Jeudi noir

Het vooroordeel wil dat Frankrijk vaak staakt en dat kan ik alleen maar onderschrijven.

(behalve dat ik zelf vandaag ook niet maximaal productief bezig ben merk ik er niets van)

ADDENDUM:

Er niets van merken bleek niet helemaal waar: op weg naar huis waren veel wegen afgezet (niet voor fietsers!) en er waren aardig wat mensen op de been om in optocht te demonstreren. Ik heb wel begrepen dat het een van de grotere/grootste stakingen was, zelfs voor Frankrijk. Vooral omdat zoveel sectoren tegelijk staakten. 

We kregen vandaag al diverse mails dat het een succes is geweest, ook voor in het onderzoek. Details weet ik niet en ik heb ook nog niets over salarisverhoging gehoord.

Mensen bij mij op de afdeling lijken zich er absoluut niet mee te bemoeien. Vandaag en gisteren was er een internationale commissie die in opdracht van de Franse regering het niveau van het werk op onze afdeling kwam beoordelen, wat gevolgen heeft voor het geld dat de staat in onderzoek stopt, dus daar gingen de gesprekken aan de lunchtafel over. 

Maar ik beloof meer onderzoek te doen naar dit deel van de Franse samenleving, zodat ik een keer een blog over staken kan schrijven.

Hecht Ema!

Dat klinkt binnenkort misschien regelmatig hier op straat (Fransen hebben de aparte neiging om een H aan het begin uit te spreken als die er niet staat, en hem weg te laten als hij er wel staat), want er is een HEMA geopend in Parijs !!! Dat schijnt hetgeen te zijn dat Nederlanders het meest missen in het buitenland (er is boek getiteld 'ik mis alleen de HEMA' - ik heb het (nog) niet gelezen) en daar kan ik me als fervent HEMA-fan alles bij voorstellen. 

Sinds vorige week is er nu dus een in een buitenwijk van Parijs. Ik ben er nog niet geweest (ik weet heel goed wat ze hebben!), maar dat gaat ongetwijfeld tzt gebeuren. Als ik daardoor minder vaak naar NL kom, kunt u zich met klachten richten tot HEMA BV Klantenservice.

Ik had het al aangekondigd, maar het is waar: ik heb meer tijd! En oh wat is dat fijn! Het geeft alleen niet de meest interessante blogs. Net een heel weekend vol ME-time gehad, en daar kan ik heel goed mee omgaan, al zeg ik het zelf! Naar de Afrikaanse markt gegaan om lekker allemaal verse légumes en fruits in te slaan, daarmee lekker koken, lezen, en ik heb voor het eerst geskate. Ben een rondje in de buurt gaan maken, ter ontdekking van een park waarvan ik gehoord had dat het mooi is. Én heuvelachtig, dat had ik ook gehoord. Ik had er alleen niet bij nagedacht dat de buurt eromheen dan misschien ook heuvelachtig zou zijn ... Dat was ie wel. Dat viel dus tegen, vooral omdat ik vaak niet op de straat kon skaten omdat die van grove kinderkopjes gemaakt was, en omdat de stoep erg smal en vol roosters en gaten zit .. Maar leuke sight-seeing was het wel en het park is inderdaad mooi (en heuvelachtig dus: ook leuk, de berg af op een grindpaadje). Sommige kades van de Seine en het Canal St Martin hier bij mij in de buurt zijn op zondag autovrij voor wandelaars, fietsers en skaters. Dat scheelt. 

Op de fietspaden/busbanen in de stad, waar het vlak is, zie ik het trouwens wel zitten om meer te gaan skaten, dus dat zal ik vanaf nu wel vaker gaan doen.

Als bewijs dat ik écht veel tijd had: ik heb 3 appeltaarten gebakken! 'Waarom 3?' is nu een heel logische vraag, behalve als je weet dat het bij ons op het werk traditie is dat nieuwelingen iets moeten bakken (ideetje misschien?). Ik probeerde er eerst onder uit te komen, omdat ik geen zin had in dat gehannes in mijn piepkleine keukentje, maar het onderwerp kwam af en toe weer ter sprake en mijn Frans is nu te goed om te blijven zeggen dat ik het niet begrepen heb. Maar, mensen vonden het érg lekker , dus nu ben ik officieel geaccepteerd. Ik mag blijven. Normaalgesproken is 16.00/17.00 u een typisch Franse snacktijd, ook als er op chocoladecake getrakteerd wordt, maar ik heb de boel even lekker verstoord door het om 11 u te doen (mijn drang om de wereld te veranderen is nog niet verdwenen ...) . Gelukkig blijken de Fransen flexibel waar het appeltaart betreft. Ik moet zo het recept gaan vertalen voor een paar meiden: dat lijkt me een goed teken (verkoopt de HEMA ook appeltaartmix?).

Nog even over dat 'ik mag blijven'. Dat is wat het werkgeld betreft allemaal nog niet heel zeker. Zoals eerder verteld had ik bij vier organisaties een beurs aangevraagd, maar van allemaal heb ik een afwijzing gekregen. Dat vind ik niet ontzettend verwonderlijk (er zijn zoveel goede onderzoekers, betere onderzoekers), maar het is wel balen. Tijdens het proces van het schrijven kreeg ik meer hoop dan ik vooraf had. Ik ben nu een beursaanvraag aan het herschrijven en dan kan ik hem opnieuw indienen. Gelukkig zie ik, nu ik beter in de stof zit, wel dingen die ik nu beter kan opschrijven. Mijn bazin kan ook nog geld bij een Frans spierziektenfonds aanvragen. Dus, ik hoef de koffers (lees: grootste boedelbak) nog niet in te pakken, maar het is dus ook nog niet zeker dat ik hier de gehoopte 2 a 2,5 jaar kan blijven. Het houdt het leven spannend!

Nou, ik ga mijn Franse huiswerk doen en het recept vertalen. Ik ben sinds 2 weken bezig met een cursus Frans. 2 keer per week bijna 2 uur. Daar moeten toch wat grammaticaregeltjes (werkwoordstijden!!!) te leren zijn. 

À bientôt !

Op straat

Al een tijdje wil ik wat straatobservaties met jullie delen. Ik loop en fiets veel door de stad en dat verveelt totnogtoe geenszins! Er zijn zoooveel indrukwekkende gebouwen, dat ik, ook in straten waar ik vaak kom, nog panden blijf ontdekken waarvan ik nog niet had gezien dat ze zo mooi waren. Ik ken geen stad die dat in dezelfde mate heeft.

Hiernaast een willekeurig moment tijdens mijn fietstocht naar het werk - ik fiets elke dag over het Île de la Cité, langs de Notre

 Dame. Niet slecht in het ochtendlicht!

Hoewel ik het prettig vind dat ik nu een half uur fiets om naar mijn werk te 

gaan, in plaats van de 4 minuten in Rotterdam, voelt het niet erg gezond. Omdat ik van de uitlaatgassen last kreeg van astma, die soms de hele dag van zich liet horen (piepen), fiets ik nu met een mondkapje! 

Beetje jammer, maar waarschijnlijk op de lange termijn wel verstandig. Je ziet er wel meer mensen mee fietsen; zo kwam ik op het idee. De lucht is echt voelbaar slecht. Aangezien je hier vaak op busbanen fietst, pleit ik voor electrische of andere niet-stinkende bussen ..

Iets wat heel erg opvalt hier, is het aantal zwervers op straat. En hoeveel spullen ze hebben. Ergens moet een slaapzak-distributie-punt zijn, want ze hebben complete bedden (nou ja, zonder de bedombouw), die je op de gekste plekken tegenkomt (zie links). Midden op de stoep, vaak op metroroosters, voor een beetje warmte. 

Sommigen zijn duidelijk alcoholist en zonder al teveel toekomstperspectief, zonder geld maar met die specifieke geur van clochards die in geen tijden bij het concept van hygiëne hebben stilgestaan. Anderen daareentegen, zien er best netjes en verzorgd uit. Je ziet zelfs soms mannen in pak, rammelend met een kartonnen bekertje om geld te vragen. Ook van de zwervers die in het park achter mijn huis slapen, jonge jongens, zou je niet zeggen dat ze dakloos (het speelhuisje daargelaten) zijn. 

Het fascineert me enorm wie deze mensen zijn, waar ze vandaan komen en hoe het er zoveel kunnen zijn. Ik weet nog niet waar ik het antwoord kan vinden. 

Ik kan me voorstellen dat iemand zijn baan, geld en huis verliest en uiteindelijk in zijn nette pak

bedelend op straat beland. Maar ik kan me níet voorstellen dat zo'n verhaal zoveel mensen overkomt. 

Toen ik in NL was, hoorde ik rond kerst op het nieuws dat daklozen van straat werden gehaald, omdat het te koud en daarmee gevaarlijk was om buiten te slapen. Hier lijkt dit niet te gebeuren. Ondanks dat op veel plaatsen nog sneeuw en ijs op de stoep ligt, zie je de zwervers ook nog gewoon liggen. Ze zoeken wel elkaars warmte op, en waar mogelijk een overkapping, zoals hier rechts te zien bij Gare du Nord. Het lijkt me geen pretje...

Bonne année!

Ik hoop dat jullie een goede start van 2009 hebben gehad; maak er een mooi jaar van!

Ik ben terug in Parijs, na 1.5 week in NL te zijn geweest. Die tijd heb ik gevuld met klussen in het huis v

an mijn zus en haar vriend. Aangezien we ook op 1e en 2e kerstdag hebben doorgeschuurd, geplamuurd, en geverfd, was dit voor ons één van de witste kersten (?) in de recente geschiedenis. Om toch een beetje een kerstgevoel te hebben, zijn we wel uit eten gegaan.

Na 6 dagen bij hen aan het werk te zijn geweest, had ik 'vrij' en ging ik 'on tour' langs vrienden in Weesp, Amsterdam en Rotterdam. Ouderwets gezellig allemaal, dus het was een goede tour. 

In Rotterdam heb ik in mijn (voormalig) eigen appartement geslapen, bij vrienden die het nu huren. Erg leuk om te zien wat zij ervan gemaakt hebben - veel van mijn sporen zijn uitgewist, dus 't was niet meer echt mijn huisje. 

Ook gegeten met een stel oud-collega's. Dat blijft toch een erg gezellige club. Dat is in Frankrijk door de taal nog wel heel anders. Doordat ik nog niet in het Frans kan ouwehoeren, en collega's niet in het Engels, is het niveau van interactie tijdens het doen van experimenten (waar je niet altijd je volledige c

oncentratie voor nodig hebt) hier aanzienlijk lager. Dit is geen reden voor eenzaamheid (daar moet meer voor gebeuren!), slechts een observatie/reflectie!

Half januari kan ik hoogstwaarschijnlijk met een cursus beginnen, dus ik hoop dat ik dan met sprongen vooruit ga.

Ik ben het jaar al goed cultureel begonnen, door gisteren in Rotterdam heel snel bij de expositie van 'the last days of Shismaref' (even reclame maken voor de goede zaak) in het Fotomuseum binnen te lopen, voordat Thalys me thuis wilde brengen. Vandaag ben ik hier in Parijs naar een inspirerende fotografie expositie geweest over 70 jaar 'Photographie Americaine', met een kloostergenoot en zijn collega. We hebben het meteen maar als goede traditie bestempeld, want er is hier nog veel meer kunstigs te ontdekken, zoals eerder geschreven.

Ik krijg binnenkort wat vrije weekenden - de marathon van vriendenbezoekjes is voorbij (voor zo lang als het duurt 

- ik heb al geruchten gehoord over 'nog een keer komen'); de bezoekjes zijn nu wat meer verspreid. Hopenlijk vind ik dan tijd en zin om met de camera op pad te gaan, om uiteindelijk weer eens met mooie plaatjes de donkere kamer uit te wandelen! 

Hoewel ik het ontzettend leuk vond dat er al zoveel mensen langs zijn geweest om te zien waar ik nu leef, vind ik het dus ook leuk dat het nu wat rustiger wordt, om de stad verder te kunnen leren kennen (de ervaring leert dat het bezoek en ondergetekende vooral de horeca aan het ontdekken waren ..!).

Maar, ik ben vast weer veel te optimistisch over de vrije tijd die ik heb - sinds zondag weet ik bijvoorbeeld dat woensdag alweer een vriend komt, die hier voor zijn werk moet zijn. Dat kan dan mooi gecombineerd worden met gezelligheid!  

Werkze maar weer!