Tijdens een weekend in London ging hij op de knieën. De maandag erop vertelde zij dat ze ging trouwen. Dit weekend was het zover: mijn collegaatje is getrouwd. Langer dan een jaar hebben we meegeleefd met de voorbereidingen: het werd groots aangepakt! Zoals dat een goede plattelandsbruiloft betaamd.
Mijn collega reist elke ochtend en avond bijna 2 uur vanaf 'sa campagne' met de trein (dagen met stakingen van de SNCF daargelaten, maar daar heb ik 't een andere keer over!) om in de Grote Stad te werken. Verder speelt haar leven zich in kleine dorpjes tussen de vlakke velden ten zuiden van Parijs af.
Terug naar de voorbereidingen, want het waren er veel! Maar ze stond er niet alleen voor. Op de trouwkaart staat: 'Bruid en bruidegom, omgeven door hun ouders, kondigen aan...'. Dat had ik nog niet eerder gezien. Dat blijkt ook gevolgen te hebben voor waar de rekening naar toe gaat: naar beide ouders. En de ouders betalen niet alleen, ze bepalen ook! Ze blijken niet alleen 'mee te denken' tav de ceremonie, maar hebben ook een aardige vinger in de gastenlijstpap. Er komen mensen die de bruid niet kent..
Dit verbaast me; ik heb dit in NL nog nooit gehoord, maar ik zeg erbij dat mijn trouwervaring beperkt is.
Ik denk ook dat zij dit anders ervaart dan ik zou doen, omdat hun dagelijks leven erg verweven is met dat van haar ouders (wonen een paar km verderop) en haar schoonouders (wonen een paar huizen verderop).
De ouders zijn in de buurt erg bekend: vader is een belangrijke 'artisan' electriciën (ambachtelijk, hij is een 'artisan', zeggen ze, dus bekend. Ik geloof niet dat wij in NL een vergelijkbaar fenomeen hebben) en moeder zit in de dorps/gemeenteraad (conseil municipal). En dat heeft gevolgen voor de gastenlijst!
De (korte) ceremonie in het dorps-/gemeentehuis/postkantoor hebben velen moeten missen omdat het zaaltje erg klein was. Gelukkig kan de kerk meer mensen herbergen dan het dorp rijk is. Na de kerk was er een receptie in een mooie schaduwrijke tuin_ erg prettig omdat de zon de uitnodiging op het laatste moment toch had aangenomen. Daar vloeide de eerste, maar zeker niet de laatste, champagne. Een 'select' gezelschap van ~180 mensen was daarna uitgenodigd voor het diner en feest, in de lokale multifunctionele feestzaal. Maar eerst was het uiteraard tijd voor het apéritief _ meer champagne! Om 23.00 uur was het tijd voor het hoofdgerecht (ja, inclusief een plakkie foie gras), om 0.00 uur de kaas, en om 1.00 uur het toetje! Tussen de gangen door was er een paar filmpjes/stukjes van vrienden, en alvast een voorproefje van disco-bij-tl-licht. Het bleef niet bij het voorproefje (later gingen wel de meeste tl-lichten uit).
Voor 5 uur verwachtte niemand dat de band ermee op zou houden; en jong en oud waren nog in feeststemming. Om 4.30 uur vonden wij het mooi geweest qua feestvreugde, eten, champagne en wat mij betreft ook wat Franse muziek betreft, met hier en daar een in slecht Engels gezongen internationaal succesnummer (en tijdens de pauze van de niet-zo-goede band kwam 'Santa Claus is coming to town' voorbij! _ ik leek de enige wie het opviel... er zijn voordelen van geen Engels spreken!). Ik wil hier meer over zeggen, maar probeer bij de les te blijven; ik merk dat ik het een andere keer maar eens uitgebreider over Fransen en muziek moet hebben ...!Het einde van een Franse bruiloft heeft een voor mij nieuw en interessant/grappig aspect: de bruid en bruidegom proberen ongemerkt het pand te verlaten, om naar een geheime slaapplaats te gaan. De gasten gaan ze daarna zoeken, waar de nachtrust van menig buurtbewoner onder heeft te lijden, om ze vervolgens bruut uit hun slaap te halen. Daarna is het tijd voor uiensoep voor de gasten.
Drie collega's bleven nog wachten op 'de uiensoep', maar toen hij om 5.30 nog steeds niet stond te dampen, en het paar nog op de dansvloer stond, zijn ze ook weg gegaan.
In een dorp waar iedereen je kent is het lastig een geheime slaapplaats te vinden. Met hulp van de scouting werd het een tent in de tuin waar de receptie was. Erg koud, want ze waren de matrassen vergeten. Gelukkig werden ze na een uur al door 15 vrienden gevonden, en, verrassend aardig en mild (gezien de traditie), verwend met een ontbijtmand in de tent. Daarna konden ze huiswaarts keren om een paar uurtjes te slapen, totdat de volgende traditie weer op de loer lag: samen met de gasten 'de restjes' van het feestmaal opeten. Maar aangezien het een geserveerd maal was, waren er geen (heropdienbare) restjes, dus hebben ze een buffet geregeld. Dat zal wel restjes opleveren op maandag ...
De lengte van dit verhaal laat zien dat dingen er op een paar honderd km afstand van NL toch heel anders aan toe gaan! Leuk om mee te mogen maken; het was een mooie dag. En ik wil met nadruk toevoegen dat er geen Franse slag te bekennen was (muv de in de magnetron opgewarmde borrelhapjes, maar goed, ze hebben gewoon niet zoveel met knapperig als ik/NL). Aan alles was gedacht om het een mooie, goed verzorgde dag te maken. Heel leuk.
