L'art de vivre

Ik vind het zelf érg grappig dat ik op de fiets (10 minuutjes!) naar Centre Pompidou kan gaan (en nog vééél vaker zal gaan). Zie het bewijs op de foto.

Ik heb in drie weken zes musea/exposities bezocht, dus ik vind dat ik daarmee het recht heb verworven iets te zeggen over 'mens en musea in Frankrijk (te beginnen met Parijs).

Wat me opvalt is hoe geïnteresseerd mensen hier zijn in kunst en cultuur. En hoeveel mensen het zijn (gelukkig hoef je met een abonnement niet in de rij te staan - ik heb er inmiddels één voor Centre Pompidou en voor Palais de Tokyo). En hoe jong ze zijn.

Eerder viel me al op dat er veel jeugd in musea is. Beginnend bij kleuterklasjes die luisteren als juf uitleg geeft bij een abstract schilderij (foto). Geweldig vind ik dat! Bij mijn weten is dat in NL niet erg gebruikelijk, laat staan met dreumissen met een nogal korte concentratieboog. En blijkbaar blijft er iets van de interesse hangen, te zien aan de brede samenstelling van het museumpubliek.

Er lopen veel mensen met notitieboekjes in de hand door het museum. Een actievere beleving lijkt me dat. Ook grappig: bij video's gaan veel mensen op de grond zitten - ze voelen zich erg op hun gemak. Ik kan me niet herinneren dat ik dat in NL ook gezien heb.

De 'opzichters' (hoe heten die mensen?) lijken (dit zijn puur vooroordelen!) ook kunstminners te zijn, in plaats van door een Melkert-baan-systeem op die stoel gezet.

Ik weet niet of het waar is, maar mijn gevoel zegt dat het goed is voor een samenleving als mensen kunst en cultuur weten te waarderen.

In het algemeen verdenk ik de Parijzenaar (je kent 'm wel) ervan aardig van het leven te kunnen genieten.

Voor mij werkt dit allemaal erg inspirerend. Ik word ERG enthousiast van het omringd worden door zoveel musea, mooie gebouwen, culturele activiteiten, concerten en mensen die daarvan houden.

Ik zag een A5-formaat boekje dat elke 2 weken alle concerten in Parijs weergeeft: 1 regel per concert, klein lettertype, 60 pagina's !!! Hoe kun je dat nou allemaal gaan ontdekken. Ik heb een start gemaakt door al naar twee concerten te zijn geweest (morgen de 3e!) en het wekelijkse jazz-optreden bij het buurcafé te hebben getest. Ooooh, er is zoveel te doen!

't Scheelt dat mijn Franse taalgevoel me vooralsnog belet om ook toneelstukken te willen zien ...

Ik hoop deze inspiratie kwijt te gaan kunnen in fotografie. Ik sprak een fotograaf bij zijn expositie en hij heeft me verteld waar ik een doka kan huren, het beste mijn rolletjes kan laten ontwikkelen, óf welk flessenwater het beste is voor het geval ik ze zelf wil ontwikkelen. Erg leuk!!

Maar voorlopig heb ik geen tijd, want bijna alle weekenden zijn t/m begin feb '09 volgeboekt door vrienden die komen kijken of het waar is wat ik allemaal schrijf: dus ik klaag niet!!

Genoeg uitroeptekens!

L'environnement

Ongetwijfeld hadden velen van jullie dit stukje vroeg of laat wel verwacht.
Geloof het of niet: ik ga er kort over zijn.
Hier recyclen ze glas, papier, blik, plastic en 'sappakken'. En dan zie je hoeveel je er van gebruikt! Er blijft niet veel restafval over.
Nu vraag ik me af: als een joekel van een stad als Parijs het kan regelen, waarom kan (lees: wil) Nederland het dan niet? Vanwaar die onwil?
Ik begrijp het echt niet.

Ik moet er wel bij zeggen: op het werk doen ze helaas niet aan recycling (dus ja, mijn gebruikte kladpapiertjes gaan weer mee naar huis ...). Ook valt het besef dat je ook zuinig met energie en papier om kunt gaan wat tegen, maar mijn gebrekkige Frans belet me om mijn collega's zo streng toe te spreken als ze in Rotterdam van me gewend waren... En zo smoort een taalbarrière fundamentalisme in de kiem!

(dat was kort!!!)

Fietsen in Parijs

Hier fietsen verdient wel een apart stukje, want dat is best een avontuur.

Sinds juli vorig jaar, staan er verspreid door de stad, duizenden fietsen ter beschikking van de Parijzenaar. Voor 29 euro per jaar mag je per keer max 30 minuten gratis fietsen (voor toeristen is het 1 euro per 24 uur!). Wil je langer fietsen, dan betaal je iets bij, of je pakt een nieuwe fiets. Een witte fietsen-plan dus, maar hier werkt het wél! Het is behoorlijk populair. Mij is verteld dat een staking van de metro de populariteit van 'Velib' een aardige impuls heeft gegeven.

Ik ben gefascineerd door hoe goed het werkt. Ik wil graag weten hoe ze het onderhoud regelen van al die fietsen die nooit een voorspelbare route door de stad afleggen, maar ik ben er nog niet achter.

Fietsen mag op de busbaan; dat scheelt. Nadeeltje is dat daar ook de taxichauffeurs rijden, die internationaal niet bekend staan om hun elegante rijstijl... Toch is het daar relatief veilig. Fransen in het verkeer zijn echt gek. Richting aangeven doen ze per definitie niet. Geduld kennen ze ook niet. Het is echt een chaos; auto's staan op grote kruispunten vaak haaks op elkaar. Ik moet er vaak om lachen. De bestuurders lijken te denken dat alles goed komt als ze maar hard genoeg toeteren (volgens mij werkt het niet).

Ik heb respect voor ambulance-chauffeurs, die zich door die chaos moeten zien voort te bewegen, en snel ook. Als het moet, gaan ze een stukje spookrijden, als die baan wat rustiger is. Stalen zenuwen moeten die mensen hebben! Jullie snappen dat mijn behoefte om achter het stuur te kruipen zo mogelijk nog verder onder het nulpunt zakt.

Mijn route van huis naar werk is ongeveer 30 minuten fietsen (~6 km). Bij sommige kruispunten duurde het even voordat ik door had hoe ik met de grootste overlevingskans aan de overkant kon komen. Nu ben ik fietstechnisch niet meer van een echte Parijzenaar te onderscheiden (behalve dat ik me nog opwind als iemand geen richting aan geeft en mij nogal af snijdt). Hoewel dus nu meer geoefend, uit zich dat niet in tijd. Voor de grap heb ik geteld hoeveel stoplichten ik tegenkwam: 59 op de heenweg, 53 op de terugweg! Dat schiet dus niet op. Gelukkig doen ze wel aan groene golven, maar toch; op sommige straten is er iedere 50-100 meter een nieuw stoplicht. Dat vind ik wel wat veel. Maar anders komen toeristen misschien nooit aan de overkant.

Ik heb mijn Nlse fiets meegenomen, maar ik ga me ook abonneren op Velib. Dat zorgt voor maximale flexibiliteit; als het keihard regent, neem je de metro. De volgende ochtend brengt Velib je weer naar je werk!

Wie durft de Parijse jungle aan?

A mon travail

Ik krijg veel vragen over hoe het op het werk is, dus dat is een logisch onderwerp voor een volgend bericht. Ik ben sinds vorige week woensdag aan het werk, dus de eerste indrukken zijn gevormd.

Eigenlijk zou ik maandag de 10e beginnen, maar omdat dinsdag de 11e nationale wapenstilstanddag was (dat jullie daar geen aandacht aan besteden) en daarmee een vrije dag, heb ik me meteen aangepast aan de Franse gewoonte om dan maandag ook vrij te nemen: 'le pont' noemen ze dat. Een bruggetje slaan naar het weekend (denk ik). Integreren is eigenlijk niet zo moeilijk!

Het groepje van mijn bazin, Geneviève, bestaat uit twee postdocs, waarvan 1 inmiddels een vaste baan heeft (dat is bijzonder in ons wereldje..), twee analisten en een AIO die in haar laatste jaar is. De postdocs zijn een Portugees en een Mexicaan. Die spreken Engels. De AIO kan ook een aardig woordje babbelen, maar de analisten absoluut niet. Of dit extreme verlegenheid of een gebrek aan kennis is ... ik weet het nog niet.

Op de afdeling zijn ook nog twee andere onderzoeksgroepen, met wie we apparatuur en ruimten delen, en samen lunchen. Daar zijn veel jonge AIOs bij, dus dat is leuk. Hoewel zij ook een aardige drempel ervaren voor het uitspreken van een woordje Engels - maw: nog niet gehoord uit hun mond.

Laten we zeggen dat het een stimulerende omgeving is voor het leren van Frans! Dat valt eerlijk gezegd niet tegen. Ik heb deze week steeds samengewerkt met de analist die (echt) geen Engels kan spreken. Zij weet alles op zo'n manier uit te leggen in het Frans, dat ik het vrijwel direct en allemaal begrijp. En vervolgens praat ik nog terug in het Frans ook! Ik weet niet hoe dat kan, maar 't maakt het leven een stuk gemakkelijker. Die informatie is sinds VWO4 erg goed opgeborgen geweest; geen idee dat het er was!

Ik heb gelukkig geen last van gebrek aan durf met Frans praten. Dat drempeltje was snel genomen toen ik besefte dat als ik het niet in het Frans probeer, mensen niets durven te zeggen.

Met Annie, die analiste, is het gezellig, want behalve dat ze me uitlegt hoe dingen gaan en waar alles is, lukt het ons ook om over andere dingen te kletsen. Goede oefening en motiverend!

Half januari begint een cursus Frans waar ik hopenlijk aan mee kan doen.

De sfeer op de afdeling is goed. Ook al heb ik niet door waar ze het onder elkaar (dus snel!) over hebben, men heeft het gezellig met elkaar. Aardige mensen. Dus als ik me iets beter kan redden en zij door hebben dat ik, als ze iets langzamer praten, best wel wat kan verstaan, zal dat wel leuk zijn.

Verder heb ik het idee dat er ook nog wel iets zinnigs in het lab gebeurt .. ook niet onbelangrijk.

Over mijn eigen werk valt nog niets te melden, want voorlopig loop ik alleen als een eendje achter mensen aan ... 't Kost altijd wat tijd om door te krijgen hoe dingen in een nieuw lab gaan en waar alles staat wat je nodig hebt.

Ik zal tzt eens proberen voor de leek uit te leggen wat het onderwerp van mijn onderzoek is, voor wie dat leuk vindt. Tot zover de eerste indrukken.

À bientôt!

À la maison(nette)

29.
Dat is het aantal vierkante meters dat ik mijn thuis mag noemen. Anders. Wel leuk. Ik heb het geluk dat ik me overal snel thuis voel. Als dit het is, is dit het. En dat is goed.
Meer foto's heb ik op Facebook gezet. Daar komt later vast meer op te staan.
Even wat geschiedenis: het gebouw waar ik woon, Centre des Recollets, is een oud klooster geweest van een bedelorde, in de 17e eeuw. Onder de Franse Revolutie was het een kazerne en daarna werd het een tehuis voor ongeneeslijk zieken. Onder Napoleon III werd het een militair ziekenhuis en dat bleef het tot in 1968. In de jaren '90 werd het door een kunstenaarscollectief gekraakt (zegt de Trotter reisgids). Inmiddels is het gebouw gerenoveerd en mag ik er wonen, samen met andere internationale onderzoekers en kunstenaars.
Ik heb nog niet echt mensen gesproken, behalve bij de wasmachine. Het blijkt ook een plek te zijn waar oudere (échte volwassenen) onderzoekers een paar maanden wonen, terwijl ze onderzoek doen/werken in Parijs. Ik heb stellen uit Israël en uit Brazilië gesproken, die hier hun sabattical doorbrengen. Leuk idee voor later!
Verder woont hier een Nederlandse jongen, over wie later vast meer, want hij wil ook allemaal leuke culturele dingen ontdekken hier.
Mijn studio is op de 3e verdieping. Mijn raam kijkt uit over een parkje. Overdag is het van de moeders met kinderen en 's avonds nestelen de clochards zich in de speeltoestellen. Lekker overdekt. Als het donker wordt, loopt de parkopzichter met een fluitje rond om de spelende kinderen naar huis te sturen, zodat de zwervers hun bed op kunnen maken. Efficiënt gebruik van de ruimte!
In de zomer zal ik er misschien ook te vinden zijn: de parken hebben gratis WIFI-voorziening!
Als ik door het parkje loop, kom ik bij het Canal St. Martin, met pittoreske sluizen, die nog steeds gebruikt worden, bekend uit Amélie (ze gooide er graag steentjes in het water). Over één van de bruggetjes loop ik naar de supermarkt. Zo voel ik me een paar keer per week een beetje Amélie en da's leuk (ik ga bijna huppelen).
Langs het kanaal zijn leuke cafeetjes en in de zomer is het een populaire plek voor de nationale sport van de Fransen: picknicken. Ik overweeg om ook een sportvrouw te worden ...
't Is een leuke buurt, favoriet bij Parijzenaren en (/want?) nog redelijk onontdekt door toeristen.
Samengevat: ik woon in een mooi gebouw in een leuke buurt! Ik ben érg tevreden!

Ik ben er

Zo. Ik woon in Parijs.
Hier de eerste (en enige, want een beetje inspiratieloos is het natuurlijk wel - maar één keer ben ik geëxcuseerd (vind ik)) foto van de welbekende toren, als bewijs dat ik écht in Parijs ben.
Ik heb drie weken de tijd gehad om te relaxen en de stad te verkennen, voordat ik begon met mijn nieuwe baan. Ik heb veel rondgelopen en gefietst, dus ik begin al een aardig beeld van de stad te krijgen. De eerste musea en fotoexposities ('t is de maand van de foto, dus ik val met mijn neus in de beurre) zijn al bezocht. Oh, wat is hier veel leuks te zien en te doen!
Maar ik heb ook veel thuis gezeten met een boek in de hand. Ik heb dus lekker kunnen ontspannen deze weken; prettig na alle drukdoenerij van de afgelopen maanden. Ik ben zó relaxed, dat mijn gebruikelijke mailgrage zelf het soms laat afweten en ik niet zo snel alle mails heb beantwoord als ik normaal zou doen ... ik kan het niet als iets negatiefs zien!
Op deze blog ga ik proberen een indruk te geven van wat ik hier meemaak en wat ik daarvan vind. Ik ga écht (ja, écht) mijn best doen om dit niet in ellenlange epistels te doen, maar in hapklare brokken (maar ik beloof niets...). Misschien helpt het als ik het ondewerpje voor onderwerpje doen, ipv de hele stad in één keer te willen beschrijven. Jullie merken wel hoe goed ik hierin slaag.
Tot later!