van Up With People ken (van 10 jaar geleden). Met haar vriend, dochtertje en andere vrienden hebben we een huis gehuurd, om te relaxen en de omgeving (Lot regio) te bekijken. Verder ga ik naar Lowlands.
Omdat ik nog steeds niet weet of ik hier na november nog mag werken, heb ik nog geen langere vakantie gepland.
De prognose is nu dat mijn bazin 7 juli kan bellen om te vragen of mijn geldaanvraag bij het Franse fonds wordt gehonoreerd ... Dan horen jullie het dus wel. Ik word er een beetje zenuwachtig van nu het allemaal wat concreter wordt en omdat ik voorlopig nog geen idee heb wat ik zou willen/kunnen doen als ik hier niet blijk te kunnen blijven.
Komt tijd, komt raad? Liever: komt tijd, komt geld - ik wil hier nog niet weg! Ik ben nog niet klaar met ontdekken!
Vandaag hoorde ik een vooroordeel dat (sommige) Fransen over Nederlanders hebben, dat ik erg grappig vond: dat wij, als we op vakantie gaan naar Frankrijk, ons eigen, Nederlandse eten meenemen.
