Kwaliteit van leven

Inmiddels hangen er foto's aan de muur: mijn huisje is af!
Het is erg leuk geworden vind ik, met verrassend veel bewegingsruimte _ meer dan je zou verwachten op 31m2!
Behalve de skate-ontdekkingstocht waar ik eerder over schreef, en een praktisch fietstochtje hier en daar, heb ik nog niet veel aan sight-seeing gedaan in de buurt. Op de momenten dat ik vrij was, was het weer zo onaantrekkelijk (wind, regen, veel regen) dat het niet uitnodigde om het 14e arrondissement te gaan verkennen. Er zijn hier geen heel beroemde bezienswaardigheden in de buurt, dus 't gaat meer om leuke straatjes. En mijn nieuwe favoriete café moet natuurlijk binnen afzienbare tijd gevonden, getest en bevestigd worden!
Ik heb wel al een renrondje getest, vrijwel helemaal door park-achtige stukken. Die route hebben meer mensen ontdekt: 't is ontzettend druk met hardlopers.
In het gebouw (~30 brievenbussen/apartementen) zie ik niet veel mensen. Bij af en toe en 'bonjour' op de trap houdt het wel op. Ik 'ken' alleen de mevrouw die het gebouw in nette staat houdt: meerdere keren per week dweilt ze de gang. Ze zet ook graag de trap in de boenwas (?)_ het ruikt in de gang naar vroeger bij mijn opa en oma. Dus het zal wel boenwas zijn, dacht ik, want wie, behalve oma's, gebruikt er nou boenwas?

Vorig weekend kwam er al een vriendin uit A'dam logeren. De logeerfaciliteiten zijn goedgekeurd! Duidelijk meer comfort dan in mijn vorige studio _ die paar m2 meer maken een wereld van verschil. Ook in de keuken (paar dm2 meer). Nu ik meer ruimte (en een eettafel en een bank) heb, heb ik veel zin om mensen uit te nodigen en mijn leuke huisje met hen te delen. Ik heb ook weer meer zin om voor mensen te koken en nieuwe dingen uit te proberen. Dat ik nog steeds maar 2 electrische kookplaatjes heb, lijkt me nu minder te storen.
Ik heb dus herontdekt hoe leuk ik het vind om gastvrouw te spelen!
Gisteren had ik twee Italianen uit het klooster uitgenodigd. Een terugkerend gespreksonderwerp met (ex-)kloosterbewoners is de snelheid (or the lack thereof!) van Internet. Andere vrienden die er niet meer wonen noemden ook hoe het 'hun leven had veranderd' nu ze een snelle Internetverbinding hebben; dat ze zich veel meer betrokken voelen bij wat er in hun land Argentinië gebeurt, nu ze, zonder frustratie over extreem traag of haperend Internet, het nieuws kunnen volgen.
Ik ervaar hetzelfde. Bovendien ben ik veel documentaires en ander interessants op uitzendinggemist.nl aan het kijken.
Hoe snel Internet je kwaliteit van leven verbetert!

In december ga ik een housewarming party geven, hoewel het tegen die tijd al grotendeels in etappes zal zijn opgewarmd, met etentjes en logees. Ik ga zelf ook nog een weekend naar A'dam, en naar de Provence, waar die Argentijnse vrienden uit het klooster nu wonen, vandaar dat de officiële opwarming nog even op zich laat wachten.
Maar het genieten is begonnen; ik ben erg tevreden!

Weer een nieuw paleisje!

Voor wie nieuwsgierig is naar mijn nieuwe stek, hier (uitgebreid) beeldmateriaal.
Mijn vader is woensdag naar Parijs gekomen om me te helpen. We hebben tot en met gisteren hele dagen gewerkt om het in de huidige staat te krijgen. Ik ben erg tevreden! Ik vind het mooi geworden en volgens mij ook nog een fijne plek om te wonen. See for yourselves!
Hier, op de 3e verdieping, stond het allemaal te gebeuren:'Passen mijn meubelplannetjes eigenlijk wel?' (geïnspireerd op Lars von Trier's 'Dogville')Wel al mooi witte muren, maar nog veel te doen!De grote gang bij de voordeur was ideaal bij het uitladen van de auto. Achterin de gang is een voormalig appartement dat nu o.a. dienst doet als fietsenhok.
én tijdelijke opslag van nog naar boven te sjouwen spullen!3e verdieping betekent veel sjouwen!Dat is vermoeiend, maar eigenlijk gaat het best snel!En uiteindelijk is die laatste doos dan echt boven!Maar dat betekent niet dat je klaar bent...We hadden een flinke bus, waarmee we alles in een keer hebben kunnen verhuizen, en ook IKEA van heel wat spullen hebben afgeholpen. Er is wat afgeschroefd de afgelopen dagen.En dat leidt dan tot zoiets:
(na gedane arbeid is het goed op de bank koffie drinken!)







(zoals ik zei: mede mogelijk gemaakt door IKEA. Op een erg prettige manier: Oh de inventiviteit! (?))

Ik ben er erg blij mee. De buurt moet nog goed verkend worden: wie komt me helpen?
Ik wil maar zeggen: dat jullie nu wat foto's hebben gezien, betekent niet dat je niet meer live mag komen kijken!

Ook erg prettig; ik heb nu heel goed werkend internet! Wat een genot (kunnen normale dingen zijn)!

Brandveiligheidsvoorlichting _ een wassen neus?

We hebben op het werk een brand'veiligheids'voorlichting gehad. hier een paar puntjes die de revue passeerden ...*De brandweer(auto) heeft alleen toegang tot het gebouw vanaf verdieping -2. De ladder is 28 meter lang. Vanaf -2 betekent dat dat hij tot de 4e verdieping reikt. Het gebouw heeft 9 (+2) verdiepingen _ wij zitten op de 5e.
* De ingang/toegang kan niet verbeterd worden, want er zit asbest in het gebouw, dus ze mogen niets veranderen/afbreken.
* De sirene hoor je niet in alle ruimtes. Als de deur dicht is, hoor het niet in het lab. Dat kan niet verbeterd/anders aangelegd worden, want er zit asbest in het gebouw.
* De rookdetectoren stammen uit de jaren '70, dus daar moeten we niet op vertrouwen. Dat kan niet verbeterd/anders aangelegd worden, want er zit asbest in het gebouw.
* De 9e verdieping heeft helemaal geen alarm/sirene, en ook geen noodtrappen, alleen het normale trappen huis. Inderdaad, copy&paste: dat kan niet verbeterd/anders aangelegd worden, want er zit asbest in het gebouw.
* Het gebouw is heel slecht geïsoleerd, dus nu al erg koud voor Franse begrippen (oh jee, onder de 21 graden!), dus mensen zijn druk in de weer met electrische kacheltjes. Geen ideale combinatie met de stofnesten ('moutons' noemen ze ze: schapen) die overal liggen, aangezien het gebouw immers al maanden (jaren?) niet wordt schoongemaakt.
Het is nog onvoorstelbaarder dan ik eerder gehoord heb. De voorlichter was er ook wat cynisch over. De samenvatting van zijn verhaal was: als er brand is: get the hell out of here, or else you'll be in trouble!!
Op gezette tijden word ik echt opstandig/geagiteerd/chagrijnig/gestressd van deze werkomstandigheden. Volgens mij komt 't in NL echt niet zo ver. (maar daar zijn ook wel érg veel regels ... in dit geval zou me dat wel bevallen)

(ik herhaal: ik bedoel echt niet zo negatief te zijn, maar ze maken het me niet makkelijk!)

oktober

Tjonge jonge. Let je even niet op, is het alweer oktober!
Dat de tijd vliegt, was al langer bekend, maar toch blijft het me verbazen. Het zal wel een goed teken zijn.
Ik heb inderdaad een leuke tijd gehad deze zomer. Zoals ik al eerder noemde (in 'veranderingen!' in augustus), was het de laatste tijd wat socialer in mijn gebouw. We hebben nog meer interessante meetings gehad, waarin iemand over zijn/haar werk vertelden, en we elkaars culinaire uitspattingen probeerden. Na de Afrikaanse schrijver en de Braziliaanse danseres, zijn nog een Afrikaanse schrijfster/filosoof, een Israëlische schilder, een Amerikaanse contrabassist en een Italiaanse geofysicus aan het woord geweest. Erg leuk, erg bijzonder.
En er komen ook minder intelligente, maar niet minder gezellige avondjes uit voort. Laatst was er een spontaan improvisatie contrabas-spel met tegelijkertijd tekenen/schilderen door een kunstenaar. Dat maak je ook niet elke week mee. Hier een indruk.


Let op de graffiti __ in het klooster (ik blijf het gaaf vinden!)
Dat zit allemaal niet in de nieuwe huurprijs en -voorwaarden inbegrepen, maar ik kan/mag/zal nog terugkomen voor dit soort leuke avonden.
Wie weet doe ik binnenkort wel allerlei nieuwe contacten op bij mijn zojuist gestarte modeltekencursus. De 'mairie de Paris' (stadhuis/gemeente) organiseert een ontzettend breed scala aan cursussen, voor iedereen toegankelijk door salaris-afhankelijke lesgelden. Hoera voor culturele subsidies (het belang van cultuur in een samenleving snappen ze hier dan weer wel)! Vanaf nu ga ik een jaar lang 3 uur per week naakte mensen natekenen, voor minder dan een euro per uur! Moeilijk, doch leuk, en een goede oefening, goede kans om het zo vaak en lang te kunnen oefenen.
Het inspireert me ook om thuis met papier, potlood, verf etc aan de slag te gaan. Nu nog tijd vinden/maken.
Laatst heb ik ook weer een inspirerend Schrijversstreken weekend gedaan, een weekend bezig met tekst en beeld. Oh, wat vind ik dat leuk. Hier volgt een reclameboodschap (can't help it!): check www.tekenstreken.nl
En de foto's spreken wat mij betreft ook voor zichzelf:
Nav een schilderij van Edward Hopper 'moesten' we een verhaal schrijven: beschrijvend wat er op het schilderij te zien is .. en wat er verder in je opkomt naar aanleiding daarvan. Verhalen vertellen...En dan gaan schilderen nav iemand anders verhaal (omschrijving van het schilderij)Heerlijk buiten schilderen!

(de oplettende kijken ziet dat de bank verplaatst is!)
Het schilderij dat een ander meisje maakte nav mijn verhaal bij een schilderij van Edward Hopper en ik op de achtergrond.Edward Hopper en ik.lekker scheuren en plakken, en zie daar: poëzie!
Na dit weekend ben ik ook een aantal dagen bij mijn ouders geweest. Mijn zus was er ook, met haar dochtertje, mijn nog-niet-tantezegger (maar dat geeft niet, want ik vind 'tante Judith' eigenlijk maar niets) Dewy. Leuk!
Even van de gelegenheid gebruikt gemaakt om portretten te oefenen:

Franse promoties

Gisteren heb ik voor het eerst een Franse wetenschappelijke promotie mee gemaakt. Jullie kunnen je de mijne natuurlijk allemaal nog als de dag van gisteren voor de geest halen (als je erbij was)!
Nou, hier gaat het anders! En duidelijk minder leuk/bijzonder.
Het begint al met het proefschrift. De 'echte boekjes' die in NL meestal met zorg worden ontworpen en opgemaakt, zijn een uitzondering. In veel landen, waaronder Frankrijk, is het 'gewoon' een stapel A4tjes, aan elkaar gebonden, eventueel met een gekleurde voorkant voor de originaliteit. Ik vind het lelijk, en niet het proces van een promotietraject waardig. De Nederlandse boekjes kosten wat, maar het is wel erg leuk om ze te kunnen uitdelen, zodat er een mooi en tastbaar souvenir is. Maar als dat niet de gewoonte is in jouw land, snap ik ook wel dat je niet 1000en euros gaat uitgeven aan een 'mooi boekje'. Ik ben blij dat ik in NL gepromoveerd ben!
Maar niet alleen omdat ik het leuk vond een mooi proefschrift te ontwerpen. De 'ceremonie' kent geen traditionele gebruiken zoals in NL. De promovenda was al in de ruimte toen wij aankwamen. Dat lijkt me geen prettige situatie. 5 minuten te laat kwam de commissie binnen, niet stijlvol verkleed zoals in NL, gewoon in beter of slechter zittende pakken. De promovendus geeft eerst een presentatie over het gedane werk, in 45 minuten. Dan is het tijd voor discussie. Er waren 4 juryleden, en een voorzitter. Er is geen vastgestelde of maximale tijdsduur. Nu was het na 1,5 uur discussie klaar, maar dat kan dus langer duren. Dat lijkt me geen pretje en pittiger dan de 45 minuten die wij ondervraagd worden. Maar men zegt dat het hier nooit echt heel pittige vragenvuren zijn, dat het toch ook voornamelijk poppenkast (maar dan zonder verkleden) is. In NL kan de verdediging soms toch wel scherpe randjes hebben...
De commissie zat met de rug naar de zaal toe, wat in combinatie met de achtergrondruis van de ruimte ervoor zorgde dat ik vrijwel niets van de discussie heb kunnen volgen. Dat was dus een lange zit.
In vergelijking met NL vond ik nogal een knullig geheel. Jammer voor zo'n (voor mij althans) life-event.
Normaal ben ik niet zo'n traditioneel type, maar ik vind het voor zo'n gebeurtenis wel erg veel toevoegen als daar wat formele spreuken en gebruiken aan te pas komen.
En dan heb ik het nog niet eens over wat er door mijn collega's en vrienden is georganiseerd en gemaakt aan filmpjes, liedjes, cadeaus. Dat is natuurlijk afdelings-afhankelijk, maar ik zat goed! Super-herinneringen! wat een lol en wat een fijne blijk van waardering.
Hier doen ze champagne met een pinda na de ceremonie, en misschien nog een drankje elders, maar dat is het ongeveer. Er lijkt niet echt een traditie te zijn van stukjes/liedjes/filmpjes van collega's/vrienden om al dat slimme gedoe te relativeren.
Gemiste kans!
Ik moet erbij zeggen dat er schijnbaar wel 'dolle feesten' waren in ons vorige gebouw, maar als ik hoor dat het hoogtepunt was dat de wc-rollen door de gang vlogen, weet ik niet zeker of dat vergelijkbaar is met mijn feestje...!
Ik bedoel het niet heel negatief te brengen: maar in NL is promoveren gewoon bijzonderder!

Had ik het al eens over de Franse slag gehad ...

Onbedoeld is dit thema een behoorlijk lang vervolgverhaal aan het worden ...

Per september had mijn nieuwe Marie Curie beurs in moeten gaan. Daar wordt al sinds januari over gemaild, tussen de Europese Commissie (EC), INSERM (mijn werkgever) en mijn bazin. Het is bekend dat administratie op Europees niveau niet zo snel gaat. Maar na een aantal mailtjes met de vraag of het allemaal de goede kant op ging, kreeg mijn bazin op 26.08 een mail van de EC dat mijn contract bij INSERM was ondertekend. Mooi, eindelijk, en net op tijd, dachten wij. Totdat we op 17.09 te horen kregen van INSERM dat het niet mogelijk was om mijn salaris al per september te veranderen. Uit verschillende hoeken kwam direct de reactie dat dit waarschijnlijk wel mogelijk was, maar dat ze roepen van niet, omdat ze er vooral geen zin in hebben. Dat leek me hoopvol, hoewel geen goed teken dat dit blijkbaar een vaker voorkomende gang van zaken is.
Voor mij is het belangrijk dat Marie in september begint. Na dit een paar keer uitgelegd te hebben, is een oplossing bedacht: in september krijg ik nog mijn oude salaris van de vorige beurs, en dan krijg ik in oktober twee keer het Marie Curie salaris, en dan moet ik het septembersalaris terugbetalen. Als ik het goed begrijp, kunnen ze die verrekening niet automatisch regelen.
Ik kreeg de schuld dat ik INSERM niet had verteld dat het contract getekend was. Dat wij een kopie hadden gekregen van de mail over dat de EC dit met INSERM had geregeld, en ze het dus al wisten/konden weten, volstond niet als argument.
De EC mag dan bekend staan om trage procedures; ik weet inmiddels dat INSERM ook niet staat te springen om haar werk te doen (ze hadden tussen 26.08 en 17.09 best mijn dossier kunnen openen).
Vermoeiend, zulke passieve, niet-meedenkende mensen waar je van afhankelijk bent.


Ten POSITIEVE: sinds 20 september worden de toiletten en de gang op onze verdieping schoongemaakt!
Dit weliswaar nadat mijn bazin er op vrijdag 17.09 genoeg van had, (omdat het na 2 weken na 'la rentrée' nog steeds niet was gebeurd), ze schoonmaakspul heeft gekocht en de minst ranzige wc zelf heeft schoongemaakt.
Had de schoonmaker even mazzel!

RECTIFICATIE (8.10.10): mij is gisteren ter ore gekomen dat het schoonmaken van de toiletten alweer voorbij is: ze hebben niet de juiste papieren, niet genoeg stempels: we weten het niet. Het blijkt dat mijn bazin de afgelopen 1,5 week 's ochtends de wc heeft schoongemaakt ...

La toilette et la rentrée

Na al die blije uitroeptekens alweer iets ter compensatie. Ik moet even kwijt dat op onze nieuwe werkplek de toiletten al maanden niet zijn schoongemaakt! Helaas overdrijf ik niet.
Het zit zo: 'de faculteit' (het gebouw) heeft een conflict met INSERM (oa mijn werkgever en de financierder van de meeste/alle afdelingen in het gebouw) over wie de schoonmaak moet betalen.
Oplossing: niet schoonmaken, dan kost het ook niets!
Gevolg: het stinkt als een goed gebruikte campingwc. (ik herhaal: helaas overdrijf ik niet).
De gangen en trappenhuizen worden ook niet schoongemaakt, maar dat ongemak valt in het niets bij deze ranzige zooi.
Mijn bazin heeft al hard geklaagd en er gaat iets aan gedaan worden. Maar niet nu natuurlijk, nu is het vakantie.
Alles wordt beter 'à la rentrée', zoals ze september noemen, wanneer Frankrijk weer terug komt van vakantie. Ik hoop het van harte, maar moet het nog zien; voorlopig klinkt 'la rentrée' als een weinig realistische utopia.
Ik zal jullie een foto van de wc besparen, maar hier een impressie van de gang/bouwplaats (ik heb er in de bijna 2 jaar dat ik hier kom nog nooit iemand zien werken).
Het voordeel (ja ja, ook deze medaille heeft 2 kanten) van 'les vacances' is dat er beduidend minder ongeduldige weggebruikers zijn die me van de sokken/slippers (willen) rijden.

Veranderingen!

Vanmiddag ben ik op skates mijn nieuwe buurtje gaan verkennen. Grappig is dat de straat in het verlengde licht van waar ik nu woon: de straatnaam verandert een aantal keer, maar ik ben alleen maar rechtdoor gegaan!
geornamenteerde apartmentengebouwen, Wikipedia had me verteld dat er een bonte mengenling aan bouwstijlen te vinden is, met weinig voor de voor Parijs zo karakteristieke ~7 verdiepingen hoge, die door Baron Haussmann zijn neergezet toen hij vanaf 1852 de stad grondig renoveerde.
Er is ook aardig wat na-oorlogs bouwwerk te zien ... dat is niet altijd een goede zaak. Bijzonder in deze wijk is dat er veel 'individuele huizen' staan, soms zelfs met een tuintje. Huizen van maar 2 verdiepingen zijn zeldzaam in Parijs, maar in deze wijk zijn er nog aardig wat overeind gebleven (ze zijn van voor Haussmans renovatie). Vroeger was het een arbeiderswijk, nu is de levensstandaard hoger, zoals overal in Parijs, omdat het gewoon te duur is. Er zijn geen bekende toeristische trekpleisters (dus geen kuddes traag voort bewegende toeristen!), behalve de 'catacomben', ondergrondse gangenstelsels, incl de vroegere ondergrondse begraafplaats van Parijs. Daar ben ik nog nooit geweest, maar dat zal er dan wel eens van komen.
Om de hoek is een Franciskaner klooster _ handig voor als ik het kloostergevoel mis. Weliswaar een klooster zonder graffiti: da's toch anders. Ik vind het zeker jammer om straks niet meer in dit bijzondere gebouw te wonen; ik blijf ervan genieten!
Ook omdat het de laatste maanden sociaal erg leuk is. Ik ken meer mensen door de yoga-lessen die een Argentijnse geeft. Ik noemde al eens dat zij het goede idee had om bij elkaar te komen en met wat eten en drinken erbij wat over elkaars werk te horen. Elke week 'presenteert' een wetenschapper of kunstenaar zijn/haar werk. Dat is erg geslaagd_ de groep enthousiastelingen blijft zich uitbreiden.
De meest bijzondere avond vond ik toen Alfred Dogbe, toneel- en romanschrijver uit Niger, vertelde over zijn leven en werk. Hij is de enige professionele schrijver (dwz levend van zijn activiteiten als schrijver) in Niger. Hij schetste de (intellectuele) context in zijn land: in Niger wonen 15 miljoen mensen, waarvan 2/3 jonger is dan 21. De levensverwachting is 35. Alfred is 46. Toen hij eindexamen deed, kende hij iedereen in Niger die examen deed: zo weinig mensen kunnen (zo lang) naar school gaan. In zijn land is bijna niemand die zijn boeken kan lezen. En voor de mensen die wel kunnen lezen, zijn boeken veel te duur; hij vergeleek de prijs van een boek met voeding voor een gezin voor een maand... Als oplossing circuleren er wel gekopieerde versies.
Ik kan natuurlijk niet zijn hele levensverhaal herhalen, maar misschien was dit al genoeg om te geloven dat het een erg boeiende en bovendien vermakelijke avond was.
Zulke ontmoetingen heb je in dit gebouw toch sneller dan op straat in het 14e arrondissement, denk ik. Maar wie weet wat me daar te wachten staat!
Andere onderwerpen die de revue zijn gepasseerd, zijn neurowetenschappen, extrasolaire planeten, quantumfysica ... Geen alledaagse onderwerpen voor mij! Komende week gaat een danseres uit Brazilië vertellen over haar dansen en het onderzoek dat ze naar dans/beweging doet.

Ik gebruik altijd mijn favoriete plattegrond van Parijs, waar het zuiden van de stad niet op staat. Ik kom er wel eens, maar meestal denk ik niet aan dat deel van de stad. Mijn wereld was vooralsnog niet veel groter dan die kaart, maar dat gaat dus veranderen!
De eerste aanschaf voor het nieuwe huis wordt een nieuwe plattegrond!

Joepie!

Nu een Voorspoedig Verhuis Verslag!
Ik heb al een nieuw apartment(je) gevonden voor eind oktober!
Van iedereen hoor je dat een huis zoeken een frustrerende klus is in Parijs. En duur, want makelaars vragen minstens een maand huur voor hun minimale service. Ik was nog niet begonnen met een actieve zoektocht _ in was nog in de fase van het moed verzamelen. Bovendien komen veel apartementen pas een klein maandje vantevoren op de markt (dat betekent dus bijna altijd dubbele huur).
Wel had ik laatst een studiootje gezien, en daar werd ik niet erg enthousiast van. Ik vond het vooral belangrijk om gezien te hebben, omdat het me deed beseffen dat ik niet teveel mocht verwachten, behalve van het aantal maandelijks te betalen euros.
Maar ... het kan raar lopen in het leven, en dat is dit keer ten positieve!
Een Italiaanse vriendin vertelde me dat een vriendin van haar gaat verhuizen. Na een mailtje ben ik gaan kijken en heb ik besloten dat ik het wil!
In een oud, maar recent gerenoveerd, pand (lees: geen lift) zullen ~30m2 de mijne zijn. Dat is natuurlijk klein, maar het is efficiënt ingedeeld en (als je inmiddels Parijs' klein gewend bent) voelt het niet piepklein. Ik heb een slaapkamer en een woonkamer, en functionele keuken, badkamer en gang mét gangkast. Haha, the things that make you happy!
Op de 3e verdieping van dit pand kom ik aan de rechter zijmuur te zitten, incl. het 'schuine raam'.Natuurlijk moet ik daar maandelijks een voor NLse/provinciaalse begrippen onevenredig grote zak geld voor inleveren, maar zo is dat nou eenmaal in centrum Parijs. En als het goed is, krijg ik per september een grotere zak geld aangeleverd in verband met het begin van mijn Europese Marie Curie fellowship.
Ik heb net de huisbazin ontmoet. Dat was leuk _ ze houdt van praten! 2 uur lang hebben we vermakelijk de praktische en vele andere zaken besproken! Volgende week komt ze bij mij het contract tekenen, want ze heeft mijn klooster altijd al eens van binnen willen zien!
Zij gaat de nu zalmroze muren weer wit maken, een grote schoonmaak doen _ service van de zaak! Ik wist niet dat (waar dan ook ter wereld!) dit soort huisbazen bestonden!
Het is in het zuiden van Parijs, in het 14e arrondissement. Dat vind ik leuk. Ik zou het niet hebben gekozen, maar ik vind het erg leuk dat ik de stad nu, op mijn fietsje (waarvoor binnen een stalruimte is!), vanuit een volledig andere hoek ga ontdekken.
Alles lijkt behoorlijk perfect!
Zou een huizenzoektocht in Parijs ooit eerder zo soepel zijn verlopen?
Leuk hoor! Wie komt er kijken? Helaas dan wel een metrorit van 25 min ipv de 7 minuten lopen vanaf Gare du Nord, maar ter compensatie meer privacy en misschien zelfs wel een slaapbank! Én ik krijg ruimte voor een tafel om aan te eten!
('n kinderhand is snel gevuld ..)

Oh ja, ik moet natuurlijk nog wel een 'dossier' inleveren, zoals dat gaat in Frankrijk. Om een idee te krijgen: Of ik wil inleveren:
- kopie identiteitsbewijs
- kopie van mijn arbeidscontract
- laatste 3 salarisstroken
- verklaring 'van goed (betaal)gedrag' van de laatste verhuurder
- kopie van mijn belastingaangifte
- kopie van de identiteitsbewijzen van mijn beide ouders
- kopie van de laatste 3 salarisstroken of pensioenpapiertje (hoe heet zoiets) van de beide ouders
- kopie van de belastingaangifte van de ouders
- mijn ouders, die garant moeten staan, moeten een HANDGESCHREVEN verklaring (officiële, vooropgezette tekst) van hun garantie schrijven __ dat wordt een middagje Franse schrijfles dus!
- bewijs van brand-/inboedelverzekering
- en dan moet ik natuurlijk nog het contract zelf ondertekenen en de inboedel opmaken en een maand borg betalen ... en dan kan het woongemak beginnen!
(ik wilde hier helemaal geen lang bericht van maken, maar ja... 'l'administration Française'...)

ROME | eeuwige stad

Laatst ben ik 4 dagen in Rome geweest met een vriendin. Ook daar was de camera natuurlijk mee, en ook daar voelde ik me aangetrokken tot afbladderende verf, oude, vervallen gebouwen en straatjes.
Maar wat ik vooral mooi vond is de mix van bouwstijlen, want -perioden die je overal in de stad ziet. Mij is verteld dat men door de eeuwen heen gewoon bovenop de ruïnes van de voorgaande periode heeft gebouwd, bij gebrek aan geld en nieuwe materialen. Dat is nog goed te zien aan de verschillende stijlen die naast elkaar staan, met als ultiem voorbeeld de keuken/badkamertegeltjes in een verder toch wel oude Romeinse ruïne!




Parking spot with a view:
Natuurlijk hebben we ook aandacht besteed aan de bekende monumenten.
St.Pieterplein, nu eens niet vol met vrome bezoekers.
Forum Romanum.
Het Colosseum.
Het Pantheon.
Dan nog wat straatbeelden, of andere prettige dingen:



En dan de publieksfavoriet op Flickr en Facebook:
Ik hoop dat het af en toe eventjes wachten voor de foto het waard was; ik heb me niet vaak/vaak niet ingehouden, ondanks dat ik niet alleen op pad was. Dat voelt niet altijd ideaal, maar ik ben blij dat ik het zo heb gedaan. Hoe erg is het nou om nog een halve minuut langer op zulke mooie straathoeken te staan?