Tegelijkertijd zijn er ook dingen die me blijven opvallen; waarvan ik maar niet kan begrijpen waarom ze het aanpakken zoals ze het aanpakken.
Zoals bijvoorbeeld het gebrek aan onderhoud van zowel privébezit als openbare gelegenheden: vieze muren, afbladderende verf; ook als je er niet op let, kun je het overal zien.
Dat het moeilijk is alles schoon te houden in een stoffige, vervuilde stad, snap ik. Maar dat je je kozijnen laat verrotten, omdat je ze na plaatsing nooit meer een nieuwe laag verf gunt, snap ik niet.
In het boek 'Du vin, du pain, du pindakaas' schrijft Roos Boum 'dat dingen voor de Fransman niet mooi hoeven te zijn, zolang ze maar functioneel zijn'. Dat vind ik een heel treffende beschrijving van wat ik overal om me heen zie. Met mijn Nederlandse referentiekader (iedere huiseigenaar geeft z'n houtwerk immers elke paar jaar een nieuwe lik verf, toch!?) in het achterhoofd, blijf ik me verbazen. Tripjes terug naar NL versterken mijn observaties tav dit culturele verschil. Grappig is dat bezoekende NLse vrienden meestal snappen waar ik het over heb, en dat Zuid-Europese vrienden het duidelijk minder opvalt. Er is echt een culturele component en referentiekader bepaalt heel veel over hoe je dingen ziet. (en ik moet concluderen dat dat me zo kritisch maakt tav Frankrijk, meer dan de Zuid-Europeanen, voor hen is het hier gemiddeld genomen best heel goed geregeld).
Nederland is zooo netjes, goed bijgehouden, georganiseerd. En ja, ik mer steeds meer dat me dat wel bevalt!
Maar, ik had een blog entry over Verbazing en Franse muziek belooft! Dat blijft veelvuldig een bron van ultieme verbazing onder de buitenlanders in ons lab. Ik heb een lange carrière als lab-dj: op één of andere manier heb ik het vaak gepresteerd de 'muziek-tiran' te worden op mijn eerdere werkplekken (hetgeen ik zo sociaal mogelijk probeer aan te pakken). Vaak luisteren we naar mijn iPod. Maar sinds één collega een nieuwe telefoon heeft waar ze ook radio mee kan luisteren, wordt die steeds vaker aan de boxjes gehangen. Drie collegas hebben voorkeur voor mijn iPod, maar ja, je probeert het toch gezellig te houden. Dus we luisteren ook vaak Franse Radio. En dan krijg je Franse muziek! Er was ooit een regel (wet) dat Franse radiozenders een aanzienlijk percentage van de tijd Franse muziek moesten draaien. Dat is inmiddels wel wat versoepeld, maar het is nog steeds een aanzienlijk deel. En da's jammer, als je 't mij vraagt.
Fransen leren dat Franse muziek meer om de tekst gaat, en dat de teksten diepzinniger zijn dan bijv. Engelse muziek (om alle Engelse muziek maar even over één kam te scheren). Onschuldige, maar effectieve propaganda!
Maar stel dat je zoiets zo algemeen zou kunnen zeggen, wil je dan nog steeds niet liever dat die teksten worden gezongen door een aangename stem, en niet vals?
Ik vraag het me vaak af; er komt wat voorbij! Bij mij komt veel Franse muziek echt niet lekker binnen. Ear-piercing comes to mind.
Natuurlijk hangt het af van het radiostation dat je kiest, maar een goed station hebben we nog niet gevonden. Het 'station de pop-róck' speelt wel Engelse muziek, maar elke dag dezelfde jaren '80 hits gaat vervelen! Ze hebben een kleinere cd-collectie dan Sky Radio!
Echt apart hoe anders men hier tegen Franse muziek aan kijkt, dan wij tegen Nederlandse muziek. Beleid heeft verstrekkende gevolgen (inclusief slechtere beheersing van de Engelse taal).
Als je altijd hoort dat Franse muziek/cultuur superieur is aan dat van andere landen, word je minder kritisch, is mijn conclusie.
Want niemand anders (behalve mijn Portugese collega, met wie ik mijn verbazing over Franse muziek deel) leek ongemakkelijk te worden van de twee vals zingende zangers in de (synthesizer!) band op de eerderbeschreven bruiloft, die 'cotton eye joe' fonetisch murmulden, want ja 't is best een moeilijke, snelle tekst. Plaatsvervangende schaamte maakte zich van mij meester.
De muzikanten waren op de bruiloft trouwens met ons aan tafel gezet _ ik heb wel eens meer zin gehad om gebruik te maken van een gelegenheid om met 'de band' in contact te komen!
