Politie

Iets wat me hier opvalt is de overvloedige aanwezigheid van de politie in het straatbeeld. Er lopen veel agenten rond, maar je ziet ook vaak hele colonnes politie (arrestatie)busjes rijden. 't Is me niet altijd duidelijk waar ze naar toe gaan, of vandaan komen. 

Ik ken de historie niet waarom ze vaak met zovelen tegelijk uitrukken, maar 't komt af en toe een beetje overdreven op me over. Er zijn veel demonstraties, maar ik heb nog nooit gezien dat die uit de hand liepen (zie daar de preventieve werking van >10 politiebusjes waarin de agenten zitten bij te kletsen, wachtend op actie !?). Wel ben ik al een paar keer zo'n rij politiebusjes voorbijgefietst, me afvragend waarom ze er staan, om vervolgens een groepje van 50 demonstranten aan de overkant van de weg te zien staan ...

Naast het eerder beschreven veelbeblazen fluitje, maakt de politie hier ook graag lawaai middels hun sirene. Aan de ene kant snap ik dat wel, want het respect van de Franse automobilist voor de politie lijkt niet zo groot te zijn dat ze opeens beleefde verkeersdeelnemers worden en ruimte maken als de sirene niet klinkt. Maar ik heb wel de indruk gehad dat de sirene ook wel eens wordt gebruikt als ze aan het eind van de dag gewoon honger hebben en naar huis willen. 

Al die politie doet je afvragen of er allemaal dreigingen in de lucht hangen. Waarom staan hier zoveel politiemensen op wacht bij gebouwen, en hebben we (jullie) dat in NL veel minder? Hier zijn natuurlijk meer belangrijke gebouwen, maar ik vind het toch opvallend. Het lijkt me niet zo'n interessante baan, en ik weet niet zo goed wat ik ervan moet denken; is het nodig/nuttig?

Iets wat wel nuttig is, is dat de politie probeert het verkeer een beetje in goede banen te leiden en mensen straft die zich niet aan de regels (soms ver te zoeken) houden ...

Maar dat heeft wel tot gevolg dat ik al 3x op mijn vingers ben getikt dat ik niet door rood licht mag fietsen. Eerder heb ik verteld dat ik op de route van huis naar werk gemiddeld 55 stoplichten tegen kom en dat ik dus soms wel doorfiets als deze alleen bedoeld zijn om voetgangers over te laten steken en er geen voetgangers te bekennen zijn. Daar is meneer agent het dus niet mee eens. Oeps. Totnogtoe kwam ik er met een 'niet meer doen en bon journée' goed vanaf, maar dat houdt vast een keer op. De laatste keer wilde de agent me iets laten zien; hij bladerde in een boekje en wees naar een getal in een tabel: 155 euro boete voor door rood rijden! Ze maken geen onderscheid tussen auto en fiets. 

Daar ben ik het heel erg mee oneens (niet idem risico), maar ik denk niet dat ik een agent kan overtuigen dat dit niet heel logisch is, al was mijn Frans goed genoeg. Dus, ik moet mijn leven beteren en het lot niet tarten. Hoe duur leuke dingen ook zijn in Parijs, voor dat bedrag kun je heel wat leuk(er)s doen.

Stom is wel dat ik het al een tijdje probeer om gewoon steeds te stoppen, maar vaak door rood fietsen waar het kan blijkt nogal in mijn fietssysteem ingebakken te zitten: probeer het maar eens; het is een automatisme! Ik denk ook dat je 't meestal wel goed inschat en dat het risico dus niet zo groot is en het maakt het dus nogal frustrerend als je om je heen veel grovere (naar mijn bescheiden mening dus) verkeersnalatigheden/overtredingen ziet die niet aangepakt worden. Maar ja, ik ben ook nog niet echt aangepakt ..

Oh ja, en zoals op de foto te zien is: hier is het ook regenachtig. Wel met een zonnetje dat af en toe vrolijk probeert door te breken. Niet dat jullie denken dat ik hier nog steeds lente zit te vieren. Dat zou oneerlijk zijn! 

Het lijkt me tijd om weer eens een paar woorden aan mijn werk te wijden. De eerste indrukken zijn inmiddels vervangen door wat stabielere impressies, hoewel dat inhoudelijk niet zoveel uit maakt. Het is dus nog steeds een goede en leuke plek om te werken.

Ik leer veel; ik ben een aantal nieuwe labtechnieken aan het proberen (voor de niet-labmensen: het kan weken, zo niet maanden duren voordat een experiment goed werkt). Een groot verschil met Rotterdam is dat de afdeling hier veel kleiner is. Bovendien weet ik niet wiens expertise waar ligt. Én ik heb met de meeste mensen geen gemeenschappelijke taal waarin we vloeiend zijn. Dus, waar het in R'dam erg gebruikelijk was om andermans suggesties en ervaringen te vragen over een bepaalde techniek, zit ik hier veel in mijn eentje uit te zoeken. Dat is erg goed/leerzaam voor me; de 'vraag-maar'-sfeer en de aanwezigheid van een paar erg behulpzame, kundige mensen maakte me wat lui ...

Ik vind het soms een beetje eng (ik ben met technieken bezig die als lastig bekend staan), maar ook erg leuk, want leerzaam. 

Als de puzzeltocht dan leidt tot mooie resultaten, is het geluk van de wetenschapper compleet!

Nou ja, da's pas echt als je het resultaat ook nog als wetenschappelijke publicatie in een internationaal tijdschrift kunt plaatsen. Dat is hoe wetenschappers hun bevindingen aan de/hun wereld vertellen. En afhankelijk van hoe belangrijk je bevindingen zijn, kun je dit in een tijdschrift met meer o minder aanzien publiceren.

Ik leg dit uit, omdat ik van mijn bazin een mooi aanbod heb gekregen. Zij heeft in samenwerking met Canadese onderzoeker een mooi artikel geschreven en dit naar een tijdschrift met veel aanzien (Nature Genetics!) gestuurd. De kwaliteit van het ingestuurde werk wordt dan beoordeeld door andere onderzoekers in hetzelfde vakgebied. Zij kunnen suggesties aandragen voor verbetering van het artikel, het goedkeuren of afwijzen. In dit geval hebben ze wat suggesties gedaan, waaronder een experiment dat toch op mijn 'to do'-lijstje staat. Als ik dat experiment binnenkort werkend krijg, komt mijn naam op dat artikel (en daar gaat het dus om bij ons)!

Dus; snel aan de slag; ik hoop dat het snel genoeg gaat lukken. Als het goed gaat, is dit een erg gemakkelijke manier om mijn naam in dat tijdschrift te krijgen. Het was natuurlijk leuker geweest om het hele experimentele en schrijfproces mee te maken, maar ik klaag niet!

Inmiddels heb ik ook weer twee geldaanvragen de deur uitgedaan. Ik heb er nu een beter gevoel over; ik kan dingen nu natuurlijk beter uitleggen en opschrijven dan toen ik nog niet aan dit onderwerp werkte (en midden in de afronding van mijn promotie zat ...). Bovendien is mijn publicatie nu beter dan de vorige keer; dat is ook niet onbelangrijk. We zullen zien of het wat oplevert.

En sociaal is het nog steeds hetzelfde. Natuurlijk leer ik mensen een beetje meer kennen en kom je erachter hoe de interne verhoudingen liggen, bijvoorbeeld welke onderzoeksgroep minder coöperatief is. Het is gezellig binnen onze groep en de andere groepen groet ik vriendelijk, maar die spreek ik niet heel veel. Soms heb ik opeens wel een heel gesprek in het Frans, en soms hoor ik zelfs een zinnetje Engels van hun kant. Ik oefen veel Frans met de analist met wie ik een deel van het lab deel en zij helpt me goed het te verbeteren (ze is best streng!).

Mijn cursus Frans was vanavond voor het laatst. Ik heb veel geleerd, maar dat moet nu nog geconsolideerd. Ik moet blijven oefenen en nadenken wanneer ik welke tijd gebruik en waarom en hoe je die ookalweer vormt. 

Maar de volgende cursus, nu door het werk betaald, begint als het goed is volgende week (eigenlijk deze week, maar dat was opeens toch niet zo - dit verhaal had deel 2 van 'de Franse slag' kunnen worden!). Dat zou fijn zijn. 

Officieel (vind ik):

HET IS LENTE!

Met 15 graden overdag en veel zon, wordt iedereen vrolijk en energiek. Droeg men vorige week nog wollen truien: nu zijn vooral blote armen en zomerjassen zichtbaar. En ons raam is niet het enige dat open staat op het lab!

(voor de zekerheid wordt de hal van mijn woonklooster nog wel lekker warm (>23C?) gestookt ....GRRRRR#$&(@#&(@ !!).

Ik heb afgelopen zondagmiddag weer de skatetocht door de stad gedaan: toen we langs parkjes kwamen, zag ik dat het daar al heel erg druk was en ook de

 kade langs Canal St Martin (zie een van mijn eerste blogs) zat al behoorlijk vol. Gezelligheid! Dat vind ik erg leuk aan Parijs: bij gebrek aan tuin trekken mensen zich niet terug achter hun schutting, maar gaan ze de straat op om van het weer te genieten. Dat wordt dus picknicken aan 't kanaal deze zomer! Ik heb trouwens ook een lekker plekje in mijn raamkozijn/vensterbank gevonden: met een kussen en de ramen open is het lekker lezen in het lentezonnetje! (vraag maar aan de duiven)

Weer begrijp ik niet waarom men altijd praat over integratieproblemen ...

Kamertemperatuur

Fransen lijken een andere temperatuursbeleving te hebben dan Nederlanders. Of in ieder geval dan mij. 

In veel gebouwen vind ik het ERG warm. Nou is het niets nieuws dat ik het eerder warm heb dan anderen, maar ik had 't idee dat het ook volgens Nederlandse maatstaven best warm is hier. Ik wilde geen voorbarige conclusies trekken, dus de onderzoeker in mij heeft meerdere mensen gevraagd wat zij als kamertemperatuur beschouwen. Vaak was het antwoord 22 graden (soms 21, soms 23). Dat verklaart een hoop. 

Omdat ik dacht dat ik overdreef als ik dacht dat het in een warenhuis misschien wel 24 graden was, heb ik een keer een thermometer meegenomen: het lag niet aan mij: 27 graden !!! Dat is toch wat overdreven, typ ik met gevoel voor understatement.

Ik kan niet goed tegen die warmte: ik word er agressief van, merk ik. Ik vind het vies. Of geagiteerd is misschien een beter woord: er zijn nog geen slachtoffers gevallen. Mensen houden hun kouwelijk-zijn zelf in stand. Maar ik zal jullie (hier) niet lastigvallen met mijn ideeën (waarheden! haha) dat je je temperatuurssysteem kunt trainen en dat je  het jezelf veel gemakkelijker kunt maken ...

In het lab is het meestal 22/23 graden. Gelukkig werk ik naast iemand die ook van frisse lucht houdt en de ramen kunnen open, dus dat doen we regelmatig, voor een 'frisse' bries. Nu is het heerlijk weer hier; het wordt echt al zacht, dus de lente is in aantocht. De zon schijnt rechtstreeks op mijn labtafel, dus als het raam openstaat zou ik in theorie een kleurtje kunnen krijgen (ware het niet dat mijn huid daar niet aan lijkt te doen ..). Ik ben erg benieuwd wat ik van de zomer in Parijs ga vinden. Eerlijk gezegd ben ik een beetje bang dat dat niet mijn favoriete seizoen gaat zijn: vies warm. We zullen het zien; misschien wen ik wel aan de warmte, als het langzaam 'erger' wordt. Maar het móet wel een stinkstad worden... Ik houd jullie op de hoogte.

In een café zag ik een 'Boomerang' kaart waarop de gemeente suggereerde de kachel op 19 graden te zetten en een extra trui aan te zetten om zo energie(kosten) te besparen, maar ik vrees dat dat teveel gevraagd is van die fragiele Fransen ...

De Franse slag

HIJ BESTAAT!

Te denken valt aan: 

* De vele gaten in de wegen en stoepen,

* De onmogelijkheid om (binnen 4 maanden/ na >5 keer mailen) antwoord te krijgen van een P&O medewerker op basale vragen als 'hoeveel vrije dagen heb ik', 'waar is mijn pensioen geregeld', 'hoe zit het met het Franse systeem dat je 1x per jaar extra loonbelasting moeten betalen en dus hiervoor moet sparen', 'ben ik al verzekerd?',

* Het gebrek aan aandacht dat het uiterlijk/de hygiëne van wc's in restaurants krijgt,

* Het gebrek aan haast met klusjes in mijn 'klooster'. Ook hiervan heb ik legio voorbeelden: 

#  >6 weken wachten op een nieuwe electrische kookplaat, nadat ik minstens wekelijk klaagde dat het niet handig is als de stoppen elke keer door slaan als ik beide pitten tegelijk wil gebruiken,

#  ontzettend traag internet; ook nadat ze nieuwe glasvezelkabels hebben gelegd. Mijn laptop geeft de voorkeur aan een draadloos netwerk dat hij van buiten oppikt (door de dikke kloostermuren heen!), boven de kabel die uit de muur komt. De huisbaas wijdt het aan mensen die downloaden ... Een gebouw voorzien van degelijk internet moet toch niet zo moeilijk zijn anno 2009,

# de mening van de klusjesman dat mijn badkamer-schuifdeur voldoende sluit, terwijl je bij maximale 'sluiting' door een kier nog goed kunt 'ervaren' (met diverse zintuigen) wat de aard van de boodschap van de wc-bezoeker is,

# het geen haast hebben met het repareren van de wasmachines als ze kapot zijn, of afwimpelen van mensen door te zeggen dat het heel normaal is dat een wasmachine begint met (droog) centrifugeren.

* De toestanden die je moet doorstaan om verzekerd te zijn voor ziektekosten. Hoewel sociale voorzieningen in Frankrijk goed heten te zijn, is het behoorlijk ingewikkeld om het geregeld te krijgen. Over wachttijden van maanden verbaast niemand zich, als gegevens überhaupt zijn verwerkt. Ik zat al klaar om een gefrustreerd stuk te typen over wat er allemaal mis ging bij mij en waarom ik na vier maanden actief proberen weer terug bij af ben, toen het opeens geregeld leek (maar, er was geen fout gemaakt!. Die adrenaline ga ik dus niet weer opnieuw oproepen! Nu dus nog maar 'een paar maanden'  wachten en dan heb ik een groen pasje als bewijs dat ik (via deze lijdensweg) verzekerd ben!

Het meest frustrerende bij dit soort (wan)toestanden is, dat als je je gal spuwt bij Fransen, ze hun schouders ophalen en zeggen 'Bienvenue en France, wij winden ons er niet meer over op'. Dat is een goede tip, maar ik heb voorlopig nog erg veel moeite om dat te accepteren. Hoewel ik dit al vaak heb meegemaakt, blijf ik nog hoop koesteren dat er ergens capabele mensen werken in overheidsinstanties ... Is er dan niemand met een beetje betrokkenheid, plezier in zijn werk, de wens om iemand goed te helpen? Begrijp me niet verkeerd: men is niet onvriendelijk, maar een beetje meedenken is er niet bij en ook de normale taken gaan niet goed, of erg langzaam.

Dit als tegenhanger bij alle positieve verhalen op deze blog! (daar komen toch wel weer meer van!)