Een geweldig mooie maand in Australië, daarna met hernieuwde energie twee weken in het lab en toen een kerstweekje in NL met familie en wat vrienden. Nu dan echt weer aan 't werk voor langere tijd achter elkaar.
Wat velen van jullie wel weten, maar wat ik hier nooit uitgebreid heb belicht, is dat mijn werk hier in Parijs niet echt een succesverhaal is. Daar zijn allerlei oorzaken van, waarvan een belangrijke dat we als (klein) team erg afgezonderd op een afdeling zitten en er geen tot zeer weinig interactie is met andere onderzoeksteams. Het is niet de stimulerende, inspirerende onderzoeksomgeving gebleken waar ik op hoopte. Dit soort dingen blijkt vantevoren lastig in the schatten.
Hoe dan ook, het uitblijven van interessante resultaten en de ontwikkeling in een onafhankelijke postdoc deed me afvragen of ik mijn contract wel moest volmaken. Om diverse redenen concludeer ik dat ik niet op de plek zit waar ik het meest tot mijn recht kom, het beste uit mezelf kan halen. Ik heb heel veel geleerd in de afgelopen jaren, maar het zijn niet allemaal lessen die ik in de toekomst nog hoop toe te moeten passen...
Ik heb een mooie Marie Curie beurs van de Europese Commissie, t/m augustus 2012, maar als je niet de wetenschappelijke ontwikkeling doormaakt waar je op hoopte (of die logisch is in een bepaalde fase), kan stoppen beter zijn dan doorgaan.
Veel erover nadenken en gesprekken met vrienden resulteerde in een actieve zoektocht naar een leuke nieuwe onderzoeksplek in NL ('t is je misschien opgevallen, maar 't is tijd voor me om terug te gaan!). Ik wil het liefst naar Amsterdam, omdat daar de meeste vrienden wonen en omdat ik denk erg van dei mooie stad te kunnen genieten.
Gelukkig bleek de Neuroscience Campus van de VU veel voor mij interessante afdelingen te hebben, dus Amsterdam was een logische plek om te gaan rondvragen. De eerste professor die ik benaderde, reageerde erg positief op mijn verhaal, of wellicht meer op mijn initiatief/motivatie. Hij hielp me verder door mee te denken en namen te geven met wie ik contact op zou kunnen nemen. Alle telefoongesprekken die ik daarna gevoerd heb, waren erg positief en stimulerend: ondanks dat ik hier geen mooie resultaten heb weten te krijgen, had men vertrouwen in mij als wetenschapper. Heel prettig!
In oktober ben ik naar Amsterdam gegaan om deze mensen te ontmoeten. Sindsdien weet ik waar ik hoop mijn wetenschappelijke ontwikkeling voort te zetten; ik heb een leuke afdeling gevonden aan de VU, waar ze aan multipele sclerose werken.
Ik zeg 'hoop', want niets is zeker op het moment. Er staan geen zakken geld klaar, dus dat moet ik zelf aanvragen. Ik ben me nu druk aan het inlezen in dit onderwerp, wat moet leiden tot een goed projectvoorstel. Binnenkort ga ik weer naar Amsterdam om dit met mijn hopelijk-nieuwe-bazin te bespreken. Ik word er erg enthousiast van!
Bijkomend voordeel is dat het me algemeen energie geeft om in iets nieuws te duiken, en daarmee ook motivatie om nog extra ervoor te gaan om nog iets te presteren in de maanden die me hier in Parijs resteren.
Ik blijf dus wel tot het einde van mijn contract. Procedures om onderzoeksgeld aan te vragen duren vaak maanden vanaf de deadline, dus ik zal niet voor september in Amsterdam kunnen beginnen. Gelukkig lijkt het in het lab hier nu iets beter te gaan, dus deze burger heeft weer hernieuwde moed!
Veel veranderingen op komst dus, inclusief een terugkeer naar NL later dit jaar. Sociaal gezien heb ik daar erg veel zin in. Verder ben ik natuurlijk heel erg benieuwd om te ervaren of NL echt de utopie is die zich in mijn hoofd heeft gevormd, door vergelijkingen met Frankrijk. Haha, zo erg is het niet, maar ik ben wel benieuwd of ik teleurgesteld zal worden!
Het belooft een mooi, of in ieder geval spannend, jaar te worden!
Ik hoop dat 2012 jullie ook heel veel goeds, leuks, inspirerends, motiverends, gezelligs, liefdevols en succesvols brengt!
