Het is prettig te kunnen melden dat ik qua werk ook lekker gemotiveerd ben. Toen experimenten niet goed werkten, liep ik de kantjes er ook niet van af, maar nu werk ik graag nog langere dagen, omdat het ook ergens toe leidt. Dat is fijn weer eens te ervaren, voor de verandering!
Het lijkt er nu erg op dat het zal lukken om een experimenteel artikel te schrijven voor vertrek. Dat werkt als een erg welkome bron van motivatie! Ik merk dat ik niet alleen enthousiaster ben, maar ook scherper; het is makkelijker om een goede wetenschapper te zijn/voelen als dingen werken. Het gaat vanzelf: ik heb meer ideeën, er is meer om over na te denken dan het oplossen van technische problemen. Erg prettig om te merken!
Dus, ik kom de laatste maanden nog wel door hier _ met als beloning hopelijk toch nog een interessant artikeltje waar de (laat ik beginnen met de wetenschappelijke) wereld iets aan heeft.

En dan is het mooi geweest. Dan ben ik denk ik heel erg klaar om deze werkperiode af te sluiten. Om te beginnen om de deur van ons onderzoeksgebouw voor het laatst achter me dicht te trekken om nooit meer voet in dat deprimerende, vieze gebouw te zetten.
Er hangt ons eventueel nóg een verhuizing met het lab boven het hoofd. Hoewel ik dus met alle liefde nooit meer ons huidige gebouw zou betreden, hoop ik niet nog een verhuizing mee te maken, naar een misschien iets beter, maar ook niet ideaal want tijdelijk (alvorens naar het brand-new, indrukwekkende, maar nu al te kleine onderzoeksgebouw, ontworpen door Jean Nouvel, mijn favoriete architect te verhuizen: dit ga ik niet meer meemaken: voorlopig staat het gepland voor 2e helft 2013) onderkomen. Dus ik hoop dat het nog wat meer wordt uitgesteld, zodat dat gedoe en het tijdsverlies me bespaard blijven. Gelukkig is nog meer uitstel best heel realistisch!
Ons team is kort geleden uitgebreid met twee postdocs en een (tijdelijke) student. Dat betekent dat we nu met maximaal 9 mensen tegelijk in ons niet zo grote lab rondlopen. het wordt tijd om verkeersregels in te voeren.
En ik pleit voor verplichte luchtverversing op gezette tijden. De meeste van mijn collegas hebben het snel koud, dus ze willen de ramen helemaal dichthouden. Opmerkelijk hoezeer zij geen behoefte blijken te hebben aan ventilatie/frisse lucht! (onze ventilatieroosters zijn vakkundig afgeplakt nadat we geklaagd hadden over stank uit de muizenverblijven, die uit de ventilatieroosters het lab binnen kwam kringelen...!). Dit is trouwens niet alleen iets wat me bij mijn collegas op valt; op heel veel plekken (winkels, musea, ...) valt de slechte luchtkwaliteit me op: tenzij mijn reukvermogen in de afgelopen jaren veel scherper is geworden (had niet gehoeven), concludeer ik dat ze andere normen hebben tav hoe vaak lucht in een gebouw ververst moet worden. Lekker is anders.

Ik heb nog een paar Parijse maanden voor de boeg, maar de mentale voorbereidingen voor een terugkeer naar NL zijn al begonnen. Of misschien dekt 'voorpret' de lading beter. Voorpret uit zich bij mij vaak ook in praktische voorbereidingen. Ik heb al wel wat praktische telefoontjes gepleegd, maar nu ervaar ik dit gevoel vooral als allerlei gedachten over mijn (sociale!) leven er uit gaat zien! Plaats delict wordt Amsterdam_ de stad waar ik de meeste vrienden/kennissen heb wonen: ik zie mezelf al rondfietsen langs de grachten, van een koffietje hier, naar een wijntje daar!
Toen ik een mail kreeg over iemand die haar studio in de Pijp wil verhuren, was mijn enthousiasme nauwelijks te temmen. Maar er zijn uiteraard meer (en voor de verhuurder mogelijk aantrekkelijkere) kapers op de kust, dus realistisch blijven is verstandig. Ik wacht nog even met het plannen van de house warming party!
Dus bij deze ook een oproep aan jullie _ mocht je iets weten/horen over een appartementje in Amsterdam, dat te huur komt (per september), dan hoor ik het graag!

Gelukkig gaat voorpret voor Amsterdam goed samen met genieten van de laatste maanden hier. Met de grootste drukte van de projectgeld-aanvraag-schrijverij achter de rug, heb ik nu weer tijd voor sociaal, cultuur, fotografie, schrijven en De Stad. Die tijd hoop ik dus ten volle te benutten, voordat ik hier mijn spullen in pak. De laatste logées, die nog snel hun kans grijpen voor een weekendje Parijs, zullen me vast graag bijstaan!

Met betrekking tot schrijven is er een leuke nieuwe ontwikkeling. Toen ik een voorstel indiende om nog een artikel te schrijven voor BiteSizeBio, werd ik uitgenodigd om (tegen een uurvergoeding!) het team van vaste schrijvers te versterken, door minstens elke maand iets voor ze te schrijven. Dat lijkt me een heel leuke kans om het schrijven in een meer serieuze context te proberen, aangezien wetenschapsjournalistiek een pad is dat ik in de toekomst serieus wil verkennen, naast het werk in het lab. Het is een mooie gelegenheid om alvast te ervaren wat ik van schrijven vind, ook als er deadlines bij komen kijken!