Actie!

Ik ben net naar de wereldwijde première geweest van de film 'the age of stupid'. Een evenement, uitgezonden in 62 landen op hetzelfde moment, met beroemde mensen die vanuit hun CO2-neutrale vervoermiddel op de groene loper van gerecyclede flessen stappen en van fiets-aangedreven (muziek) optredens genieten.

Maar het gaat om de film. Een Engels docudrama. Schijnbaar hadden ze het erover in het nieuws en actualiteitenprogramma's, dus misschien heb je er iets over gehoord.

'Weer een klimaatfilm. Dat verhaal kennen we nu wel', lijken velen te denken. Maar ernaar handelen gebeurt nog niet genoeg.

Niet op kleine schaal, niet op grote schaal.

Ik kan (meestal) ook niet in de toekomst kijken, maar dat we niet goed bezig zijn is duidelijk. Of er een direct verband is tussen mensen (wan)gedrag en klimaatverandering of niet; het lijkt me hoe dan ook niet de bedoeling dat we (in Europa) zoveel consumeren dat we nog 2 aardbollen nodig zouden hebben als onze armere mede-aardbewoners ook die kans zouden krijgen (voor de VS zijn er nóg 2 nodig..).

't Is jammer (merk hier mijn gevoel voor understatement op) en opvallend dat maar 1% van de wetenschappers twijfelt aan het eerdergenoemde verband tussen CO2 en klimaatverandering, terwijl 60% van het publiek hier twijfels over heeft. Iets ging er mis in de voorlichting ... Zou er opzet in het spel zijn? Zijn er misschien (economische) belangen mee gemoeid? (sprak zij naïef)

Na de film sprak Kofi Annan, zong Thom Yorke van Radiohead, en beloofde de president van de Maldiven dat dat over 10 jaar een CO2-neutraal land is.

Hoewel moeilijk voor te stellen: de in de film voorgestelde situatie over 50 jaar is de moeite van het voorkomen waard. Hopenlijk gaat iedereen eindelijk eens doen wat hij/zij kan.

Ik heb gesproken!

Würzburg

Vorige week ben ik in Würzburg (Duitsland) geweest voor een congres. Dit was de 1e keer sind ik aan myotone dystrofie (DM) werk. Congressen worden vaak in de meest exotische oorden gehouden, maar Würzburg bleek toch een logische keuze, aangezien Dr. Steinet hier 100 jaar geleden werkte toen hij voor het eerst myotone dystrofie beschreef, wat om die reden ook de Ziekte van Steinert wordt genoemd.

Het congres ging alleen over DM en behandelde genetische, klinische en mechanistische aspecten. Voor het eerst sinds dit congres wordt gehouden was er ook een lange sessie met presentaties over nieuwe therapeutische strategieën om de ziekteverschijnselen te verminderen. In de meeste gevallen zijn dit nu nog methoden en stofjes die in dier- en celkweekmodellen goede resultaten opleveren, maar natuurlijk wordt er ook hard gewerkt aan hoe dit in patiënten toegediend kan worden. Het klonk veelbelovend: er is veel bereikt sinds het genetisch defect dat DM veroorzaakt in 1992 werd ontdekt.

Ik vond het een erg leuk congres: het werkt motiverend om te horen wat voor successen er geboekt worden en hoe verschillende onderzoeksteams verspreid over de hele wereld onafhankelijk en samen de puzzel completer maken. Wetenschappelijk gezien was het een goed congres voor mij; hoewel ik zelf nog geen resultaten had om te presenteren, was alles relevant en interessant. Dat had ik nog niet eerder zo meegemaakt. Dat maakt het gemakkelijker om de vaak erg specialistische presentaties te begrijpen.

Bijzonder aan dit congres is dat er ook patiënten komen. Het klinisch beeld van DM varieert nogal. Van een aangeboren, zeer ernstige handicap met een vroege dood tot gevolg (de ziekte wordt steeds erger, waarbij de spieren, inclusief eet- en ademhalingsspieren en het hart, steeds zwakker worden), tot minder invaliderende vormen komen voor. De mensen die op het congres kwamen, zijn minder aangedaan. Voor hen zijn speciale sessies georganiseerd, waarin de onderzoeksresultaten in voor leken meer begrijpelijke taal worden uitgelegd. Uiteraard is het motiverend om ervaringen van patiënten te horen en te zien waar al die labfrustraties goed voor zijn.

Sociaal was het ook geslaagd: met de jonge onderzoekers hebben we het na het wetenschappelijke gedeelte ook elke avond leuk gehad. Congressen zijn dus niet alleen vermoeiend omdat je de hele dag (we begonnen om 8.00u!) moet opletten ... 's Avond werden activiteiten georganiseerd, zoals een wijnproeverij en een boottocht. Maar op de vrije avonden gingen we ook niet vroeg op bed...

Inmiddels ben ik weer uitgerust en met frisse moed weer in 't lab aan het werk (en ik durf 't bijna niet te zeggen, maar 't lijkt alsof dingen beter gaan!)

Ik probeerde natuurlijk ook een beetje Duits te praten. Waar me dat 'vroeger' best goed af ging, viel dat nu behoorlijk tegen: mijn talenknobbel geeft momenteel duidelijk de voorkeur aan Frans!

Nachtrust

In plaats van het nachtelijk geschreeuw van basketballende of om een beschutte slaapplaats vechtende parkslapers, hoor ik tegenwoordig honden blaffen. Het beleid is gewijzigd: in plaats van dat hun aanwezigheid getolereerd wordt (ze klommen binnen een kwartier na sluitingstijd van het park al door het hek en werden 's ochtends door de parkwachters gewekt), worden de jongemannen nu na sluitingstijd van het park door zeker tien politieagenten met honden uit het park gehouden.

Ik heb inmiddels gehoord en gelezen dat het Afghanen zijn, op weg naar Engeland. Ze schijnen hier 1 à 2 dagen te blijven. Aangezien 'ze' er steeds zijn geweest sinds ik hier woon, soms met 80-100 per nacht, moet deze stroom gelukszoekers enorm zijn. Overdag zie ik ze in het park en op straat rondhangen, veel bellend in de telefooncel, maar ook in de weer met plastic zakken vol mobiele telefoons.

Ik heb gehoord dat het niet slechts een zielig verhaal is; er gebeuren allerlei dingen in het park waar de politie het niet mee eens is. Ze lijken behoorlijk georganiseerd en weten aan geld te komen (en illegale identiteitsdocumenten?).

Ik zeg erbij dat een deel van deze informatie uit door mij niet te verifiëren bronnen afkomstig zijn, maar hoe dan ook is het niet ideaal dat kinderen 's ochtends spelen op plekken die 's avonds als toilet zijn gebruikt.

Ik weet niet of er (voldoende) alternatieve slaapplekken zijn geregeld en aangeboden. Natuurlijk ligt de echte oplossing van deze situatie in het voorkomen dat deze jonge Afghanen hun land willen verruilen voor Engeland. Maar dat lijkt wat teveel gevraagd van la police.

De tijd vliegt!

Gisteren was ik jarig. 30 jaar is de tussenstand.

Poeh poeh - dat ging hard.

Ik vond het altijd onzin als mensen klagen over hun leeftijd - je kunt er zo weinig aan doen. Dat laatste is nog steeds waar, maar ik zal maar meteen toegeven dat het me wel eventjes aan het denken zette. Het zojuist betreden decennium leek 30 jaren lang zo ver weg; meer iets voor anderen. De voorlopige conclusie van dit moment van reflectie is dat een park in parijs nog niet zon slechte plek is om het te vieren!

Het aantal mensen dat ik hier ken is natuurlijk nog beperkt, dus de feestelijkheden waren van een andere schaal dan de laatste jaren in Rotterdam. Maar een picknick met leuke mensen en lekker eten is ook leuk.

Met zondag nog een lunch in een erg leuke, kunstzinnige plek (inclusief heus rariteitenkabinet!) bij wijze van afterparty, én het maken van 3 kwarktaarten (mijn appeltaart kennen ze nu wel) om op het werk te trakteren, was het verjaardagsgevoel compleet.

Dank aan jullie voor de papieren en digitale aandacht (de e-card van Hallmark over Parijs is wel toepasselijk, maar daarmee niet per se origineel: ik heb 'm 3x gekregen! maar ik zal 'n gegeven kaart niet ...).