Kamperen bij de boer

De vakantie zit er weer op. Ik ben 2.5 week niet in het lab geweest. Ik denk dat het me goed heeft gedaan, maar dat zal blijken uit hoe ik reageer als de resultaten weer tegenvallen … en hoe vermoeiend ik lange werkdagen vind. Maar liever kom ik erachter hoe het is om goede resultaten te boeken! In de laatste week voor mijn vakantie leek ik opeens iets meer succes te hebben (zoals vaak om onduidelijke redenen). Ik hoop erg dat die trend doorzet.

Afgelopen week was ik in NL voor Lowlands. Met ongeveer dezelfde groep als anders: dat gaat al jaren goed! Ik vind de sfeer op LL geweldig: iedereen is blij en positief. Hoewel, voor het eerst in mijn LLloopbaan heb ik een uitzondering daarop meegemaakt. Na de 1^e nacht zijn we verhuisd met ons tentenkamp.

Onze buren (die zijn op LL nog geen meter van je verwijderd, met slechts een halve mm tentdoek ertussen …) hielden namelijk de hele nacht (nou ja, ze begonnen om een uur of 4 en ze zijn niet gestopt) iedereen wakker door hun luide gesprekken, af en toe gebruikmakend van die irritante ‘spuitbustoeters’ om er zeker van te zijn dat niemand sliep. De hoop dat ze tzt zouden gaan slapen, was snel vervlogen, omdat ze strak stonden van de cocaïne en daarbij nog peppillen namen. ’t Werkte goed. Hun taalgebruik was nogal agressief; veel schelden. Maar, ik moet toegeven: ze waren wel creatief met taal: ik heb veel nieuwe scheldwoorden gehoord (soms kon ik een lichte glimlach niet onderdrukken).

Ik was vooral gefascineerd over de negativiteit in hun gesprekken. Zo bedoelden ze het denk ik niet, maar dan lijkt het me ook niet nodig.Dit gedrag valt echt op, in vergelijking tot de rest van het LL-publiek. Dus, stoer is het niet, maar we hebben onze (koepel! handig!)tenten opgepakt en we zijn weggewandeld. 7 Tenten een nieuwe plek geven is niet zo eenvoudig (zie foto voor een indruk van de tentdichtheid…). Maar onze nieuwe buren verwelkomden ons hartelijk en verplaatsten zelfs een tent om voor ons meer plaats te creëren! (dát is de LL-spirit!).

Er hing een goede sfeer en er waren goede optredens. Het leuke van LL vind ik dat er ook theater, dans, cabaret en zelfs hoorcolleges zijn! En dat het daarvoor net zo druk is als voor de concerten (zie mijn eerdere betoog over cultuurminners!)!

Dit jaar was ik wat passiever tav de muziek dan anders, omdat ik vantevoren niet veel bands kende. Als het dan druk en warm is (en na vrijwel volledige afwezigheid van nachtrust), had ik vaak geen zin om de massa in te duiken om vooraan te staan. Dat heeft als gevolg dat je de muziek minder intens beleefd. Maar ik klaag niet! Heel grappig: het lijkt traditie te worden om met takken te gaan zwaaien als er Balkan of Klesmermuziek (vrolijk, leuk om op te springen/dansen!) gespeeld wordt. Bij een bepaalde tent staan plantenbakken, die gedurende de concerten steeds leger werden ... Erg jolig (een scherpe foto maken is moeilijk in dit feestgedruis). ’t Was (dus) erg relaxed en gezellig; weer een erg geslaagd festival! Tot volgend jaar!

Groots/pathetisch gezegd: LL geeft me altijd weer wat vertrouwen in de mensheid, omdat iedereen zo actief aardig en leuk doet. Maar ik moet daarbij wel opmerken dat het LL-publiek geen goede afspiegeling is van de NLse bevolking …

Eten in Frankrijk

In het kader van genieten in Frankrijk, lijkt het me gepast wat langer bij eetgewoonten stil te staan. De Fransen zijn behoorlijk rigide wat eetgewoonten betreft (behalve t.a.v. hoe lang je erover doet en de hoeveelheid wijn die je erbij drinkt), maar ook dat begin ik te begrijpen: 't is gewoon lekker!

Eerst is daar 'l'apéro'. Dat duurt zolang als je wilt (meervoudig record van de vakantie: 19.00u-24.00u). Pastis is een populair Frans aperitief - ik integreer goed!

Dan is het (eindelijk) tijd voor het hoofdgerecht. Groente is hierbij geen prioriteit. Vegetariërs hebben het lastig in Frankrijk. Een groot stuk(orgaan!)vlees lijkt redelijk essentieel voor een goede franse maaltijd.

Vervolgens wordt er kaas gegeten, met brood (dûh) en salade (eindelijk iets groens!). Op de heenweg (oa door Cantal regio) naar vakantie hadden we een lekkere collectie kazen op de markt gekocht. Voor Nederlanders is het wat raar om na het hoofdgerecht nog iets hartigs als kaas te eten, maar als je het probeert, blijkt het best te smaken, is mijn ervaring.

Dan het dessert: hoewel dit een flink stuk taart kan zijn, is het vaak ook wat minder uitbundig (maar niet minder heilig): een yoghurtje!

Dan heb je wel ongeveer genoeg gehad.

Maar ik heb me laten vertellen dat bij een typisch Franse (feest)maaltijd ook nog een voorgerecht en een visgerecht voor het hoofdgerecht hoort. De gemiddelde Fransman/vrouw eet dit niet dagelijks, maar toch vraag ik me af waar al die kaas en het vlees blijft in die kleine Franse lichaampjes.

In goed gezelschap kom je zo de avonden dus wel door.

Ik moet alleen wel zeggen dat ik in restaurants vaak niet heel erg enthousiast word van de Franse keuken: het gebrek aan groente en de overvloed aan vlees en sauzen heeft niet mijn voorkeur. Maar aangezien we op vakantie vrijwel steeds zelf gekookt hebben, was het een stuk gezonder en dus meer mijn smaak dan de gemiddelde menukaart.

Vakantie

Zoals eerder beschreven, valt het me op dat de Fransen erg trots zijn op hun land.Ik begrijp steeds beter waarom ze zo van hun land houden. Ik zie ook dat ze erg goed weten hoe ze er maximaal van kunnen genieten. Dat gaat als volgt:

Men neme een groepje vrienden en men hure een ‘gîte (rural)’. In ons geval betekende dat: een groot huis in de heuvels van Aveyron, in een verzameling van 7 huizen (nog kleiner dan een gat!? C.q.: in the middle of nowhere). Je rijdt naar de supermarché (15 km verderop) en je vult de auto met lekkere dingen. Je rijdt terug (goed opletten want het is gemakkelijk verdwalen op die kleine weggetjes) en je geniet.

Het is niet moeilijk. Het ging me dan ook goed af.Het waren een prettige paar dagen, midden in de natuur (de frisse lucht went gemakkelijk na Parijs … jammer alleen dat de anderen veel rookten), met een picknick hier en daar, een duik in deze of gene verkoelende rivier, bezoekjes aan Middeleeuwse of anderszins schattige stadjes, gezelligheid tijdens het ‘apero’ (waarover later meer), een spelletje petanque (‘jeu de boules’ voor toeristen) en lui bij het huis hangen.

Eén avond zijn we naar de ‘marché des producteurs locales’ geweest: een marktplein vol standjes met vlees, aligot (lokale specialiteit van aardappelpuree met kaas), groente, kaas en wijn, en overal langetafels waaraan deze lekkernijen genuttigd kunnen worden, met op de achtergrond een muziekje (en een dansvloer om de aligot en andere caloriëen weer weg te werken). Grappig (populair) fenomeen. Gebeurt dat in NL ook, of zijn wij (jullie!) een meer individualistische samenleving?De voertaal was Frans (hoewel de kerels wel af en toe hun best deden in het Engels, en met de vriendin die me had uitgenodigd praatte ik ook steeds Engels)- ik was dus wat stiller dan normaal: ik kon de meeste gesprekken wel volgen, maar erop reageren blijkt een ander verhaal. Alleen maar observeren is ook interessant.Dat was dus een leuke trip!

Na een Parijs intermezzo met een bezoekje van twee goede vrienden heb ik nog een soortgelijk (mini)tripje gemaakt: naar mijn zus en haar vriend en 6 maanden oude dochtertje, die in een mooie boerderij/gîte ~100 km ten zuidwesten van Parijs vakantie vieren. Ook daar was het goed toeven.

Morgen naar NL voor Lowlands!