Judith à Paris

zondag 2 september 2012

Het laatste woord

Binnen een week word ik met al mijn spulletjes naar Amsterdam gereden. Bijna vier jaar heb ik dan in Parijs gewoond. Dat was een hele ervaring. Parijs is een stad van contrasten, als je het mij vraagt. Het was een mooie belevenis, alle zintuigen kwamen aan bod. Ter samenvatting ga ik ze één voor één af:

Zien
Wat heb ik veel moois gezien. Ik blijf genieten van het rondfietsen tussen alle mooie gebouwen, helemaal als er een mooi avondzonnetje op de gevels schijnt.
En wat zijn er veel mooie musea en expositieruimten. Ik heb vooral heel veel fotografie-tentoonstellingen bezocht; zo proefde ik een beetje de sfeer van de jaren ’20 en ’30, toen zo’n beetje álle later bekende kunstenaars hier woonden en ze hier samen geïnspireerd zaten te doen. Als ik dan daarna met mijn camera rond liep, hoorde ik er ook een beetje bij (toch?).
Maar ik zag ook heel veel lelijks, veel viezigs. Onderhoud is niet de nationale sport. ’t Is mooi dat het de toerist niet op valt, maar ik kon het niet níet zien. De Fransen hebben duidelijk niet hetzelfde gevoel voor netjes/verzorgd/gezellig/’t-oog-wil-ook-wat als de Nederlanders.

Horen
Elke avond heb je keuze uit tig concerten, in alle stijlen. Ik heb, bij vlagen, mijn best gedaan en veel moois gehoord. Maar 't is zo overweldigend dat je vaak niet weet wat je met het aanbod moet. Wat een cultureel aanbod in deze stad!
Minder elegant: ik heb ze horen toeteren. Ik ben er nog steeds niet van overtuigd dat het helpt om het verkeer beter door te laten stromen, maar ze blijven het proberen.
Ik heb niet zoveel Engels gehoord uit de mond van Fransen; dat blijft, ook in de wetenschap, een probleem.
Verder heb ik ze ook niet veel interesse horen tonen in de onbekende buitenlander: naar ik later begreep omdat het onbeleefd is om vragen te stellen aan iemand die je niet kent (oeps: ik heb dus wat foutjes gemaakt in ‘t begin!).

Ruiken
Ja, ik heb ze geroken. Aiaiaj, dat had niet gehoeven!
En dan heb ik het niet eens over de kaaswinkels of het te enthousiast gespoten parfum 's ochtends in the metro (of het gebrek daar aan, beter bekend als muf en zweterig, 's avonds in de metro).
Hoe kan een stad zó naar urine stinken!? (antwoord: omdat het een geaccepteerd fenomeen lijkt om op straat te plassen, gezien het feit dat je 'mannen in pakken' (niet alleen clochards) gewoon tegen gebouwen, hekken, auto's hun behoefte ziet doen). Dat heb ik elders nog nooit zo erg geroken.
Verder: uit je mond ruiken, sorry, echt stinken lijkt hier een geaccepteerd fenomeen. Ik kom het overal tegen. En de richtlijnen voor luchtverversing moeten ook wel anders zijn, gezien de vaak muf ruikende openbare gelegenheden (incl de luxe warenhuizen als Galeries Lafayette!).
Ik zie een opvallende afwezigheid van een ‘frisse lucht’-reflex; in het trappenhuis van mijn appartementengebouw zet ik soms een raam op een kier, voor een beetje frisse lucht ter compensatie van de ongeluchte-slaapkamerdampen die regelmatig de gang op kringelen. Het raam wordt steeds weer dichtgedaan, ongeacht de buitentemperatuur (Raar!). Op mijn werk zie ik vergelijkbare dingen.
Nee, de geurervaringen hier ga ik niet missen.

Proeven
Het land waar alles wat goed is vandaan komt – althans dat denken ze.
Natuurlijk hebben ze best wat om trots op te zijn, lekkere wijn (ook best een aantal die ik vooral ‘zuur’ vind en dus niet zo lekker, maar dat zie ik uiteraard verkeerd), lekkere kaas, Nutella (haha, dat hebben ze geadopteerd, voor op hun crêpes: de meeste Fransen denken dat het Frans is, itt Italiaans).
Ik heb natuurlijk aardig wat Franse maaltjes geproefd, waarvan veel lekkere, maar het is mijn lievelingscuisine niet. Zonder de tradities via de paplepel te hebben meegekregen, ben ik minder onder de indruk van weer een vergelijkbare menukaart. De Franse restaurantjes die creatief met de traditie om gaan, zijn in de minderheid. Ik heb geconcludeerd dat mij meer water in de mond loopt in een land met minder gastronomische historie/trots, maar meer originaliteit, zoals Engeland, en hopelijk maar ik denk ook NL. Al is het maar omdat je daar zeker weet dat je genoeg groenten krijgt: in Frankrijk is het niet ongebruikelijk dat je een stuk vlees opgediend krijgt met alleen aardappel – dat is voor hen namelijk een groente.

Voelen
En ik heb ze gevoeld. In de metro. En ook dat had niet gehoeven! Ik fietste bijna overal naartoe om de metro te vermijden, en wel hierom. Teveel mensen, te dichtbij (zie ook ‘Ruiken’!). Meer ga ik er niet over zeggen.

Ondanks alles waar ik gefrustreerd over was (de Franse slag: zie mijn blog!!), alles waar ik kritiek op bleek te hebben, alles wat ik niet begreep, voelde het goed. Het was een mooie ervaring. Ondanks het lang uitblijven van wetenschappelijk succes, heb ik heel veel geleerd.
De afgelopen jaren waren een waardevolle en leuke ervaring.

Maar de trouwe lezer of luisteraar heeft het al geconcludeerd: Frankrijk is niet mijn ‘lievelings’land. Dat heeft veel te met het organisatieniveau: blijkbaar is het overgeorganiseerde (en schone!) NL meer iets voor mij. Zoals ik al vaak heb geschreven: de Franse slag bestaat! Gelukkig is dat niet alleen mijn observatie: steeds als ik NLers spreek die hier ook langer hebben gewoond (en zelf hun verzekering, huisvesting, contract etc moesten regelen!!), hoor ik vergelijkbare frustraties. Ons Nlse referentiekader zit soms in de weg.
Maar hoewel ik me het meest heb geuit over praktische zaken, zijn die nog overkomelijk. Wat het meest maakt dat dit niet ‘mijn land’ is, is het verschil in sociale omgangsvormen. Als ik alle verschillende observaties op tel, kom ik tot de conclusie dat ik het hier een beetje ‘onderdrukt’ vind; men wordt niet geacht teveel uit de school te klappen, noch interesse te tonen in de nog onbekende medemens. Vooral het feit dat dat hetzelfde geldt voor collega’s, vind ik heel vreemd. Als je zolang met elkaar door brengt, kun je het beter een beetje gezellig maken, door elkaar een beetje te leren kennen. Ik zeg er weer bij dat ik het erg goed met mijn collega’s kan vinden, maar ik zie wel dat daar meer tijd over heen ging dan ik in NL heb meegemaakt, en ook dat dat voornamelijk aan mijn ongecensureerde interesse lag. Het duurde lang voordat ik door had dat dat eigenlijk niet zo hoort! Gelukkig ben ik er mee weg gekomen en heb ik een heel gezellige tijd gehad op mijn werk.
Verder zijn er gelukkig ook allerlei situaties die deze visie weerspreken, maar gezien het soort observaties kan ik niet anders concluderen dan dat er een groot cultuurverschil is. En dat een meer open sociale cultuur me meer aan spreekt.
Ik kom er vast nog eens op terug in een live gesprek!

Het was leuk, leerzaam, interessant. En nu is het mooi geweest (en ja, dat kan dus op velerlei manier worden geïnterpreteerd!).
Nu is het tijd om mijn leven in NL, Amsterdam weer op te bouwen. Daar zal het sociaal heel anders worden: het is de stad waar op dit moment de meeste van mijn vrienden wonen. Daar ben ik aan toe. En verder rijdt de NS natuurlijk ook vaak genoeg naar andere vriendelijke hoekjes van ’t land. Ik heb er zin in om weer dichtbij hen/jullie te zijn!

Ik heb altijd geprobeerd een genuanceerd beeld te vormen (mijn collegas werden gek van al mijn vragen!) en te schetsen. Onbedoeld leverde dat vaak een kritisch en niet per se positief beeld op.
De grote test komt nu: is NL werkelijk die utopie die het in mijn hoofd mogelijk geworden is? Ik ben erg benieuwd. Het lijkt me wel zo eerlijk om jullie van mijn bevindingen op de hoogte te houden. Ben je benieuwd hoe ik het ga ervaren om weer in NL te wonen, klik dan af en toe naar http://judithinnl.blogspot.com/
Ik beloof een eerlijk verslag!

vrijdag 24 augustus 2012

Op grote hoogte

2.5 week voor vertrek besloot ik het dan toch maar te doen: de Eiffeltoren beklimmen. In de bijna vier jaar dat ik hier nu ben, ben ik er maximaal 5 keer in de buurt geweest.
Sommige van mijn internationale vrienden hier zijn er al 10 keer geweest met hun bezoekende vrienden, of laten hun bezoekende vrienden alleen gaan, om die herhaling te voorkomen. Ik heb het niemand voorgesteld, en niemand heeft erom gevraagd.
Maar ik vond dat het toch een keer moest gebeuren, dus met camera en statief liep ik naar boven. De avond ervoor had ik goed opgelet hoe laat het 'gouden uurtje' was, en dat pakte goed uit. Best leuk toch eigenlijk!

maandag 6 augustus 2012

Dit keer kies ik de kant van de Fransen

Ik hoorde het lang geleden voor het eerst maar ik werd er dit weekend weer aan herinnerd: het gaat om een vooroordeel dat Fransen hebben over Nederlandse vakantiegangers. Ik had dat in NL nooit gehoord, dus 't leek me interessant om op te brengen. Op de valreep nog wat culturele inzichten!
Nederlanders staan erom bekend dat ze met een caravan volgeladen met Nederlandse boodschappen naar de camping in Frankrijk rijden en dat ze daar aangekomen weinig boodschappen doen - bier uitgezonderd (want ze denken (/hebben goed gezien) dat we veel drinken).
Dat waarderen de Fransen niet zo, omdat de lokale middenstand niet of weinig profiteert van het toerisme. En dat was wél de bedoeling - in het kader van de lusten én de lasten. Daar zit wat in, lijkt me.
En niet alleen voor hun inkomsten. Het is toch interessant (en wie weet lekker!?!?) om de Knorr en Conimex-zakjes een paar weken te laten voor wat ze zijn en de lokale eetgewoonten te verkennen? En wees gerust, in Frankrijk hebben ze ook genoeg om 'lekker makkelijk en snel' iets in elkaar te flansen, dus dat is geen argument!

De persoon met wie dit weer ter sprake kwam, voegde eraan toe dat het lokale koopgedrag gecorreleerd kan zijn aan de vriendelijkheid waarmee je wordt ontvangen.
Vind je de behandeling in je vakantieoord maar 'zo zo' als je met je krat bier bij de kassa staat? Misschien is het dan de moeite waard om te kijken wat er gebeurt als je met een volle kar langs de kassa rolt.
(ik keur het niet goed, maar je weet hoe het gaat met sinds lang bestaande irritaties...)

donderdag 19 juli 2012

Soepel

Hoewel het seizoen van de permanent dichte rolluiken bij bakkers en horeca-gelegenheden (ook bekend als 'zomer in Frankrijk') is begonnen, gaat het me verrassend gemakkelijk af om dingen voor mijn vertrek te regelen. Ik heb wat rondgebeld ten aanzien van zaken die ik moet afsluiten voordat ik naar NL terug ga. Dingen opzeggen blijkt een stuk gemakkelijker dan dingen starten!
Ik ben er nog niet over uit of ik er iets achter moet zoeken.
In ieder geval doe ik zo een laatste, best positieve indruk op van het 'Franse systeem'! Wie had dat kunnen denken!
Het is vooral handig. Als de praktische dingen uit de weg zijn, kan ik me op inhoudelijker zaken richten, zoals de afronding van mijn project hier en het vinden van een baan en schrijven van geldaanvragen voor een project in Amsterdam. Met als afwisseling natuurlijk nog wat leuke dingen hier. Ik probeer nog wat exposities te bezoeken en wat drankjes in de zon, met vrienden of met de e-reader: allebei leuk! (hier weer eens terug in mijn oude buurtje: aan het Canal St Martin: het blijft leuk om daar weer te zijn).
Ten aanzien van de praktische zaken kan ik zeggen dat ik de verhuizer geregeld heb, én dat ik inmiddels een adres heb om naartoe te rijden! Ik heb een mooie, tijdelijke oplossing gevonden op een erg leuke plek in Amsterdam, dus dat is een prima start. Vanaf daar kan ik tzt verder zoeken naar iets definitiefs. Wie weet heb ik jullie hulp dan weer nodig, maar voor nu dank aan hen die meedachten en voor me rond vroegen!

zaterdag 23 juni 2012

Misschien hebben jullie het ook gemerkt: de tijd vliegt!
Ik moet inmiddels in meer praktische termen gaan nadenken over mijn terugkeer naar NL. Niet alleen 'hoe verhuis ik?' is een relevante vraag, maar vooral ook 'waarheen?'. Ik gooi er dus nog maar een oproepje tegenaan:
Wie kan me helpen aan een appartement in Amsterdam (per september)?
Alle tips zijn welkom.
Dat ik als basis Amsterdam wil aannemen wil niet zeggen dat mijn werktoekomst daar in kannen en kruiken is. Inmiddels weet ik dat de twee geldaanvragen die de VU-onderzoeker en ik hadden ingediend, niet zijn gehonoreerd. Dus, ik kan niet zoals gehoopt per september aan de slag met het projectvoorstel dat ik had geschreven voor MS onderzoek.
Dus, ik moet iets anders zoeken; een proces dat inmiddels is gestart.
Veel onzekerheden dus ten aanzien van de toekomst!
Dat probeer ik te compenseren met het genereren van meer zekerheden in het lab _ het verkrijgen van resultaten vordert gestaag. Ik ben lekker bezig.
Vorige week was ik op congres in de buurt van Straatsburg, in een klooster op een berg . Ze moeten hebben gedacht dat afzondering van de bewoonde wereld de wetenschappelijke opbrengst ten goede zou komen. Of dát het was, of de nog actief biddende nonnen, het prachtige uitzicht, of de frisse lucht (of de Elzasser witte wijn die in allerlei varianten rijkelijk vloeide (nooit 'zoet', altijd 'fruitig'!!! zo leerden wij!), maakt me niet zoveel uit; het was erg interessant en relevant, dus stimulerend. En ook nog gezellig! Wat wil een wetenschapper nog meer...!

En omdat je niet alle dagen mooi weer kunt hebben:

zaterdag 12 mei 2012

Wie schrijft ...

Ik heb het er al vaker over gehad: schrijven, en hoe leuk ik dat vind.
Ik vertelde al dat ik een maandje geleden ben gevraagd het team van vaste schrijvers voor BitesizeBio.com te versterken. Het is onvoorstelbaar (leuk) hoeveel verschil zo'n indirect compliment maakt: waar ik toen ik de vraag kreeg twijfelde of ik wel genoeg ideeën zou hebben om minstens één artikel per maand te schrijven, krijg ik nu het ene idee na het andere.
Ik heb een serie geschreven over epigenetica, die begin juni wordt gepubliceerd, en artikeltje over het belang van goed gebruik van statistiek komt 20 juni online, en ik verwacht dat er dit weekend weer een boekbespreking uit mijn pen kruipt. En ik heb nog een lijstje met onderwerpen waar ik aan kan beginnen zodra ik een paar uurtjes over heb.
Ik prik nog een plukje hooi op de vork, want ik heb aan de NLse website sciencepalooza.nl gevraagd of ze interesse hebben in een bewerking van mijn artikel over de oorsprong van het gebruik van cellijnen in de biologie. Zij hebben een breder lezerspubliek (jullie bijvoorbeeld) dus dat is weer een andere oefening. Ze zijn geïnteresseerd, dus dat staat ook op mijn 'to do'-lijstje.
Inmiddels heb ik ook een serieuze cursus wetenschapsjournalistiek gevonden die ik waarschijnlijk na aankomst in Amsterdam wil gaan volgen.
Opeens gaat het balletje rollen; ik heb er nu energie en ideeën voor. Ik schrik er tegelijk een beetje van want het voelt alsof ik opeens een 'career change' 'bega'. Dat is nog helemaal niet de bedoeling! Ik ben helemaal nog niet klaar in het lab!
Maar, aangezien het nog erg onzeker is wanneer ik in een Amsterdams/NLs lab de pipet weer op mag pakken, kan het geen kwaad eventuele andere deurtjes op een kier te zetten. Of gewoon te doen wat ik leuk vind, want dat is het eigenlijk gewoon. En wie weet blijkt het relevante ervaring voor de toekomst.
___ weken later: inmiddels staan er meerdere artikelen online, verzameld op: Sciencepalooza.nl en Bitesizebio.com ___
Nu ik extra veel in het lab aan het werk ben om het artikel bij elkaar te pipetteren, lijkt het misschien niet de beste periode om me op iets nieuws te storten, maar het 'overkomt' me. Opeens zorgde ik ervoor dat het op mijn pad kwam, denk ik. Ik kan het verklaren uit het feit dat, als ik lekker bezig ben, ik nog meer wil doen. Als ik veel te doen heb, krijg ik veel gedaan. Lekker gevoel!

Ik voel ook een afsluitende blog komen, waarin ik de balans op maak ten aanzien van mijn tijd hier. Maar, ik ben nog niet weg, dus die blog laat nog even op zich wachten!
Ik heb nog een paar maanden om de indruk van de stad/het land nog wat te polijsten ...! Mijn nieuwe serie museumbezoekjes en fotografie-momentjes, en de geplande 'laatste bezoekjes' helpen daarbij!

zaterdag 21 april 2012

Het is prettig te kunnen melden dat ik qua werk ook lekker gemotiveerd ben. Toen experimenten niet goed werkten, liep ik de kantjes er ook niet van af, maar nu werk ik graag nog langere dagen, omdat het ook ergens toe leidt. Dat is fijn weer eens te ervaren, voor de verandering!
Het lijkt er nu erg op dat het zal lukken om een experimenteel artikel te schrijven voor vertrek. Dat werkt als een erg welkome bron van motivatie! Ik merk dat ik niet alleen enthousiaster ben, maar ook scherper; het is makkelijker om een goede wetenschapper te zijn/voelen als dingen werken. Het gaat vanzelf: ik heb meer ideeën, er is meer om over na te denken dan het oplossen van technische problemen. Erg prettig om te merken!
Dus, ik kom de laatste maanden nog wel door hier _ met als beloning hopelijk toch nog een interessant artikeltje waar de (laat ik beginnen met de wetenschappelijke) wereld iets aan heeft.

En dan is het mooi geweest. Dan ben ik denk ik heel erg klaar om deze werkperiode af te sluiten. Om te beginnen om de deur van ons onderzoeksgebouw voor het laatst achter me dicht te trekken om nooit meer voet in dat deprimerende, vieze gebouw te zetten.
Er hangt ons eventueel nóg een verhuizing met het lab boven het hoofd. Hoewel ik dus met alle liefde nooit meer ons huidige gebouw zou betreden, hoop ik niet nog een verhuizing mee te maken, naar een misschien iets beter, maar ook niet ideaal want tijdelijk (alvorens naar het brand-new, indrukwekkende, maar nu al te kleine onderzoeksgebouw, ontworpen door Jean Nouvel, mijn favoriete architect te verhuizen: dit ga ik niet meer meemaken: voorlopig staat het gepland voor 2e helft 2013) onderkomen. Dus ik hoop dat het nog wat meer wordt uitgesteld, zodat dat gedoe en het tijdsverlies me bespaard blijven. Gelukkig is nog meer uitstel best heel realistisch!
Ons team is kort geleden uitgebreid met twee postdocs en een (tijdelijke) student. Dat betekent dat we nu met maximaal 9 mensen tegelijk in ons niet zo grote lab rondlopen. het wordt tijd om verkeersregels in te voeren.
En ik pleit voor verplichte luchtverversing op gezette tijden. De meeste van mijn collegas hebben het snel koud, dus ze willen de ramen helemaal dichthouden. Opmerkelijk hoezeer zij geen behoefte blijken te hebben aan ventilatie/frisse lucht! (onze ventilatieroosters zijn vakkundig afgeplakt nadat we geklaagd hadden over stank uit de muizenverblijven, die uit de ventilatieroosters het lab binnen kwam kringelen...!). Dit is trouwens niet alleen iets wat me bij mijn collegas op valt; op heel veel plekken (winkels, musea, ...) valt de slechte luchtkwaliteit me op: tenzij mijn reukvermogen in de afgelopen jaren veel scherper is geworden (had niet gehoeven), concludeer ik dat ze andere normen hebben tav hoe vaak lucht in een gebouw ververst moet worden. Lekker is anders.

donderdag 12 april 2012

Ik heb nog een paar Parijse maanden voor de boeg, maar de mentale voorbereidingen voor een terugkeer naar NL zijn al begonnen. Of misschien dekt 'voorpret' de lading beter. Voorpret uit zich bij mij vaak ook in praktische voorbereidingen. Ik heb al wel wat praktische telefoontjes gepleegd, maar nu ervaar ik dit gevoel vooral als allerlei gedachten over mijn (sociale!) leven er uit gaat zien! Plaats delict wordt Amsterdam_ de stad waar ik de meeste vrienden/kennissen heb wonen: ik zie mezelf al rondfietsen langs de grachten, van een koffietje hier, naar een wijntje daar!
Toen ik een mail kreeg over iemand die haar studio in de Pijp wil verhuren, was mijn enthousiasme nauwelijks te temmen. Maar er zijn uiteraard meer (en voor de verhuurder mogelijk aantrekkelijkere) kapers op de kust, dus realistisch blijven is verstandig. Ik wacht nog even met het plannen van de house warming party!
Dus bij deze ook een oproep aan jullie _ mocht je iets weten/horen over een appartementje in Amsterdam, dat te huur komt (per september), dan hoor ik het graag!

Gelukkig gaat voorpret voor Amsterdam goed samen met genieten van de laatste maanden hier. Met de grootste drukte van de projectgeld-aanvraag-schrijverij achter de rug, heb ik nu weer tijd voor sociaal, cultuur, fotografie, schrijven en De Stad. Die tijd hoop ik dus ten volle te benutten, voordat ik hier mijn spullen in pak. De laatste logées, die nog snel hun kans grijpen voor een weekendje Parijs, zullen me vast graag bijstaan!

Met betrekking tot schrijven is er een leuke nieuwe ontwikkeling. Toen ik een voorstel indiende om nog een artikel te schrijven voor BiteSizeBio, werd ik uitgenodigd om (tegen een uurvergoeding!) het team van vaste schrijvers te versterken, door minstens elke maand iets voor ze te schrijven. Dat lijkt me een heel leuke kans om het schrijven in een meer serieuze context te proberen, aangezien wetenschapsjournalistiek een pad is dat ik in de toekomst serieus wil verkennen, naast het werk in het lab. Het is een mooie gelegenheid om alvast te ervaren wat ik van schrijven vind, ook als er deadlines bij komen kijken!

zaterdag 25 februari 2012

Final countdown

Met de einddatum van mijn contract hier in zicht en voorbereidingen voor een Amsterdamse toekomst in volle gang, is het aftellen in Parijs begonnen. Dat gaat gepaard met hernieuwde zin om cultureel gezien nog even alles (nou ja, zo veel mogelijk) uit Parijs te halen wat erin zit.
Ik heb nog een abonnement op zowel het fotografiemuseum als op Centre Pompidou; behalve naar de kunstcollecties en tijdelijke tentoonstellingen ga ik daar ook graag naar dansvoorstellingen of filmvertoningen. Er zijn nog andere musea met wisselende exposities die ik een tijd verwaarloosd heb, maar waar ik graag weer eens binnen loop. Qua theater (nu ik het dan toch eindelijk echt goed zou moeten kunnen volgen) en muziek is er ook altijd genoeg of eigenlijk veel te veel te doen.
De camera heb ik ook al te lang niet echt vastgehad, dus de oefening en ontwikkeling staat stil. Dus gewapend met de D7000 wil ik ook nog lekker gaan rondlopen, om weer eens vast te leggen wat me wél aan spreekt in deze stad. Of lelijke dingen mooi fotograferen, daar kan ik geen genoeg van krijgen.
Een beklimming van de Eiffeltoren of Tour Montparnasse (met het mooiste uitzicht van de stad, want dan staat dat lelijke jaren ’80 bruin-glazen gebouw er zelf tenminste niet op!) staat ook nog op het program, liefst tijdens het gouden uurtje/kwartiertje, als de zon de Hausmanniaanse appartementengebouwen mooi kleurt.
Genoeg zin en plannen dus, en daarmee automatisch ook een dosis energie.
Nu nog tijd.
Ik heb de afgelopen weken bijna alle avonden en weekenden besteed aan het lezen over MS en de bloed-hersenbarrière, om vervolgens een onderzoeksplan te schrijven, wat ik hopelijk vanaf september kan gaan uitvoeren aan de VU. Dat is leuk om te doen, maar veel werk. Na het uitwerken van de plannen, moet ik ze tzt in verschillende formats (meer of minder technisch geschreven) gieten in de verschillende aanvraagformulieren van alle fondsen die we willen aanschrijven. Bovendien dienen we niet overal hetzelfde projectvoorstel in; afhankelijk van het soort geldbron kijken we wat voor hen het meest relevant is om uit te zoeken. Vanaf nu is er ongeveer elke maand een deadline, dus ik kan nog niet helemaal achterover leunen. Ik denk wel dat de ergste drukte voorbij is, aangezien ik me nu aardig in het onderwerp heb ingelezen en de basiskennis nu wel ongeveer in mijn hoofd zit. Ik vind het enerverend om weer eens iets te kunnen schrijven dat met wetenschap te maken heeft.
Stimulerende bezigheden dus, maar ze interfereren wel met bovenstaande culturele plannen! Dus daar komt nog niet zoveel van terecht.
Het Institut Néerlandais doet af en toe zijn best om me achter mijn bureau vandaan te halen. Hun Cinéclub vertoont maandelijks Nederlandse films, vaak in aanwezigheid van de regisseur en/of acteurs/actrices. Ik heb laatste de documentaire ‘Ouwehoeren’ gezien, met naderhand gelegenheid tot vragen aan de twee regisseurs en de dames zelf. Vorige week werd ‘Black butterflies’ van Paula van der Oest vertoond, over het leven van dichteres Ingrid Jonker in Zuid-Afrika, in tijden van Apartheid. Paula van de Oest en Carice van Houten waren er ook. Ik stelde Carice een vraag, waarop ze haar schoenen met Paris-proof (dus pijnlijke) hakken uit trok __ ik concludeer dat ik haar op haar gemak heb gesteld!
Dit zijn leuke avonden, maar los daarvan staat het qua culturele consumptie behoorlijk stil. Als ik tussen werk en een afspraak wat tijd te overbruggen heb, zit ik graag in een café met een boek of mijn nieuwe e-reader (hier volgt een reclameboodschap: ideaal zo’n ding: slechts 168 gram maar 100-en boeken op zak! Prettig lezen, ook met 1 hand in een schommelende metro!). Het constante geroezemoes vormt een prettige achtergrondruis bij het lezen. Dat vind ik een leuke manier om de stad te ervaren.
Natuurlijk is het minstens zo leuk om met vrienden in een café te zitten, maar ik zit nu niet op mijn sociale hoogtepunt. Ik heb wel wat vrienden hier, maar de meesten zie ik niet erg vaak. Verder is de trend dat de leukste mensen het eerste weg gaan uit Parijs, onverminderd doorgezet. Ik vermaak me wel, maar ik zie om sociale redenen ook uit naar Amsterdam, waar ik nu de meeste vrienden heb wonen, dus waar het sociale leven weer wat gemakkelijker en levendiger wordt. Tegelijk moet ik zeggen dat ik het nu wel prima vind dat ik niet al te veel mensen hier ken die ik heel vaak wil zien, want dat zou frustrerend zijn in combinatie met al mijn werkactiviteiten.
Op de valreep hoop ik trouwens nog Franse wijnen echt te leren waarderen, door een maandelijkse wijnproeverij. De eerste keer was leuk, lekker en lastig: ik besefte dat er nog wel wat te leren valt ten aanzien van het herkennen en benoemen van geuren en smaken. Ik zou graag leren een goede ‘zurige’ wijn te onderscheiden van een slechte; veel Franse wijnen hebben iets zurigs dat ik associeer met goedkope wijn, maar dat is uiteraard vaak niet terecht. Maar aangezien de wijnproeverij niet focust op de vergelijking tussen goed en slecht, of duur en goedkoop, weet ik niet of mijn leerdoelstelling ga halen.
Verder is de gedachte bij me opgekomen om me voor vertrek toch nog een aantal grammaticale regels in ’t Frans beter eigen te maken… Ik weet dat als ik nu een grammaticaboekje erbij zou pakken, ik sommige constructies snel zou kunnen leren en toepassen. Maar ik doe het niet (geen excuus). Het boekje ligt klaar, nu nog even open slaan…

zondag 8 januari 2012

Zin in De Toekomst!

Het was wel uit te houden de laatste maanden.
Een geweldig mooie maand in Australië, daarna met hernieuwde energie twee weken in het lab en toen een kerstweekje in NL met familie en wat vrienden. Nu dan echt weer aan 't werk voor langere tijd achter elkaar.
Wat velen van jullie wel weten, maar wat ik hier nooit uitgebreid heb belicht, is dat mijn werk hier in Parijs niet echt een succesverhaal is. Daar zijn allerlei oorzaken van, waarvan een belangrijke dat we als (klein) team erg afgezonderd op een afdeling zitten en er geen tot zeer weinig interactie is met andere onderzoeksteams. Het is niet de stimulerende, inspirerende onderzoeksomgeving gebleken waar ik op hoopte. Dit soort dingen blijkt vantevoren lastig in the schatten.
Hoe dan ook, het uitblijven van interessante resultaten en de ontwikkeling in een onafhankelijke postdoc deed me afvragen of ik mijn contract wel moest volmaken. Om diverse redenen concludeer ik dat ik niet op de plek zit waar ik het meest tot mijn recht kom, het beste uit mezelf kan halen. Ik heb heel veel geleerd in de afgelopen jaren, maar het zijn niet allemaal lessen die ik in de toekomst nog hoop toe te moeten passen...
Ik heb een mooie Marie Curie beurs van de Europese Commissie, t/m augustus 2012, maar als je niet de wetenschappelijke ontwikkeling doormaakt waar je op hoopte (of die logisch is in een bepaalde fase), kan stoppen beter zijn dan doorgaan.
Veel erover nadenken en gesprekken met vrienden resulteerde in een actieve zoektocht naar een leuke nieuwe onderzoeksplek in NL ('t is je misschien opgevallen, maar 't is tijd voor me om terug te gaan!). Ik wil het liefst naar Amsterdam, omdat daar de meeste vrienden wonen en omdat ik denk erg van dei mooie stad te kunnen genieten.
Gelukkig bleek de Neuroscience Campus van de VU veel voor mij interessante afdelingen te hebben, dus Amsterdam was een logische plek om te gaan rondvragen. De eerste professor die ik benaderde, reageerde erg positief op mijn verhaal, of wellicht meer op mijn initiatief/motivatie. Hij hielp me verder door mee te denken en namen te geven met wie ik contact op zou kunnen nemen. Alle telefoongesprekken die ik daarna gevoerd heb, waren erg positief en stimulerend: ondanks dat ik hier geen mooie resultaten heb weten te krijgen, had men vertrouwen in mij als wetenschapper. Heel prettig!
In oktober ben ik naar Amsterdam gegaan om deze mensen te ontmoeten. Sindsdien weet ik waar ik hoop mijn wetenschappelijke ontwikkeling voort te zetten; ik heb een leuke afdeling gevonden aan de VU, waar ze aan multipele sclerose werken.
Ik zeg 'hoop', want niets is zeker op het moment. Er staan geen zakken geld klaar, dus dat moet ik zelf aanvragen. Ik ben me nu druk aan het inlezen in dit onderwerp, wat moet leiden tot een goed projectvoorstel. Binnenkort ga ik weer naar Amsterdam om dit met mijn hopelijk-nieuwe-bazin te bespreken. Ik word er erg enthousiast van!
Bijkomend voordeel is dat het me algemeen energie geeft om in iets nieuws te duiken, en daarmee ook motivatie om nog extra ervoor te gaan om nog iets te presteren in de maanden die me hier in Parijs resteren.
Ik blijf dus wel tot het einde van mijn contract. Procedures om onderzoeksgeld aan te vragen duren vaak maanden vanaf de deadline, dus ik zal niet voor september in Amsterdam kunnen beginnen. Gelukkig lijkt het in het lab hier nu iets beter te gaan, dus deze burger heeft weer hernieuwde moed!

Veel veranderingen op komst dus, inclusief een terugkeer naar NL later dit jaar. Sociaal gezien heb ik daar erg veel zin in. Verder ben ik natuurlijk heel erg benieuwd om te ervaren of NL echt de utopie is die zich in mijn hoofd heeft gevormd, door vergelijkingen met Frankrijk. Haha, zo erg is het niet, maar ik ben wel benieuwd of ik teleurgesteld zal worden!

Het belooft een mooi, of in ieder geval spannend, jaar te worden!
Ik hoop dat 2012 jullie ook heel veel goeds, leuks, inspirerends, motiverends, gezelligs, liefdevols en succesvols brengt!

donderdag 8 december 2011

Part 6 ___Back to civilisation

Mijn first class seat had ik iets overschat... Goed, hij kon ver achterover, maar dat ie op gezette tijden (als mijn buurvrouw bewoog) ook van links naar rechts schudde vond ik niet direct een pluspunt.
Maar goed, ook met heel veel heel korte slaapepisodes opgeteld heb je uiteindelijk wat langer geslapen, dus niet extreem vermoeid stond ik om 6.52u op het perron in Sydney. Na een douche in mijn hostel (direct naast het station, sjouwtechnisch een heel goede keus!) werd het geheel nog net iets frisser en fruitiger. Rondlopen geblazen! Natuurlijk eerst richting Sydney Harbour, een mooie, levendige baai met daaraan de beroemde Harbour Bridge (langste stalen brug met een boog), het historische stadsgedeelte, een best imposante skyline van het CBD (central business district), bootgebeuren, en The Opera House, u allen wel bekend van de plaatjes. Ik heb eerst op de brug en in het oude wijkje rondgelopen, met uitzicht op het opera house. Ik wilde nog geen voorbarige conclusies trekken, maar ik was niet direct heel enthousiast. Later, van dichtbij werd het niet veel anders. Bouwtechnisch is het een (jarenlang en) indrukwekkend verhaal, maar ik had het groter en daarmee imposanter verwacht. Verder dacht ik dat het spierwit zou zijn en in de zon fel zou oplichten, maar er zijn deels witte, deels lic htgele (ieuw!) tegeltjes gebruikt voor het dak. En het 'allerergste' was wel dat er veel jaren '80 bruin glas in het gebouw verwerkt is... Tja, dan moet de rest het wel heel goed compenseren, want dat vind ik zo lelijk! Dus nee, mijn favoriete gebouw is het niet. Maar, ik houd de optie nog open dat het aan het weer lag, want het was een miezerige, grijze dag. Geen zonnetje gezien om de boel wat op te leuken.
Hoe dan ook was het leuk om daar rond te lopen. Aan de overkant van de brug is ook een kleiner business district met hoogbouw, kleurrijke woonhuizen en natuur. Mooi.
's Avonds had ik afgesproken met een Schotse jongen die N via via kent. Hij woont sinds 11 jaar in Sydney en dat bevalt hem goed. Dus daar wilde hij wel wat over vertellen. Hij liet me de honderden vleermuizen zien die overdag volledig in het zicht (ik dacht dat die beesten van donker en verscholen hielden) in bomen in de botanische tuin slapen en 's avonds naar een ander park vliegen, zicht op het Opera House vanaf de andere kant (een laatste poging of ik niet toch onder de indruk raakte) met de brug als achtergrond, en wat leuke wijkjes waar de toerist niet de meeste tijd doorbrengt. Dit stond wel op mijn programma, maar t is leuker met iemand die er zelf woont. Interessante, veel verschillende Europese bouwstijlen te herkennen, hoe duurder de huizen/ligging, hoe gekker het werd!
Dus, dat was een gezellig en informatief intermezzo tussen al mijn solo-activiteiten.
De volgende dag ben ik naar Bondi Beach gegaan. Niet omdat het weer zo uitnodigend was, hoewel wel een stuk beter, maar omdat het strand- en surfleven belangrijk is in Sydney. Dat wilde ik wel zien. Uiteindelijk best lekker weer, en genoeg surf boys in het water om een indruk te krijgen van hoe het
In zijn werk gaat. Hoewel, ik weet niet of ik alles gezien heb, want er werd meer gedobberd dan gesurft en ik vraag me af of dat het leukste deel is. Ik zal het aan surffanaat S vragen als ik weer in Melbourne ben. Toen ik weer richting centrum ging (in 'the christmas bus'; de chauffeur had de bus helemaal versierd met glitters, kerstballen, nepsneeuw en opblaasbare kerstitems!) besloot de zon de stad ook te verlaten. Ik heb nog meer rondgelopen rond het centrum, maar dat was eigenlijk vrijwel steeds in de stromende regen, dus niet zo leuk. Na een tijdje heb ik me dus maar in een grote stoel in een cafe genesteld, om de laatste uurtjes tot de volgende nachttrein zou vertrekken te overbruggen.
Die trein was heel leeg, dus ik had twee stoelen voor mezelf. Dat leek me prettig, omdat je dan kunt liggen, maar toen ik na 1,5 uur zo'n 7 standjes (ligjes!) had geprobeerd en na 360 graden te zijn gedraaid weer terug was bij mijn startpositie, besefte ik dat twee stoelen ook niet de sleutel tot slaapsucces is. Jaloers kijk ik in alle wakkere momenten naar de mensen om me heen die uren in dezelfde positie stil liggen en lekker lijken te slapen. Het is niet eerlijk verdeeld op de wereld!

Nu nog twee dagen gezelligheid met N&S in Melbourne (zonder dat ik moet werken, tenzij ze nog wat opruimwerk van de trouwerij voor me hebben laten liggen!) en dan is mijn Australische avontuur voorbij!

Juist omdat ik geen uitgesproken interesse had in dit land, vind ik het leuk om nu een eerste indruk te hebben opgedaan van wat het in de aanbieding heeft. Dat is heel veel; heel indrukwekkende natuur en wild life, en vooral heel vriendelijke, leuke, positieve mensen. Australie is een prettige mix tussen amerika en europa, met als verschil dat ze alle vriendelijkheden hier wel lijken te menen, gewoon omdat ze een leuke tijd willen hebben, ze maken graag eenpraatje, in winkel, bus of waar dan ook. Het werkt! Heeeel groot contrast met Frankrijk (t blijft een blog over mijn ervaringen in frankrijk!); wat me daar blijft opvallen, dat ze niet begrijpen dat als je iets vrolijker en behulpzamer doet, iedereen een leukere dag heeft, valt me hier overal ten positieve op.
Het is een mooie trip geweest. Ik ben blij met wat ik had geboekt. Het was een efficient reisschema, maar haalbaar. Niet de sfeer/flexibiliteit die de meeste backpackers hier ervaren, waar ze langer blijven als ze willen en weg gaan als ze t gezien hebben, maar een goede eerste indruk! Aanbevelenswaardig!

maandag 5 december 2011

Part 5 _____nog een eiland

Vol goede moed dus weer om 6uur richting station, dit keer wel om opgehaald te worden. Met 9 man kropen we in een jeep, op kleine bankjes, nauwelijks beenruimte. Het zou nog avontuurlijker worden..
De reis (eerst 4,5 uur snelweg) ging naar Fraser Island, het grootste zandeiland ter wereld. Heel bijzonder om te zien hoeveel verschillende natuurvormen zich in de loop der tijd (lang!) hier hebben ontwikkeld; gewoon bossig, stukje regenwoud, woestijnachtige zandheuvels, met uitzicht op de oceaan en zoetwatermeer, etc.
Je kunt alleen het eiland op met een 4wheel drive. Gelukkig was onze gids hem goed de baas. Overal zandwegen of op het strand waar je flink hard door moet rijden om niet vast te komen te zitten in het losse zand. Flink door elkaar geschud dus, een weekend lang! Ik kan daar de lol wel van in zien.
We reden rond op het eiland en stapten steeds ergens uit om weer een andere natuurvorm te bekijken. En we hebben gezwommen in de zoetwatermeertjes. Zwemmen in de oceaan is zoals op de meeste plekken sterk af te raden, dit keer niet zozeer ivm de dodelijke jelly fish/octopus, maar ivm haaien die graag op een mensje knabbelen. Dat soort info maakt een frisse duik voor mij heel wat minder uitnodigend!
Leuk, mooi weekend dus en gezellig met een Deens stel, een Zweeds stel (twee ex-profvoetballers: ik heb ze natuurlijk de oren van het hoofd gevraagd! Haha. Er gaan dagen voorbij dat ik niet aan het bestaan van het Zweedse nationale damesvoetbal team denk. Hoe dan ook, leuke mensen), 2 Chinese meiden en 2 Chinese jongens.
Chinezen blijven me fascineren, verbazen. Ik kan me er niets bij voorstellen hoe het moet zijn om maar 25% te begrijpen van wat er gezegd wordt en dat niet erg te lijken te vinden (ook niet praktische info als hoe laat je weer terug moet zijn bij de bus...). En om een paar uur later zonder blikken of blozen weer hetzelfde gesprek te beginnen (ah, Sweden, is that your country? Is it in the Europe? Next year, i want to go to the Europe. I like Swiss skin product. Ah, is not Sweden? Are you in the Europe? Etc... Etc... Repeat all!). Het leek er even op dat een glaasje wijn bij de BBQ haar Engels deed verbeteren, maar toen het gesprek de volgende dag weer exact dezelfde richting op ging, bleek dat toch niet het geval. Je investeert even, met een flinke portie geduld, maar ik wil wel bekennen dat ik het minder interessant ga vinden nadat ik dit heb geobserveerd.
op de terugweg naar Brisbane had ik de bijrijdersstoel geconfisqueerd, dus toen niets dan leuke, soepele gesprekken met de gids.

Nu heb ik nog een paar uur in Brisbane, voordat ik op de bus en daarna nachttrein stap naar Sydney. Ik heb mezelf een luxe First Class seat gegund, om een goede nachtrust te faciliteren, zodat ik fit in Sydney kan rondbanjeren!

vrijdag 2 december 2011

Part 4___eilanden

Na een 'oefen'-busrit van 6 uur ging ik vanaf Townsville naar Magnetic island; een eiland van een paar vierkante kilometer groot, mooi rots- en heuvelachtig. Wie dacht dat hostels oude, vervallen panden zijn in de mindere straten van een stad, heeft het mis, want op Magnetic island lag mijn hostel half in een National Park. Dus, liggend in mijn houten tenthutje, werd ik gewekt door enthousiast gekwetter van menig tropische vogel (nee, echt, wat een geluid/herrie maken die beesten!). Best leuk!
De meeste mensen verkennen het eiland per skooter of golfkarretje, maar omdat ik me ervan bewust ben dat ik niet zo getalenteerd ben tav de gemotoriseerde sturen, verkoos ik de fiets. Dat bleek niet per se een heel goed idee. Ik noemde al dat het een heuvelachtig eiland was. Ik weet niet wat de sporters onder jullie vinden van 10-14% steiging, maar ik vond het irritant. niet alleen omdat het bloedheet was. Het neigde naar onverstandig. Goed, het was een leuke manier om een aantal vAn de 22 mooie baaien die het eiland rijk is te bekijken, maar ik was blij toen ik de fiets weer ingeleverd had, en in de schaduw onder een propellor kon gaan zitten, in een poging af te koelen. Achteraf snap ik dat ik geen enkele andere fietser ben tegen gekomen, en dat de hostelreceptie iemand anders raar aan keek toen hij vroeg naar fietsverhuur. Nou ja, anders had ik het eiland niet gezien en dat was de moeite waard (zeg ik nu de frustratie/oververhitting achter de rug is!). Mooi eilandje!

Na een lange busreis (19 uur met een uur vertraging) durf ik te zeggen dat ik een echte backpacker ben! Het viel me mee, het blijkt dat ik vaak genoeg wegzakte om het niet als een te frustrerende nacht te ervaren! Bonus! Een jaar busreizen met Up With People was niet genoeg om te leren (zittend) in de bus te slapen, maar nu lijk ik dan toch eindelijk besmet met wat we toen het MVS=moving vehicle syndrome noemden!
Hoewel, ik ben niet helemaal een backpacker; daarvoor trakteer ik mezelf te vaak op 1-persoons kamers. Nou ja, dan maar geen echte; het bevalt me wel!
Ik lees minder dan gedacht/gehoopt misschien. Vaak als ik denk dat ik ga lezen, blijken mijn ogen liever dicht te willen zijn. Ik zal wel ontspannen zijn (beetje raar!)!
Mijn grootste 'zorgen' lijken 'is mijn iPa/od opgeladen' en 'wanneer heb ik voor het laatst zonnebrand-creme op gedaan?' en 'heb ik nog wat fruit?' Da's nog eens te overzien!
Grappig: ik heb een Greyhound buskaart gekocht voor de afstand Cairns naar Brisbane, dat is 2000 km. Dat noemen ze een MINI traveller pass!

Nu even een vertraging in het efficiente schema, want een 3daagse tour naar Fraser eiland bleek gecancelled. Nu mag ik morgen mee voor een 2daagse tour. Ik kwam erachter toen ik vanochtend om 6.45uur netjes klaar stond na een wandeling van 40 min, maar er niemand kwam om me op te pikken... Voor niets om 5u op! Ook nog een chagrijnige vent aan de lijn omdat ik niet bereikbaar was (of omdat ik hem wakker belde?). Tja, als ze mijn aussie foonnr hadden genoteerd toen ik 2 dagen geleden bevestigde dat ik mee wilde... Nou ja, heb ik ten minste een australier ontmoet met een slecht humeur, dat maakt het allemaal wat realistischer!
Ook niet erg is dat ik nu wat meer tijd heb om Brisbane te bekijken, en gewoon even rond te struinen. Gistermiddag kwam ik aan, dus had ik daar ook wel tijd voor, maar de stromende regen was niet erg uitnodigend om doelloos rond te lopen en fotootjes te maken. Nu is het lekker weer, dus ondanks het besmettelijke chagrijn van de man vanochtend, komt het toch nog goed!
Morgen dus weer de wekker om 5uur, ik begin er bijna aan te wennen. Australiers zijn trouwens vroege vogels! Om 6 uur zijn er al veel sporters actief, later is het waarschijnlijk te warm. Moet je zin in hebben!

maandag 28 november 2011

Part 3_____ Daintree rainforest en andere jungle

Geland in Cairns was ik me direct bewust van de gratis zweetkuur (ongevraagd ook!) die je bij iedere activiteit (inclusief liggen ademen) hier krijgt. Welcome to the tropics. Pffff.
Ik was alleen in Cairns voor de overnachting, om vervolgens weer om 6.55u opgepikt te worden voor de volgende trip. Dat blijkt nou eenmaal een logische manier om Australië te bekijken (hoewel ik me af blijf vragen of ze echt allemaal zo vroeg moeten beginnen; ik ben op vakantie!).
Even in het centrum rondgelopen. Dat is een aaneenschakeling van hostels, gericht op de feestende backpacker. Ik moet zeggen, dat wereldje trekt me absoluut niet. Ik voel een generatiekloof! Gelukkig kun je er buiten blijven, dus ik dronk een wijntje in een wat minder schreeuwerig restaurant terwijl Ik de vorige blog typte. Tot zover mijn Cairns ervaring.
Toen de jungle tour. Met een busje over een mooie kustroute, via een 'wildlife habitat centre' en een wandeling door het regenwoud met uitleg over alles wat voorbij kroop, werd ik uiteindelijk in het regenwoud gedropt, waar ik een jungle- hut had gehuurd voor 2 dagen. Daintree Rainforest, Mooie plek. En lekker even ontspannen. Eerst even met 3 andere meiden die ook uit mijn bus stapten en een nacht bleven, en daarna me, myself and I (en dat gaat al jaren goed!). 's Avonds een nachtwandeling door de jungle onder begeleiding gedaan, om met een verzameling zaklampen nog meer kruipend gespuis te spotten.
Door al deze tripjes heb ik veel geleerd, veel vergeten ook, over wildlife; planten, bomen en dieren. Daintree forest is relatief onbekend maar het oudste regenwoud op aarde. Er gebeurt daar zoveel waar ik geen weet van had/heb. Interessant om over te horen hoe dat allemaal samenleeft. Soms dankzij, soms ten koste van elkaar.
Vanaf daar heb ik ook een snorkeltripje naar de Great Barrier Reef gedaan, McKay Reef. Ik had een eerdere, niet zo succesvolle (ik had de ademtechniek niet goed door) snorkelervaring in Belize, maar ik had besloten dAt ik het nu gewoon zou snappen. dat was ook zo! Heel mooi om rond te dobberen en te zien wat er allemaal leeft, alweer waar ik normaal geen weet van heb. Koraal in alle kleuren, vissen in nog meer kleuren, knal blauwe zeesterren, metersgrote schildpadden, ik kan niet overbrengen wat ik heb gezien. Ik moest eraan denken dAt de scheidingslijn tussen beest en plant voor een leek als ik minder duidelijk is, aangezien ik een plant/koraal dat een soort monden heeft die bewegen alsof ze ademen geneigd ben dierlijke eigenschappen toe te kennen (sea clamp). Heel bijzonder om te zien, dus blij dat mijn snorkeltalenten van zich lieten horen!
Misselijk geschud in de boot en de bus terug naar Cairns, kon ik nog een rondje bij avond langs alle hostels wel missen en bleef ik rustig in het hostel, me opmakend voor mijn eerste echte Greyhound buservaring, zoals het een echte backpacker betaamt!
Over echte backpackers gesproken; ik zie best veel jongeren die een rolkoffer mee hebben: dat telt toch niet?!

Nu ben ik een nachtje op Magnetic island, een paar km vanaf de kust van Townsville. Een mooi klein eiland met heel veel mooie baaien, dat ik morgen op de fiets wil gaan verkennen. Ik slaap in een hutje in een national park, dus ik heb het gevoel dat ik morgen op tijd gewekt ga worden door een stel enthousiaste tropische vogels, of een koala die bij me in de hut wil kruipen.
Morgen weer terug naar het vasteland, om vervolgens voor 19u in de bus te gaan zitten. Ehm, dat had ik nog niet eerder zo precies gedefinieerd... Best lang voor iemand wiens talenten nog altijd niet bij zittend slapen blijken te liggen...

zondag 27 november 2011

Part 2_Alice Springs_the Australian Outback

Alice Springs ligt ongeveer in het midden van Australië, omgeven door roodgekleurd, woestijnachtig landschap. Het is bekend om haar Aboriginees bevolking. Veel toeristen bezoeken het als uitvalsbasis voor Ayer's Rock (Uluru in de lokale Aboriginal taal) en Kings Canyon. Veel mensen doen een 3daagse campingtrip naar beide plekken, die zo'n 4,5 uur vanaf Alice liggen. Ivm onhandig boeken van mijn vluchten kon ik dat niet doen,dus ik deed twee dagtrips. Dat is niet efficiënt, aangezien de eerste 3,5uur naar beide bestemmingen over dezelfde weg gaan... Anyway, ik kan meestal wel flexibel met slaap (or the lack thereof) om gaan, dus dat zou ik nu in gaan zetten. Twee dagen waarop ik opgehaald werd om 5.55u en om 00.30 weer bij mijn hostel gedropt werd... Oh ja, en ik heb eigenlijk nog nooit naar tevredenheid in een bus kunnen slapen...
Aankomen in Alice was verwarrend: het was 16C, grijs bewolkt en het regende! Ik had me mentaal voorbereid dat het mogelijk warmer zou zijn dan ik prettig vind, maar dat bleek niet nodig! Het stadje zag er niet erg florissant uit in de regen, erg triest zelfs. Ik wist niet goed wat te denken van de Aboriginees die op straat rondhingen, erg onverzorgd, vaak met een fles alcohol in de hand. De verhalen over culturele verschillen en uitdagingen tav het aanpassen of niet aan westerse cultuur zijn bekend, dus ik dacht vooral de probleemkant te zien. Om dit beeld wat te nuanceren heb ik twee boeken gekocht die verschillende kanten van de situatie belichten (ik heb tientallen iBooks op de iPad staan, zodat ik niet met boeken hoef te sjouwen, maar ja, stel dat de batterij het niet de hele busreis vol houdt ... You've got to be prepared!).
Omdat het er dus niet erg uitnodigend uit zag, heb ik deze kans gegrepen om sloom te doen in het hostel. Ik was heeeeel moe. Ik zat in een rustig hostel (ik voel me niet aangetrokken tot de alomtegenwoordige backpacker-partyhostels), dus het lukte om heel vroeg te slapen... 5.15 ging de wekker!
Mijn eerste dagtrip ging naar Ayer's Rock. Jullie kennen de foto's vast, een enorme rode monoliet die mooi van kleur verandert bij zonsondergang. Het was niet zeker dat wij dat, waarvoor iedereen ernaartoe gaat, zouden zien, ivm de bewolking. De trip neemt je ook mee naar andere Grote Gesteenten, de Olgas, in de buurt. Allemaal erg indrukwekkend, vooral met alle informatie erbij van de tourguides, over de natuur, geologie, planten en dieren en wat deze plekken betekenen voor de Aboriginees die er in de buurt wonen.
We sloten de dag af met een BBQ (=nationaal gerecht hier) met uitzicht op Uluru, vanaf waar de zonsondergang goed te volgen zou zijn.De verwachtingen waren laag gespannen, maar die bescheidenheid werd beloond met een wolkendek dat even openbrak, zodat we toch nog zo'n 5 minuten kleurveranderingen hebben kunnen zien. Net zo mooi als op de foto's! Bijzonder aan 'onze' weersomstandigheden was dat we watervallen zagen, agv de recente nogal indrukwekkende regenval. Dat gebeurt niet vaak.
Toen nog even 4,5u terugrijden, even 4,5u slapen en toen weer op pad!
De King's Canyon trip was wat actiever. Natuurlijk weer een lange rit ernaartoe, maar bij de Canyon hebben we een wandeling rondom de Kloof gemaakt, over de rand. Heel indrukwekkend om dat oeroude gesteente te zien, waar de natuur miljoenen jaren aan heeft gewerkt, om het zo te krijgen als het nu is. Ook hier rode steen. Wit van binnen, maar rood van buiten door geoxideerd ijzer in het gesteente, dus roest. Heel mooi in contrast met alle begroeiing die door alle regen vers groen was. Dus alweer toch prima weer, en niet te warm voor de wandeling, ook erg belangrijk!
De volgende dag had ik nog tijd om Alice In zonlicht te bekijken. Da's leuker.
Ik heb het reptielencentrum bezocht om vast te wennen aan al het gespuis dat ik in de jungle tegen zou kunnen gaan komen. geleerd hoe een bepaald soort hagedis danst (mannetje), zich opdrukt (vrouwtje of jong mannetje) of met hun arm zwaait (vrouwtje) om bij een ontmoeting te laten zien welk geslacht ze hebben, want dat kun je verder niet zien. Dat verwacht je niet!
Verder gezien wat voor indrukwekkend en cruciaal werk de Flying Doctors doen voor de mensen in de Outback en voor het goede doel lekker geluncht!

En toen ging de reis verder naar Cairns, in het tropische noorden.
Ik heb vaak genoeg gevlogen dus ik ga niet meer vol verwachting bij het raam zitten om het steigen en dalen te zien. (liever zit ik aan het gangpad voor meer bewegingsvrijheid), maar van Alice Springs naar Cairns zat ik in een behoorlijk leeg vliegtuig dus ben toch toch verplaatst. Nu was t toch wel erg gaaf om te zien hoe groots de leegte van Australie is. Onvoorstelbaar wat een groot land, en wat een lage bevolkingsdichtheid. Niets dan leegte, ruig landschap te zien vanachter mijn raampje. Ik vraag me af of er op ieder stukje land al mensen zijn geweest, het lijkt bijna onmogelijk.

Oh, en ik pleit voor (mer? Geen idee of ze er al zijn) eucalyptusbomen in Europa! Lekker frisse lucht!