Part 6 ___Back to civilisation

Mijn first class seat had ik iets overschat... Goed, hij kon ver achterover, maar dat ie op gezette tijden (als mijn buurvrouw bewoog) ook van links naar rechts schudde vond ik niet direct een pluspunt.
Maar goed, ook met heel veel heel korte slaapepisodes opgeteld heb je uiteindelijk wat langer geslapen, dus niet extreem vermoeid stond ik om 6.52u op het perron in Sydney. Na een douche in mijn hostel (direct naast het station, sjouwtechnisch een heel goede keus!) werd het geheel nog net iets frisser en fruitiger. Rondlopen geblazen! Natuurlijk eerst richting Sydney Harbour, een mooie, levendige baai met daaraan de beroemde Harbour Bridge (langste stalen brug met een boog), het historische stadsgedeelte, een best imposante skyline van het CBD (central business district), bootgebeuren, en The Opera House, u allen wel bekend van de plaatjes. Ik heb eerst op de brug en in het oude wijkje rondgelopen, met uitzicht op het opera house. Ik wilde nog geen voorbarige conclusies trekken, maar ik was niet direct heel enthousiast. Later, van dichtbij werd het niet veel anders. Bouwtechnisch is het een (jarenlang en) indrukwekkend verhaal, maar ik had het groter en daarmee imposanter verwacht. Verder dacht ik dat het spierwit zou zijn en in de zon fel zou oplichten, maar er zijn deels witte, deels lic htgele (ieuw!) tegeltjes gebruikt voor het dak. En het 'allerergste' was wel dat er veel jaren '80 bruin glas in het gebouw verwerkt is... Tja, dan moet de rest het wel heel goed compenseren, want dat vind ik zo lelijk! Dus nee, mijn favoriete gebouw is het niet. Maar, ik houd de optie nog open dat het aan het weer lag, want het was een miezerige, grijze dag. Geen zonnetje gezien om de boel wat op te leuken. 
Hoe dan ook was het leuk om daar rond te lopen. Aan de overkant van de brug is ook een kleiner business district met hoogbouw, kleurrijke woonhuizen en natuur. Mooi. 
's Avonds had ik afgesproken met een Schotse jongen die N via via kent. Hij woont sinds 11 jaar in Sydney en dat bevalt hem goed. Dus daar wilde hij wel wat over vertellen. Hij liet me de honderden vleermuizen zien die overdag volledig in het zicht (ik dacht dat die beesten van donker en verscholen hielden) in bomen in de botanische tuin slapen en 's avonds naar een ander park vliegen,  zicht op het Opera House vanaf de andere kant (een laatste poging of ik niet toch onder de indruk raakte) met de brug als achtergrond, en wat leuke wijkjes waar de toerist niet de meeste tijd doorbrengt. Dit stond wel op mijn programma, maar t is leuker met iemand die er zelf woont. Interessante, veel verschillende Europese bouwstijlen te herkennen, hoe duurder de huizen/ligging, hoe gekker het werd!
Dus, dat was een gezellig en informatief intermezzo tussen al mijn solo-activiteiten.
De volgende dag ben ik naar Bondi Beach gegaan. Niet omdat het weer zo uitnodigend was, hoewel wel een stuk beter, maar omdat het strand- en surfleven belangrijk is in Sydney. Dat wilde ik wel zien. Uiteindelijk best lekker weer, en genoeg surf boys in het water om een indruk te krijgen van hoe het
In zijn werk gaat. Hoewel, ik weet niet of ik alles gezien heb, want er werd meer gedobberd dan gesurft en ik vraag me af of dat het leukste deel is. Ik zal het aan surffanaat S vragen als ik weer in Melbourne ben. Toen ik weer richting centrum ging (in 'the christmas bus'; de chauffeur had de bus helemaal versierd met glitters, kerstballen, nepsneeuw en opblaasbare kerstitems!) besloot de zon de stad ook te verlaten. Ik heb nog meer rondgelopen rond het centrum, maar dat was eigenlijk vrijwel steeds in de stromende regen, dus niet zo leuk. Na een tijdje heb ik me dus maar in een grote stoel in een cafe genesteld, om de laatste uurtjes tot de volgende nachttrein zou vertrekken te overbruggen.
Die trein was heel leeg, dus ik had twee stoelen voor mezelf. Dat leek me prettig, omdat je dan kunt liggen, maar toen ik na 1,5 uur zo'n 7 standjes (ligjes!) had geprobeerd en na 360 graden te zijn gedraaid weer terug was bij mijn startpositie, besefte ik dat twee stoelen ook niet de sleutel tot slaapsucces is. Jaloers kijk ik in alle wakkere momenten naar de mensen om me heen die uren in dezelfde positie stil liggen en lekker lijken te slapen. Het is niet eerlijk verdeeld op de wereld!

Nu nog twee dagen gezelligheid met N&S in Melbourne (zonder dat ik moet werken, tenzij ze nog wat opruimwerk van de trouwerij voor me hebben laten liggen!) en dan is mijn Australische avontuur voorbij!

Juist omdat ik geen uitgesproken interesse had in dit land, vind ik het leuk om nu een eerste indruk te hebben opgedaan van wat het in de aanbieding heeft. Dat is heel veel; heel indrukwekkende natuur en wild life, en vooral heel vriendelijke, leuke, positieve mensen. Australie is een prettige mix tussen amerika en europa, met als verschil dat ze alle vriendelijkheden hier wel lijken te menen, gewoon omdat ze een leuke tijd willen hebben, ze maken graag eenpraatje, in winkel, bus of waar dan ook. Het werkt!  Heeeel groot contrast met Frankrijk (t blijft een blog over mijn ervaringen in frankrijk!); wat me daar blijft opvallen, dat ze niet begrijpen dat als je iets vrolijker en behulpzamer doet, iedereen een leukere dag heeft, valt me hier overal ten positieve op. 
Het is een mooie trip geweest. Ik ben blij met wat ik had geboekt. Het was een efficient reisschema, maar haalbaar. Niet de sfeer/flexibiliteit die de meeste backpackers hier ervaren, waar ze langer blijven als ze willen en weg gaan als ze t gezien hebben, maar een goede eerste indruk! Aanbevelenswaardig!

Part 5 _____nog een eiland

Vol goede moed dus weer om 6uur richting station, dit keer wel om opgehaald te worden. Met 9 man kropen we in een jeep, op kleine bankjes, nauwelijks beenruimte. Het zou nog avontuurlijker worden..
De reis (eerst 4,5 uur snelweg) ging naar Fraser Island, het grootste zandeiland ter wereld. Heel bijzonder om te zien hoeveel verschillende natuurvormen zich in de loop der tijd (lang!) hier hebben ontwikkeld; gewoon bossig, stukje regenwoud, woestijnachtige zandheuvels, met uitzicht op de oceaan en zoetwatermeer, etc. 
Je kunt alleen het eiland op met een 4wheel drive. Gelukkig was onze gids hem goed de baas. Overal zandwegen of op het strand waar je flink hard door moet rijden om niet vast te komen te zitten in het losse zand. Flink door elkaar geschud dus, een weekend lang! Ik kan daar de lol wel van in zien. 
We reden rond op het eiland en stapten steeds ergens uit om weer een andere natuurvorm te bekijken. En we hebben gezwommen in de zoetwatermeertjes. Zwemmen in de oceaan is zoals op de meeste plekken sterk af te raden, dit keer niet zozeer ivm de dodelijke jelly fish/octopus, maar ivm haaien die graag op een mensje knabbelen. Dat soort info maakt een frisse duik voor mij heel wat minder uitnodigend!
Leuk, mooi weekend dus en gezellig met een Deens stel, een Zweeds stel (twee ex-profvoetballers: ik heb ze natuurlijk de oren van het hoofd gevraagd! Haha. Er gaan dagen voorbij dat ik niet aan het bestaan van het Zweedse nationale damesvoetbal team denk. Hoe dan ook, leuke mensen), 2 Chinese meiden en 2 Chinese jongens. 
Chinezen blijven me fascineren, verbazen. Ik kan me er niets bij voorstellen hoe het moet zijn om maar 25% te begrijpen van wat er gezegd wordt en dat niet erg te lijken te vinden (ook niet praktische info als hoe laat je weer terug moet zijn bij de bus...). En om een paar uur later zonder blikken of blozen weer hetzelfde gesprek te beginnen (ah, Sweden, is that your country? Is it in the Europe? Next year, i want to go to the Europe. I like Swiss skin product. Ah, is not Sweden? Are you in the Europe?  Etc... Etc... Repeat all!). Het leek er even op dat een glaasje wijn bij de BBQ haar Engels deed verbeteren, maar toen het gesprek de volgende dag weer exact dezelfde richting op ging, bleek dat toch niet het geval. Je investeert even, met een flinke portie geduld, maar ik wil wel bekennen dat ik het minder interessant ga vinden nadat  ik dit heb geobserveerd.
op de terugweg naar Brisbane had ik de bijrijdersstoel geconfisqueerd, dus toen niets dan leuke, soepele gesprekken met de gids.

Nu heb ik nog een paar uur in Brisbane, voordat ik op de bus en daarna nachttrein stap naar Sydney. Ik heb mezelf een luxe First Class seat gegund, om een goede nachtrust te faciliteren, zodat ik fit in Sydney kan rondbanjeren!

Part 4___eilanden

Na een 'oefen'-busrit van 6 uur ging ik vanaf Townsville naar Magnetic island; een eiland van een paar vierkante kilometer groot, mooi rots- en heuvelachtig. Wie dacht dat hostels oude, vervallen panden zijn in de mindere straten van een stad, heeft het mis, want op Magnetic island lag mijn hostel half in een National Park. Dus, liggend in mijn houten tenthutje, werd ik gewekt door enthousiast gekwetter van menig tropische vogel (nee, echt, wat een geluid/herrie maken die beesten!). Best leuk!
De meeste mensen verkennen het eiland per skooter of golfkarretje, maar omdat ik me ervan bewust ben dat ik niet zo getalenteerd ben tav de gemotoriseerde sturen, verkoos ik de fiets. Dat bleek niet per se een heel goed idee. Ik noemde al dat het een heuvelachtig eiland was. Ik weet niet wat de sporters onder jullie vinden van 10-14% steiging, maar ik vond het irritant. niet alleen omdat het bloedheet was. Het neigde naar onverstandig. Goed, het was een leuke manier om een aantal vAn de 22 mooie baaien die het eiland rijk is te bekijken, maar ik was blij toen ik de fiets weer ingeleverd had, en in de schaduw onder een propellor kon gaan zitten, in een poging af te koelen. Achteraf snap ik dat ik geen enkele andere fietser ben tegen gekomen, en dat de hostelreceptie iemand anders raar aan keek toen hij vroeg naar fietsverhuur. Nou ja, anders had ik het eiland niet gezien en dat was de moeite waard (zeg ik nu de frustratie/oververhitting achter de rug is!). Mooi eilandje!

Na een lange busreis (19 uur met een uur vertraging) durf ik te zeggen dat ik een echte backpacker ben! Het viel me mee, het blijkt dat ik vaak genoeg wegzakte om het niet als een te frustrerende nacht te ervaren! Bonus! Een jaar busreizen met Up With People was niet genoeg om te leren (zittend) in de bus te slapen, maar nu lijk ik dan toch eindelijk besmet met wat we toen het MVS=moving vehicle syndrome noemden!
Hoewel, ik ben niet helemaal een backpacker; daarvoor trakteer ik mezelf te vaak op 1-persoons kamers. Nou ja, dan maar geen echte; het bevalt me wel!
Ik lees minder dan gedacht/gehoopt misschien. Vaak als ik denk dat ik ga lezen, blijken mijn ogen liever dicht te willen zijn. Ik zal wel ontspannen zijn (beetje raar!)!
Mijn grootste 'zorgen' lijken 'is mijn iPa/od opgeladen' en 'wanneer heb ik voor het laatst zonnebrand-creme op gedaan?' en 'heb ik nog wat fruit?' Da's nog eens te overzien!
Grappig: ik heb een Greyhound buskaart gekocht voor de afstand Cairns naar Brisbane, dat is 2000 km. Dat noemen ze een MINI traveller pass!

Nu even een vertraging in het efficiente schema, want een 3daagse tour naar Fraser eiland bleek gecancelled. Nu mag ik morgen mee voor een 2daagse tour. Ik kwam erachter toen ik vanochtend om 6.45uur netjes klaar stond na een wandeling van 40 min, maar er niemand kwam om me op te pikken... Voor niets om 5u op! Ook nog een chagrijnige vent aan de lijn omdat ik niet bereikbaar was (of omdat ik hem wakker belde?). Tja, als ze mijn aussie foonnr hadden genoteerd toen ik 2 dagen geleden bevestigde dat ik mee wilde... Nou ja, heb ik ten minste een australier ontmoet met een slecht humeur, dat maakt het allemaal wat realistischer!
Ook niet erg is dat ik nu wat meer tijd heb om Brisbane te bekijken, en gewoon even rond te struinen. Gistermiddag kwam ik aan, dus had ik daar ook wel tijd voor, maar de stromende regen was niet erg uitnodigend om doelloos rond te lopen en fotootjes te maken. Nu is het lekker weer, dus ondanks het besmettelijke chagrijn van de man vanochtend, komt het toch nog goed! 
Morgen dus weer de wekker om 5uur, ik begin er bijna aan te wennen. Australiers zijn trouwens vroege vogels! Om 6 uur zijn er al veel sporters actief, later is het waarschijnlijk te warm. Moet je zin in hebben!