Het laatste woord

Binnen een week word ik met al mijn spulletjes naar Amsterdam gereden. Bijna vier jaar heb ik dan in Parijs gewoond. Dat was een hele ervaring. Parijs is een stad van contrasten, als je het mij vraagt. Het was een mooie belevenis, alle zintuigen kwamen aan bod. Ter samenvatting ga ik ze één voor één af:

Zien
Wat heb ik veel moois gezien. Ik blijf genieten van het rondfietsen tussen alle mooie gebouwen, helemaal als er een mooi avondzonnetje op de gevels schijnt.
En wat zijn er veel mooie musea en expositieruimten. Ik heb vooral heel veel fotografie-tentoonstellingen bezocht; zo proefde ik een beetje de sfeer van de jaren ’20 en ’30, toen zo’n beetje álle later bekende kunstenaars hier woonden en ze hier samen geïnspireerd zaten te doen. Als ik dan daarna met mijn camera rond liep, hoorde ik er ook een beetje bij (toch?).
Maar ik zag ook heel veel lelijks, veel viezigs. Onderhoud is niet de nationale sport. ’t Is mooi dat het de toerist niet op valt, maar ik kon het niet níet zien. De Fransen hebben duidelijk niet hetzelfde gevoel voor netjes/verzorgd/gezellig/’t-oog-wil-ook-wat als de Nederlanders.

Horen
Elke avond heb je keuze uit tig concerten, in alle stijlen. Ik heb, bij vlagen, mijn best gedaan en veel moois gehoord. Maar 't is zo overweldigend dat je vaak niet weet wat je met het aanbod moet. Wat een cultureel aanbod in deze stad!
Minder elegant: ik heb ze horen toeteren. Ik ben er nog steeds niet van overtuigd dat het helpt om het verkeer beter door te laten stromen, maar ze blijven het proberen.
Ik heb niet zoveel Engels gehoord uit de mond van Fransen; dat blijft, ook in de wetenschap, een probleem.
Verder heb ik ze ook niet veel interesse horen tonen in de onbekende buitenlander: naar ik later begreep omdat het onbeleefd is om vragen te stellen aan iemand die je niet kent (oeps: ik heb dus wat foutjes gemaakt in ‘t begin!).

Ruiken
Ja, ik heb ze geroken. Aiaiaj, dat had niet gehoeven!
En dan heb ik het niet eens over de kaaswinkels of het te enthousiast gespoten parfum 's ochtends in the metro (of het gebrek daar aan, beter bekend als muf en zweterig, 's avonds in de metro).
Hoe kan een stad zó naar urine stinken!? (antwoord: omdat het een geaccepteerd fenomeen lijkt om op straat te plassen, gezien het feit dat je 'mannen in pakken' (niet alleen clochards) gewoon tegen gebouwen, hekken, auto's hun behoefte ziet doen). Dat heb ik elders nog nooit zo erg geroken.
Verder: uit je mond ruiken, sorry, echt stinken lijkt hier een geaccepteerd fenomeen. Ik kom het overal tegen. En de richtlijnen voor luchtverversing moeten ook wel anders zijn, gezien de vaak muf ruikende openbare gelegenheden (incl de luxe warenhuizen als Galeries Lafayette!).
Ik zie een opvallende afwezigheid van een ‘frisse lucht’-reflex; in het trappenhuis van mijn appartementengebouw zet ik soms een raam op een kier, voor een beetje frisse lucht ter compensatie van de ongeluchte-slaapkamerdampen die regelmatig de gang op kringelen. Het raam wordt steeds weer dichtgedaan, ongeacht de buitentemperatuur (Raar!). Op mijn werk zie ik vergelijkbare dingen.
Nee, de geurervaringen hier ga ik niet missen.

Proeven
Het land waar alles wat goed is vandaan komt – althans dat denken ze.
Natuurlijk hebben ze best wat om trots op te zijn, lekkere wijn (ook best een aantal die ik vooral ‘zuur’ vind en dus niet zo lekker, maar dat zie ik uiteraard verkeerd), lekkere kaas, Nutella (haha, dat hebben ze geadopteerd, voor op hun crêpes: de meeste Fransen denken dat het Frans is, itt Italiaans).
Ik heb natuurlijk aardig wat Franse maaltjes geproefd, waarvan veel lekkere, maar het is mijn lievelingscuisine niet. Zonder de tradities via de paplepel te hebben meegekregen, ben ik minder onder de indruk van weer een vergelijkbare menukaart. De Franse restaurantjes die creatief met de traditie om gaan, zijn in de minderheid. Ik heb geconcludeerd dat mij meer water in de mond loopt in een land met minder gastronomische historie/trots, maar meer originaliteit, zoals Engeland, en hopelijk maar ik denk ook NL. Al is het maar omdat je daar zeker weet dat je genoeg groenten krijgt: in Frankrijk is het niet ongebruikelijk dat je een stuk vlees opgediend krijgt met alleen aardappel – dat is voor hen namelijk een groente.

Voelen
En ik heb ze gevoeld. In de metro. En ook dat had niet gehoeven! Ik fietste bijna overal naartoe om de metro te vermijden, en wel hierom. Teveel mensen, te dichtbij (zie ook ‘Ruiken’!). Meer ga ik er niet over zeggen.

Ondanks alles waar ik gefrustreerd over was (de Franse slag: zie mijn blog!!), alles waar ik kritiek op bleek te hebben, alles wat ik niet begreep, voelde het goed. Het was een mooie ervaring. Ondanks het lang uitblijven van wetenschappelijk succes, heb ik heel veel geleerd.
De afgelopen jaren waren een waardevolle en leuke ervaring.

Maar de trouwe lezer of luisteraar heeft het al geconcludeerd: Frankrijk is niet mijn ‘lievelings’land. Dat heeft veel te met het organisatieniveau: blijkbaar is het overgeorganiseerde (en schone!) NL meer iets voor mij. Zoals ik al vaak heb geschreven: de Franse slag bestaat! Gelukkig is dat niet alleen mijn observatie: steeds als ik NLers spreek die hier ook langer hebben gewoond (en zelf hun verzekering, huisvesting, contract etc moesten regelen!!), hoor ik vergelijkbare frustraties. Ons Nlse referentiekader zit soms in de weg.
Maar hoewel ik me het meest heb geuit over praktische zaken, zijn die nog overkomelijk. Wat het meest maakt dat dit niet ‘mijn land’ is, is het verschil in sociale omgangsvormen. Als ik alle verschillende observaties op tel, kom ik tot de conclusie dat ik het hier een beetje ‘onderdrukt’ vind; men wordt niet geacht teveel uit de school te klappen, noch interesse te tonen in de nog onbekende medemens. Vooral het feit dat dat hetzelfde geldt voor collega’s, vind ik heel vreemd. Als je zolang met elkaar door brengt, kun je het beter een beetje gezellig maken, door elkaar een beetje te leren kennen. Ik zeg er weer bij dat ik het erg goed met mijn collega’s kan vinden, maar ik zie wel dat daar meer tijd over heen ging dan ik in NL heb meegemaakt, en ook dat dat voornamelijk aan mijn ongecensureerde interesse lag. Het duurde lang voordat ik door had dat dat eigenlijk niet zo hoort! Gelukkig ben ik er mee weg gekomen en heb ik een heel gezellige tijd gehad op mijn werk.
Verder zijn er gelukkig ook allerlei situaties die deze visie weerspreken, maar gezien het soort observaties kan ik niet anders concluderen dan dat er een groot cultuurverschil is. En dat een meer open sociale cultuur me meer aan spreekt.
Ik kom er vast nog eens op terug in een live gesprek!

Het was leuk, leerzaam, interessant. En nu is het mooi geweest (en ja, dat kan dus op velerlei manier worden geïnterpreteerd!).
Nu is het tijd om mijn leven in NL, Amsterdam weer op te bouwen. Daar zal het sociaal heel anders worden: het is de stad waar op dit moment de meeste van mijn vrienden wonen. Daar ben ik aan toe. En verder rijdt de NS natuurlijk ook vaak genoeg naar andere vriendelijke hoekjes van ’t land. Ik heb er zin in om weer dichtbij hen/jullie te zijn!

Ik heb altijd geprobeerd een genuanceerd beeld te vormen (mijn collegas werden gek van al mijn vragen!) en te schetsen. Onbedoeld leverde dat vaak een kritisch en niet per se positief beeld op.
De grote test komt nu: is NL werkelijk die utopie die het in mijn hoofd mogelijk geworden is? Ik ben erg benieuwd. Het lijkt me wel zo eerlijk om jullie van mijn bevindingen op de hoogte te houden. Ben je benieuwd hoe ik het ga ervaren om weer in NL te wonen, klik dan af en toe naar http://judithinnl.blogspot.com/
Ik beloof een eerlijk verslag!

Op grote hoogte

2.5 week voor vertrek besloot ik het dan toch maar te doen: de Eiffeltoren beklimmen. In de bijna vier jaar dat ik hier nu ben, ben ik er maximaal 5 keer in de buurt geweest.
Sommige van mijn internationale vrienden hier zijn er al 10 keer geweest met hun bezoekende vrienden, of laten hun bezoekende vrienden alleen gaan, om die herhaling te voorkomen. Ik heb het niemand voorgesteld, en niemand heeft erom gevraagd.
Maar ik vond dat het toch een keer moest gebeuren, dus met camera en statief liep ik naar boven. De avond ervoor had ik goed opgelet hoe laat het 'gouden uurtje' was, en dat pakte goed uit. Best leuk toch eigenlijk!

Dit keer kies ik de kant van de Fransen

Ik hoorde het lang geleden voor het eerst maar ik werd er dit weekend weer aan herinnerd: het gaat om een vooroordeel dat Fransen hebben over Nederlandse vakantiegangers. Ik had dat in NL nooit gehoord, dus 't leek me interessant om op te brengen. Op de valreep nog wat culturele inzichten!
Nederlanders staan erom bekend dat ze met een caravan volgeladen met Nederlandse boodschappen naar de camping in Frankrijk rijden en dat ze daar aangekomen weinig boodschappen doen - bier uitgezonderd (want ze denken (/hebben goed gezien) dat we veel drinken).
Dat waarderen de Fransen niet zo, omdat de lokale middenstand niet of weinig profiteert van het toerisme. En dat was wél de bedoeling - in het kader van de lusten én de lasten. Daar zit wat in, lijkt me.
En niet alleen voor hun inkomsten. Het is toch interessant (en wie weet lekker!?!?) om de Knorr en Conimex-zakjes een paar weken te laten voor wat ze zijn en de lokale eetgewoonten te verkennen? En wees gerust, in Frankrijk hebben ze ook genoeg om 'lekker makkelijk en snel' iets in elkaar te flansen, dus dat is geen argument!

De persoon met wie dit weer ter sprake kwam, voegde eraan toe dat het lokale koopgedrag gecorreleerd kan zijn aan de vriendelijkheid waarmee je wordt ontvangen.
Vind je de behandeling in je vakantieoord maar 'zo zo' als je met je krat bier bij de kassa staat? Misschien is het dan de moeite waard om te kijken wat er gebeurt als je met een volle kar langs de kassa rolt.
(ik keur het niet goed, maar je weet hoe het gaat met sinds lang bestaande irritaties...)

Soepel

Hoewel het seizoen van de permanent dichte rolluiken bij bakkers en horeca-gelegenheden (ook bekend als 'zomer in Frankrijk') is begonnen, gaat het me verrassend gemakkelijk af om dingen voor mijn vertrek te regelen. Ik heb wat rondgebeld ten aanzien van zaken die ik moet afsluiten voordat ik naar NL terug ga. Dingen opzeggen blijkt een stuk gemakkelijker dan dingen starten!
Ik ben er nog niet over uit of ik er iets achter moet zoeken.
In ieder geval doe ik zo een laatste, best positieve indruk op van het 'Franse systeem'! Wie had dat kunnen denken!
Het is vooral handig. Als de praktische dingen uit de weg zijn, kan ik me op inhoudelijker zaken richten, zoals de afronding van mijn project hier en het vinden van een baan en schrijven van geldaanvragen voor een project in Amsterdam. Met als afwisseling natuurlijk nog wat leuke dingen hier. Ik probeer nog wat exposities te bezoeken en wat drankjes in de zon, met vrienden of met de e-reader: allebei leuk! (hier weer eens terug in mijn oude buurtje: aan het Canal St Martin: het blijft leuk om daar weer te zijn).
Ten aanzien van de praktische zaken kan ik zeggen dat ik de verhuizer geregeld heb, én dat ik inmiddels een adres heb om naartoe te rijden! Ik heb een mooie, tijdelijke oplossing gevonden op een erg leuke plek in Amsterdam, dus dat is een prima start. Vanaf daar kan ik tzt verder zoeken naar iets definitiefs. Wie weet heb ik jullie hulp dan weer nodig, maar voor nu dank aan hen die meedachten en voor me rond vroegen!

Misschien hebben jullie het ook gemerkt: de tijd vliegt!
Ik moet inmiddels in meer praktische termen gaan nadenken over mijn terugkeer naar NL. Niet alleen 'hoe verhuis ik?' is een relevante vraag, maar vooral ook 'waarheen?'. Ik gooi er dus nog maar een oproepje tegenaan:
Wie kan me helpen aan een appartement in Amsterdam (per september)?
Alle tips zijn welkom.
Dat ik als basis Amsterdam wil aannemen wil niet zeggen dat mijn werktoekomst daar in kannen en kruiken is. Inmiddels weet ik dat de twee geldaanvragen die de VU-onderzoeker en ik hadden ingediend, niet zijn gehonoreerd. Dus, ik kan niet zoals gehoopt per september aan de slag met het projectvoorstel dat ik had geschreven voor MS onderzoek.
Dus, ik moet iets anders zoeken; een proces dat inmiddels is gestart.
Veel onzekerheden dus ten aanzien van de toekomst!
Dat probeer ik te compenseren met het genereren van meer zekerheden in het lab _ het verkrijgen van resultaten vordert gestaag. Ik ben lekker bezig.
Vorige week was ik op congres in de buurt van Straatsburg, in een klooster op een berg . Ze moeten hebben gedacht dat afzondering van de bewoonde wereld de wetenschappelijke opbrengst ten goede zou komen. Of dát het was, of de nog actief biddende nonnen, het prachtige uitzicht, of de frisse lucht (of de Elzasser witte wijn die in allerlei varianten rijkelijk vloeide (nooit 'zoet', altijd 'fruitig'!!! zo leerden wij!), maakt me niet zoveel uit; het was erg interessant en relevant, dus stimulerend. En ook nog gezellig! Wat wil een wetenschapper nog meer...!



En omdat je niet alle dagen mooi weer kunt hebben:

Wie schrijft ...

Ik heb het er al vaker over gehad: schrijven, en hoe leuk ik dat vind.
Ik vertelde al dat ik een maandje geleden ben gevraagd het team van vaste schrijvers voor BitesizeBio.com te versterken. Het is onvoorstelbaar (leuk) hoeveel verschil zo'n indirect compliment maakt: waar ik toen ik de vraag kreeg twijfelde of ik wel genoeg ideeën zou hebben om minstens één artikel per maand te schrijven, krijg ik nu het ene idee na het andere.
Ik heb een serie geschreven over epigenetica, die begin juni wordt gepubliceerd, en artikeltje over het belang van goed gebruik van statistiek komt 20 juni online, en ik verwacht dat er dit weekend weer een boekbespreking uit mijn pen kruipt. En ik heb nog een lijstje met onderwerpen waar ik aan kan beginnen zodra ik een paar uurtjes over heb.
Ik prik nog een plukje hooi op de vork, want ik heb aan de NLse website sciencepalooza.nl gevraagd of ze interesse hebben in een bewerking van mijn artikel over de oorsprong van het gebruik van cellijnen in de biologie. Zij hebben een breder lezerspubliek (jullie bijvoorbeeld) dus dat is weer een andere oefening. Ze zijn geïnteresseerd, dus dat staat ook op mijn 'to do'-lijstje.
Inmiddels heb ik ook een serieuze cursus wetenschapsjournalistiek gevonden die ik waarschijnlijk na aankomst in Amsterdam wil gaan volgen.
Opeens gaat het balletje rollen; ik heb er nu energie en ideeën voor. Ik schrik er tegelijk een beetje van want het voelt alsof ik opeens een 'career change' 'bega'. Dat is nog helemaal niet de bedoeling! Ik ben helemaal nog niet klaar in het lab!
Maar, aangezien het nog erg onzeker is wanneer ik in een Amsterdams/NLs lab de pipet weer op mag pakken, kan het geen kwaad eventuele andere deurtjes op een kier te zetten. Of gewoon te doen wat ik leuk vind, want dat is het eigenlijk gewoon. En wie weet blijkt het relevante ervaring voor de toekomst.
___ weken later: inmiddels staan er meerdere artikelen online, verzameld op: Sciencepalooza.nl en Bitesizebio.com ___
Nu ik extra veel in het lab aan het werk ben om het artikel bij elkaar te pipetteren, lijkt het misschien niet de beste periode om me op iets nieuws te storten, maar het 'overkomt' me. Opeens zorgde ik ervoor dat het op mijn pad kwam, denk ik. Ik kan het verklaren uit het feit dat, als ik lekker bezig ben, ik nog meer wil doen. Als ik veel te doen heb, krijg ik veel gedaan. Lekker gevoel!

Ik voel ook een afsluitende blog komen, waarin ik de balans op maak ten aanzien van mijn tijd hier. Maar, ik ben nog niet weg, dus die blog laat nog even op zich wachten!
Ik heb nog een paar maanden om de indruk van de stad/het land nog wat te polijsten ...! Mijn nieuwe serie museumbezoekjes en fotografie-momentjes, en de geplande 'laatste bezoekjes' helpen daarbij!