ROME | eeuwige stad

Laatst ben ik 4 dagen in Rome geweest met een vriendin. Ook daar was de camera natuurlijk mee, en ook daar voelde ik me aangetrokken tot afbladderende verf, oude, vervallen gebouwen en straatjes.
Maar wat ik vooral mooi vond is de mix van bouwstijlen, want -perioden die je overal in de stad ziet. Mij is verteld dat men door de eeuwen heen gewoon bovenop de ruïnes van de voorgaande periode heeft gebouwd, bij gebrek aan geld en nieuwe materialen. Dat is nog goed te zien aan de verschillende stijlen die naast elkaar staan, met als ultiem voorbeeld de keuken/badkamertegeltjes in een verder toch wel oude Romeinse ruïne!




Parking spot with a view:
Natuurlijk hebben we ook aandacht besteed aan de bekende monumenten.
St.Pieterplein, nu eens niet vol met vrome bezoekers.
Forum Romanum.
Het Colosseum.
Het Pantheon.
Dan nog wat straatbeelden, of andere prettige dingen:



En dan de publieksfavoriet op Flickr en Facebook:
Ik hoop dat het af en toe eventjes wachten voor de foto het waard was; ik heb me niet vaak/vaak niet ingehouden, ondanks dat ik niet alleen op pad was. Dat voelt niet altijd ideaal, maar ik ben blij dat ik het zo heb gedaan. Hoe erg is het nou om nog een halve minuut langer op zulke mooie straathoeken te staan?

Parijs met camera

Wat resultaten van een weekend vol fotografie in Parijs, toen Anouk, het meisje dat tegelijk met mij de fotografiecursus deed in Zuid-Frankrijk, een weekend bij me op bezoek kwam.

À la campagne

Ter compensatie van al dat gezeur nu iets waar ik de laatste tijd erg enthousiast van word: fotografie!
Tegenwoordig zet ik veel foto's op deze Flickr-site, waar ik nog mee doe met opdrachten voor ex-cursisten van de fotocursus die ik in Zuid-Frankrijk heb gedaan.
1,5 maand geleden was ik door een (wat oudere) collega uitgenodigd om een weekend met haar en haar man op het platteland te vertoeven (ze reist elke dag 2 uur heen en 2 uur terug naar Parijs ... je moet wat voor je rust over hebben!), zodat ik eens wat meer buiten de péripherique zie. Dat was een erg leuk weekend. Ze hebben me mooie plekjes laten zien. De camera ging mee...
In de velden bij haar huis:

In Gerberoy _ een van de mooiste dorpjes van Frankrijk. Inderdaad pittoresk! Ze kunnen het wel, hun huizen netjes onderhouden!Maar ik val toch steeds weer op 'verval' (dat kunnen ze ook goed!).

Op weg naar de kust van Normandië:

De begraafplaats waar o.a Georges Braque (zie Picasso) begraven ligt: a tomb with a view!
Onderweg in een typisch Nederlands landschap!:

Bij de kust van Normandië:

De verhuizing _ deel 3 : of: (werkend) Frankrijk in de zomer

We zijn aardig geïnstalleerd in het nieuwe lab. Alles staat op zijn plek en we hebben bijna alles weer teruggevonden. Maarrrr .....
Aansluiting van speciaal gefilterd labwater en een (water!)ijsmachine laat nog even op zich wachten, omdat de loodgieter op vakantie is. Vervanging blijkt hier niet noodzakelijk _ gewoon even geen lekkages in de zomer, ok? Wij wachten wel en leren ondertussen de buren kennen als we dagelijks een portie ijs komen halen voor onze experimenten.
De mevrouw die het merendeel van onze bestellingen regelt, is voor 1,5 maand (!) op vakantie. Ook hiervoor is geen vervanging, dus wij bestellen even niets ... (normaalgesproken bestellen we een paar keer per week produkten voor onze experimenten)
Dat is allemaal nog overkomelijk met een beetje vooruitdenken.
Het vervelendste voor mij op dit moment is dat een van onze labcentrifuges kapot is gegaan; een apparaat dat cruciaal is voor mijn belangrijkste experiment. Ik hoopte met frisse moed aan de slag te gaan in het nieuwe gebouw, maar dat laat op zich wachten door deze pech. Extra vervelend is dat de secretaresse nogal haar eigen visie heeft op prioriteiten en dat ze er een week voor nam om ons verzoek tot reparatie door te geven. Conclusie: ik kan nu heel weinig experimenteels doen. Lees: bijna niets.
Artikelen lezen (van anderen die wél vooruit komen in de wetenschap) is op zich altijd nuttig, maar niet erg motiverend als je de informatie niet direct kunt gebruiken.
Bovendien helpt een kamertemperatuur van 30C niet om scherp te blijven ...

De opmerking over de nieuwe, betere airco uit het vorige stukje neem ik dan ook terug. Hij toe wel iets, maar de meeste energie lijkt te gaan zitten in geluidsproductie en het rondblazen van stank uit de muizenstallen op een andere verdieping... Gelukkig lijken de allergenen er wel uitgefilterd te zijn, maar het is echt vies. (de invoer van 'frisse lucht' schijnt naast de afvoer van 'vieze lucht' te zitten ... !!! prutsers!!!)

De verwonderingen zijn mijn wereld nog niet uit ...

Niet alles in Frankrijk gaat langzaam! We zijn al verhuisd!
Ik schreef al over de verhuizing van ons lab naar het afgekeurde faculteitsgebouw. Er zit asbest in! We mogen dus niet boren _ daar is mee te leven: ik hang mijn schilderijtjes thuis wel op (en hoop ondertussen dat de plakbandjes op de al bestaande gaten in de muren blijven zitten...).

De oplettende lezer denkt 'he, na al dat uitstel, en geplande verhuizing voor volgende week, nu al verhuisd?. Ja, zo is 't gegaan.
Vorige week woensdag werd ons verteld dat we deze week al gingen verhuizen: toen was het 2,5 dag voor de verhuizing, ipv 7,5 werkdag. We hadden voor deze week pas gepland om met de experimenten te stoppen, om ons volledig op de verhuizing te kunnen richten. Dat liep dus anders! Gelukkig hadden we tussen de experimenten door wel al redelijk veel voorbereid, en waren we op tijd klaar voor vertrek.
Wij wel. De schoonmaakdienst van de faculteit niet ... we moesten zelf nog met de bezem in de weer en met de dweil op de knieën om de labs schoon te maken, want ondanks alle afspraken en herinneringen daaraan, was dat (natuurlijk, begin ik te denken), nog niet gebeurd.
Verder zijn er allerlei sleutels van deuren kwijt, 'zouden alle ruimtes met air-conditioning zijn', maar dat is absoluut niet het geval en het is onduidelijk wanneer dat wel gaat gebeuren, was allerlei rotzooi van eerdere gebruikers van de ruimten nog niet weggehaald, etc.

We zitten op de vijfde verdieping. Stel dat de ramen gewassen zouden worden, dan hebben we vanaf daar een mooi uitzicht over de stad, inclusief Montmartre (en, helaas, Tour Montparnasse, onze lelijke bruine glazen buurman uit de jaren '80).
De vijfde is goed; voormalige afdelingsgenoten gaan naar de zevende. Daar is een probleempje: de brandweer kan/mag daar niet komen, dus als er brand is, moeten ze zelf naar beneden zien te komen. Heel apart. Ik snap er niets van.
Hoe kan dit kunnen?

Met andere woorden: ik blijf me verbazen! Ik vrees echt dat dit onder de noemer cultuurverschil/Franse slag valt, want mijn collegas verbazen zich duidelijk minder dan ik!
Ook al zie ik het met mijn eigen ogen gebeuren, toch vind ik het onvoorstelbaar.

Tegelijkertijd zijn er erg strenge 'veiligheids'regels in het gebouw. We moeten erg oppassen, want de burgemeester wil eigenlijk helemaal niet dat er nog nieuwe groepen in het gebouw bij komen (gelijk heeft ie!), maar 't wordt blijkbaar toch getolereerd.
Maar als er iets niet volgens de regels verloopt, of er is een probleem, dan wordt het hele gebouw definitief ontruimd. Dat wil ik niet op mijn geweten hebben, maar eerlijk gezegd voelen die regels als compensatie voor de slechte situatie.
(overigens heeft gisteren een collega een teen gebroken, toen er een plank op haar in sandalen gehulde tenen stuiterde, maar dat telt blijkbaar niet. Of zou het zijn omdat de eerste hulp van het gebouw haar niet wilde helpen, en het kinderziekenhuis waar we bij horen ook niets voor haar kon betekenen, en er dus geen 'probleem' geregistreerd is?)

De meest gehoorde opmerking deze week was: 'Bienvenue à la France' (la douce France!?!!?!?)!

Hier nog wat indrukjes van het memorabele gebouw dat we verlaten.
Dit is geen willekeurig straatje in een achterbuurt maar (een van) de ingang(en) van het KINDERziekenhuis. Ik herhaal: KINDERziekenhuis. Ik kan je vertellen: die verzakte kinderkopjes zijn niet handig met een kinderwagen! Ik zie vaak zorgzame vaders die hun rugspieren uitdagen met het optillen van de kinderwagen (al dan niet met ZIEK kind!)

Oh, en er is ook nog een trapje! (dit verzin je toch niet!)

Een willekeurig stukje muur uit ons vorige lab. (ik verbaasde me duidelijk meer hierover dan mijn (Franse) collegas!)
Heb ik al eens genoemd dat de Franse slag echt bestaat?!

(Patrick: excusez la balance-blanche: dit was niet eens de Sony, maar mijn Canon compact camera! Hoewel het natuurlijk niet realistisch is dat die muur nog schoon wit is ..)

Ondanks dat alles is het goede nieuws dat er iets betere airco is in ons nieuwe lab!
Best handig aangezien het vandaag 33C was _ 10 graden boven het seizoensgemiddelde. Niet op mijn verzoek!
(en ja, ik zie nog steeds motoren/skooters rijden met hun kleedje voor over de benen in de aanslag, voor 't geval er een zuchtje wind langs komt!!!!etc!!!!)