Verhuizen 2x

We gaan met het lab verhuizen.
Weg uit het van buiten wel mooie oude karakteristieke gebouw (van binnen voral oud, niet goed onderhouden en vies).
Naar een nieuw, modern, glimmend, licht en schoon gebouw, zeer waarschijnlijk ontworpen door het architectenbureau van mijn favoriete architect Jean Nouvel.
Maar dat ga ik niet meer meemaken.
Eerst gaan we tijdelijk naar het faculteitsgebouw, hier op het terrein van het kinderziekenhuis Necker.
'Het faculteitsgebouw' klinkt leuker dan het is. Om een microscoop te gebruiken moet ik soms in de faculteit zijn. Altijd dacht ik 'waar zijn de studenten?'; op welke tijd ik er ook was, er was niemand. Bij navraag werd me uitgelegd waarom: het gebouw is afgekeurd omdat het niet aan de huidige veiligheidsvoorschriften voldoet.
En daar gaan wij de komende 2 jaar zitten!
Het is dus niet goed genoeg voor studenten (die zijn immers de toekomst!), maar prima genoeg voor onderzoekers ...
Zoals bij veel (ziekenhuis)bouwplannen is dit project al vaak maanden, dus inmiddels jaren, uitgesteld. Nu lijkt het er toch echt van te komen, hoewel onze verhuizing, gepland voor de 1e week van juli (dus over 3 weken!) nog steeds niet vast ligt. Heel aparte (relaxedte!?) organisatie. Of dat betekent dat dat soort dingen hier wel goed komt, zonder het strak te plannen, of dat het nog helemaal mis kan lopen, is me nog niet duidelijk.
Mij lijkt het persoonlijk handig als op zeker moment besloten wordt wanneer alle partijen in actie moeten komen, maar dat zie ik misschien verkeerd (ik sta bekend om mijn wat té praktische denken af en toe!)
Ik wacht gelaten af, bereid voor wat kan en hoop ondertussen vurig dat het niet teveel tijd kost...

Zelf moet ik ook tzt verhuizen. Eind dit jaar zit ik alweer de maximale 2 jaar (tjonge de tijd vliegt echt keihard!!) in het klooster. Iets anders leuks & betaalbaars zal niet automatisch op me afkomen, dus ik begin nu voorzichtig de markt te verkennen, te zien hoe het werkt. Dat houdt onder andere in uit te zoeken wat er allemaal in mijn 'dossier' moet: want je gaat natuurlijk geen hutje huren zonder daar een flinke stapel papier bij te betrekken... je moet alle referentiebrieven meenemen die je weet te verzamelen...!
En mensen erop te attenderen dat ik iets zoek. Dus bij deze: stel dat je contacten hebt in Parijs... ik zoek een zelfstandige wooneenheid binnen de Périphérique.

Golfbeweging

Mijn sociale leven beschrijft een golfbeweging.
Soms zijn er oplevingen, met etentjes, eventueel met nieuw aangeboorde sociale bronnen, om vervolgens de mensen met wie het gezellig was maanden niet te zien of te spreken. Iederen heeft altijd genoeg te doen, mezelf incluis. Ik kan dan ook niet zeggen dat ik zelf heel veel initiatief toon. Daarvoor geniet ik teveel van de tijd die ik heb voor mezelf, voor lezen, voor creativiteit, voor museumbezoeken, voor fotografie.
Toch weet ik dat ik het sociale erg nodig heb. Niet per se om moeilijke of persoonlijke dingen te bespreken. Maar ik besef hier hoe belangrijk het is om een paar mensen te hebben die een beetje je dagelijkse gang van zaken volgen. Bij wie je leuke dingen, of kleine (of grote!) frustraties kwijt kunt. Collega's zijn belangrijk in dit verband (bij gebrek aan vriend die thuis op je zit te wachten en vraagt 'hoe was je dag, schat?'), omdat het vaak om dingen gaat waar je iemand niet speciaal voor zou opbellen.
Ik heb gemerkt dat Fransen geslotener zijn; ze vinden iets al sneller tot het privé-domein behoren dan ik in NL gewend was. Ik vind het veel toevoegen als je van elkaar een beetje weet wat er speelt en je daarnaar kunt vragen. Dus, ookal kan ik het erg goed met m'n directe collega's vinden, het is niet hetzelfde als in R'dam.

In het klooster is nu een sociale opleving. Er wordt sinds een paar maanden yoga gegeven door een Argentijnse bewoonster. niet alleen geeft ze goed les, ze had ook het lumineuze idee om bijeenkomsten met elkaar te organiseren, waarin we elkaar vertellen over ons werk. Zoveel interessante mensen in een gebouw, maar we weten erg weinig van elkaar. Dus af en toe presenteert iemand zijn/haar werk. Met wat eten en drinken erbij heb je dan al snel een gezellige avond. Goed idee!

Om het sociale lot een beetje te helpen had ik me laatst opgegeven voor een activiteit van een fotografieclubje dat elkaar via meetup.com kent en ontmoet. Het leek me leuk om met andere fotografie-enthousiastelingen naar een open dag van een kunstenaarsbolwerk te gaan. Helaas was ik ziek en vijf dagen uit de roulatie. Maar er komen genoeg andere activiteiten waarbij ik kan testen of het leuk is om met onbekenden met dezelfde hobby op pad te gaan.

En om Parijse sociale hiaten te maskeren ga ik nu soms een weekendje naar Nl. In plaats van 'on tour' te gaan zoals eerder, doe ik nu 1 stad per keer aan en beperk ik me tot de vrienden die daar wonen. Dat werkte met Pinksteren weer erg goed in Amsterdam!

Weinig belastende belastingen

Ik heb het al eens eerder over het ietwat aparte Franse belastingstelsel gehad, namelijk toen ik vertelde dat ik nog steeds niet wist wat ik verdiende, omdat ik nog een deel van de inkomstenbelasting moest betalen. Eén keer per jaar krijg je namelijk een extra aanslag, omdat op je maandsalaris nog niet alles is ingehouden.
De eerste keer moet je dat extra bedrag in 1 keer betalen; later schijnt dit toch in termijnen te gebeuren. Er was me al verteld dat het neerkomt op ongeveer 1 maandsalaris: apart dat ze erop vertrouwen (met hoge boetes?) dat iedereen dat apart kan houden.
Inmiddels heb ik mijn eerste echte Franse belastingaangifte ingevuld, en weet ik dus wat ik echt overhoud aan al dat bloed en zweet, maar gelukkig nog geen tranen, dat ik achterlaat op het lab.
Salarisstrookjes lijken niet gemaakt om volledig doorgrond te worden, maar ik kan concluderen dat ik hier een stuk minder belasting betaal dan in NL. Maandelijks krijg ik >81% van mijn bruto loon op mijn rekening gestort. Volgens het ingevulde belastingformulier moet ik nog 7% over mijn fiscaal loon van 2009 betalen. Dan hebben we het totaal dus over een magere 25% loonbelasting. En daarmee zijn dan alle premies voor 'het beste sociale stelsel van de wereld' (zoals ze zelf graag blijven herhalen hier) betaald.
In vergelijking tot mijn laatste jaar als AIO in Rotterdam verdien ik bruto nu minder, maar krijg ik meer op de rekening.

Apart vind ik dat je hier de dagelijkse lunch als aftrekpost kunt opvoeren. Dit mag als er geen bedrijfskantine is, en de werkgever geen 'restaurantbonnen' uitdeelt. Dat zijn tegemoetkomingen in de lunchkosten in de vorm van tegoedbonnen die je in restaurants of bij aankoop van bepaalde producten in de supermarkt kunt inleveren.
Grappig genoeg specificeren veel zwervers hier dat ze die ook accepteren!
Als er dus geen kantine is en je geen bonnen krijgt ter compensatie, mag je 4,30 euro per dag van je belastbaar inkomen aftrekken.
Dat heb ik in NL nooit gehoord, en terugdenkend aan R'dam waar we zelfs de (vieze) automatenkoffie zelf moesten betalen, vind ik dit best opmerkelijk! Nog een aanwijzing (was die nog nodig?) dat de maaltijd hier wel een erg belangrijk iets is.

Toen ik opmerkte dat dit 'grondrecht' me verbaast, was een collega op haar beurt verbaasd: 'hoe betalen ze hun eten dan in NL?'

Natuurlijk heb ik na het invullen van 1 belastingformulier niet de illusie dat ik het Franse belastingstelsel volledig heb doorgrond. Maar toen ik een collega vroeg of ze een progressief belastingstelsel hebben, dacht zij dat dit niet zo was. Ik neem aan, dat als het zo was, ze er met haar 55 jonge jaren wel eens van had gehoord.